thanormrak's picture

<font color="#ff6600"><strong>ถนอมรัก เดือนเต็มดวง</strong><br /><br />เป็นนามปากกาข้าราชการบำนาญปี 2549 <br />จบปริญญาโท สาขานิเทศและพัฒนาหลักสูตร คณะคุรุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย <br /><br />ปัจจุบันใช้ชีวิตสมถะกับภรรยา อยู่ที่ชนบทบ้านทุ่งแป้ง ริมฝั่งแม่น้ำขาน ต.ท่าวังพร้าว อ.สันป่าตอง จ.เชียงใหม่ <br />ใช้เวลาว่าง อ่านหนังสือ เขียนหนังสือ ค้นคว้าหาความรู้ รับทราบข้อมูลข่าวสาร <br />สนทนากับผู้รู้ คิด วิเคราะห์ กำหนดเป้าหมายชีวิต แล้วเดินไปหา ในเวลาที่เหลืออยู่...</font>

บล็อกของ thanormrak

ศิลปะบนเนื้อหนัง

เด็กชายสันทัด

นั่งยองๆ บนกำแพงวัด ตาจ้องเขม็งที่ร่างชายคนหนึ่ง ซึ่งนอนคว่ำ ไม่สวมเสื้อบนพื้นศาลาวัด บนเสื่อผืนหนึ่ง คางวางบนหมอนเก่าคร่ำมือประสานรองรับคาง วันนี้เป็นวันที่ 15 เมษายน เป็นวันพญาวันคนทางเหนือนิยมสักยันต์กันในวันนี้ เพราะเชื่อกันว่า ทำพิธีทางไสยศาสตร์ในวันนี้จะเข้มขลังนัก ภิกษุรูปหนึ่ง นั่งคุกเข่าข้างชายผู้นั้น ยกเหล็กแหลมเล็งไปยังกลางหลัง แล้วก็แทงจึกลงไป เหล็กกระทบเนื้อไปเรื่อยๆ ปากท่านก็ขมุบขมิบว่าคาถาประกอบ ชายที่นอนคว่ำ หน้าตาปรกติ ไม่แสดงอาการเจ็บปวด ชายฉกรรจ์อีก 4-5 คน ถอดเสื้อรอคิวสัก


เขาจ้องดูชายคนแรกอย่างสนใจ ทุกคนกระตือรือร้นอยากสัก ไม่มีใครแสดงอาการหวาดหวั่น พอเสร็จชายคนแรกลุกขึ้น ใบหน้ามีรอยยิ้ม คนที่สองสักต่อ
คนแรกบอกว่า

ไม่เจ็บอะไรมาก มดกัดยังเจ็บกว่า”

เด็กชายสันทัดมองดูด้วยความตื่นเต้น บอกกับตนเองว่า

เขาใจถึงจริงจริ๊ง ไม่มีใครแหยงเลย”

คิดถึงเพลงลูกกรุง

กรมศิลปากรประกาศผลศิลปิน

ผู้ได้รับรางวัล “เพชรในเพลง” ประจำปี 2551 เนื่องในวันภาษาไทยแห่งชาติ พ.. 2551 (29 ..) รางวัลเชิดชูเกียรติ ผู้ประพันธ์เพลงดีเด่นในอดีต ประเภทเพลงไทยสากล ได้แก่ “เพลงเรือนแพ” ผู้ประพันธ์นายชาลี อินทรวิจิตร

เพลง “เรือนแพ”

เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง “เรือนแพ” สร้างเมื่อ พ..2504 เข้าฉายที่โรงภาพยนตร์ สุริวงศ์ เชียงใหม่ โรงภาพยนตร์นี้ เดิมอยู่ตรงข้ามกับประตูท่าแพ ปัจจุบันเลิกกิจการไปแล้ว ผมได้เข้าชมภาพยนตร์เรื่องนี้ ขณะเรียนชั้นมัธยมต้น เป็นภาพยนตร์ที่แสดงถึง ความรักของเพื่อนสามคน ประกอบด้วย ไชยา สุริยัน แสดงเป็น นักมวย ส.อาสนะจินดา แสดงเป็น ตำรวจ จินฟง ดาราจากฮ่องกง แสดงเป็น นักร้อง


สองคนแรกเสียชีวิตไปแล้ว จินฟงนั้นไม่ทราบข่าว จะขอกล่าวถึงคุณจินฟง ซึ่งแสดงเป็นนักร้อง เขาร้องเพลง “เรือนแพ” ขณะกำลังอยู่ในบ้านที่สร้างบนแพ เขาพูดไทยไม่ได้ แต่เขาขยับปาก ที่เรียกว่า “ลิปซิงค์” ตรงกับเนื้อเพลงทุกคำ เหมือนเขาร้องจริงๆ ซึ่งเป็นที่ฮือฮามากในยุคนั้น ฉาก เสียงผู้ร้อง ดนตรี ทำให้เพลงนี้เพราะมาก เสียงดนตรีเหมือนเสียงน้ำไหลผ่านลำไผ่ที่ผูกเป็นแพ ซึ่งเสียงร้องเพราะอย่างมีชีวิตวิญญาณ คือคุณชรินทร์ นันทนาคร นักร้องคนเหนือ ขวัญใจหมู่เฮาคนเมือง ความเพราะของเพลงนี้ ต้องยกผลงานอมตะให้ คุณชาลี อินทรวิจิตร ผู้แต่งเพลง เป็นผู้สร้างเพลงให้มีชีวิตขึ้นมา นักร้องเหมือนผู้ทำให้เพลงมีจิตวิญญาณ ภาพยนตร์ช่วยให้เพลง ปรากฏจินตนาการอันเพริศพริ้ง ผสมผสานเป็นหนึ่งเดียวของความไพเราะ

 

บ้านมีสุข

ดวงอาทิตย์

ค่อยโผล่พ้นขอบดอยที่อยู่ไกลลิบช้าๆ หมอกเมฆปรากฏจางๆ ช่วยกรองแสง ทำให้มองเห็นดวงอาทิตย์ เป็นทรงกลมสีแดงอ่อน เป็นเช้าที่สวยงาม บ้านไม้หลังเก่าสีโอ๊ก ปลูกบนเนินดิน ที่สูงกว่าถนนหน้าบ้าน และสูงกว่าทุ่งกว้างที่ด้านหน้าบ้านเล็กน้อย มีเก้าอี้โยกเป็นหวาย ที่ระเบียงด้านข้างบ้าน ซึ่งมีบันไดทอดสู่พื้นด้านหน้า มองเห็นทุ่งกว้าง ปรากฏตอข้าวสีเหลืองกระจายทั่วผืนนา ทุ่งกว้างนี้ ปูลาดไปจนถึงถนนสายเชียงใหม่-ฮอด ข้ามถนนเป็นทุ่งนาอีกเช่นกัน มองไกลออกไปอีกนิด เป็นหย่อมต้นไม้สีน้ำเงินปนดำ สูงขึ้นไปอีก จะเห็นแนวดอยสลับซับซ้อน ลมเย็นจากทุ่งโล่ง ทะยอยพัดมาระเรื่อย สู่บ้านของผม บ้านคนเมือง ผมนั่งใต้ถุนบ้าน ลมเย็นพัดมาไม่ขาด ฤดูใดก็มีลมพัดมาตลอด จะมีบางวันเท่านั้น ลมจะหยุดพัดบ้าง เป็นบางเวลา ข้างบ้านมีต้นไม้ปลูกเรียงรายกัน มีต้นโพธิ์ใหญ่มากต้นหนึ่ง ติดต้นโพธิ์เป็นวัดร่มเย็นจิตใจดี รอบๆบ้านยังกระจายไปด้วยไม้กระถาง มีดอกบัวสีม่วง ขาวเหลือง เบ่งบานแข่งกันรับแสงแดด ในบ่อ ปลาเจ็ดสีสะบัดหาง เล่นน้ำเริงร่า เบื้องหน้ารูปปั้นสตรีชุดโบราณแสนสวย นั่งคุกเข่าแช่น้ำมองไปเบื้องหน้า

ลูกเอยลูกรัก

พ่อคงไม่รักผม

เพราะพ่อตีผมบ่อยๆ บางครั้งหนักๆ ไม่เคยกอด ไม่เคยเล่นกับผม
แวบหนึ่ง...ผมอยากออกบ้านไปให้พ้น...แกเพียงพูดว่า

เมื่อแกมีลูก แกจะรู้เอง”

 

วันนี้

ผมมีลูกชายวัย 3 ขวบ 1 คน กำลังซนตอนเย็นวันหนึ่ง แกกินยาป้องกันหนูและแมลง ที่มีรูปแบนเป็นวงกลม แหว่งไปนิดหนึ่ง ผมบอกแกให้อ้าปาก คายออกมาให้หมด แกอ้าปาก ถ่มน้ำลาย ผมยังไม่หมดกังวล บอกให้แม่บ้านเอาเงินมาให้ผมเร็ว จะพาลูกไปโรงพยาบาล ผมคว้าเสื้อมาสวม กลัดกระดุม 2 เม็ด ไม่ตรงรูของมัน ชายเสื้อข้างหนึ่งสั้น ข้างหนึ่งยาว อุ้มลูกวิ่งลงบันได เกือบลื่นล้ม วิ่งออกประตูบ้าน สู่ถนนใหญ่โรงพยาบาลใหญ่ที่สุด เป็นโรงพยาบาลที่ผมมุ่งไปหา โบกรถสี่ล้อรับจ้าง คันใดก็ไม่ไป

ภัยบนเตียง

ระยะนี้

กลางคืนนอนกรนตื่นง่ายตื่นนอนตอนเช้า มีอาการไม่ดี คล้ายหลับไม่อิ่ม เหมือนจะเป็นไข้เล็กน้อย ผมอยากนอนต่ออีกสักงีบ ขอสัก 20-30 นาทีน่าจะดีคิดถึงระยะทางจากบ้านถึงที่ทำงานแล้วท้อใจ จากบ้านอำเภอแม่แตงถึงอำเภอฝาง ที่ทำงานราว 111 กิโลเมตร พาหนะเป็นรถกระบะ พวงมาลัยธรรมดาปวดบ่าเอวไม่น้อยเลย สังขารผ่านวัยหนุ่มมาแล้ว อาการดังกล่าวเป็นบ่อยๆบางครั้งต้องโทรลาปรึกษาภรรยาแล้วไปหาหมอตรวจรักษาดีกว่า ไปคลินิกที่โรงพยาบาลมหาราช
เร็วดี ยาดี แม้จะแพงก็ยอม

เล่าอาการให้หมอฟัง
หมอให้ยามากินและนัดดูอาการราวเดือนครึ่ง ได้ไปหาหมอ หมอสอบถามผลการรักษา แล้วให้ยามารับกิน ทำอย่างนี้หลายครั้งแต่ละครั้งให้ไปเจาะเลือด ตรวจสมอง(MRI) ตรวจน้ำในหู ตรวจหัวใจ ปรากฏว่า ปรกติหมด หมอคนสุดท้าย ตัดผมสั้น พูดน้อยห้วนๆ ตรวจข้อมูลรักษายาวเหยียด สรุปด้วยเสียงหนักแน่นเด็ดขาดดุจนายทหารว่า

"ปรกติดี ไม่มีอะไร อย่าวิตกกังวล หลับให้สนิทจะหายไปเอง" หมอบอกอย่างมั่นใจ
"อีกอย่าง ควรไปตรวจอาการนอนกรนเพิ่มเติมด้วย"

ไม่มีเท้าแม่ให้กราบ

ในวัยเด็ก

ราวชั้นประถมศึกษา ผมยังจำได้ เมื่อมืดค่ำ ที่บ้านจะจุดตะเกียงน้ำมันก๊าดทุกหลังคาเรือนก็เช่นกัน

แม่บอกให้เอาการบ้านมาทำ ถ้าวิชาเดียวก็เสร็จเร็วหน่อย ถ้าสองวิชาก็ดึกหน่อย ดึกนั้นคงราวสองทุ่มเศษ ผมวางสมุดลงบนโต๊ะเล็กๆ นั่งขัดสมาธิบนเสื่อ แม่นั่งข้างหน้า แม่สอนจริงจัง มีตึงมีผ่อน มีเทคนิคในการสอน ขู่บ้างปลอบบ้าง

คำพูดที่พูดประจำก็คือ

คัดไทย ช่องไฟต้องพอดี หัวทอทหารต้องกลมอย่าให้บอด”

ห้าคูณเจ็ดเป็นเท่าไร สามสิบห้าหรือสามสิบหก”

ตอนจบแม่ให้ท่องสูตรคูณ ถ้าท่องได้ให้ไปนอน ท่องไม่ได้เอาให้ได้ ตาผมชักลืมไม่ขึ้น แม่ใช้ไม้ตีปับตรงแขน

ท่องไม่ได้ไม่ต้องนอน” แม่สำทับเสียงเข้ม

คำสอนครั้งสุดท้าย

โลกหมุนรอบตัวเองด้วยความเร็วเท่าเดิม

เข็มนาฬิกากระดิกตัวด้วยความเร็วปกติ ผู้มีความทุกข์ ความผิดหวัง พิเคราะห์เวลาเหมือนเชื่องช้า เนิ่นนาน ผู้มีสุขสมหวัง มีเสียงหัวเราะกลับพูดว่า เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน เวลาเป็นของมีค่า ในเวลาเพียง 1 นาที มีคนเกิดคนตายเท่าไร มีเหตุการณ์ต่างๆ เกิดทุกมุมโลกมากมาย เมื่อเวลามีค่า เราก็สมควรทำอะไร ให้ตัวเอง ให้สังคม ให้ผู้คนรอบข้าง และควรดำเนินชีวิตอย่างไร ให้ชีวิตมีค่าเหมือนเวลา น่าจะเป็นเช่นนั้น

 

ผมอ่านหนังสือหลายเล่ม

ฟังผู้รู้หลายท่าน ใช้เวลาใคร่ครวญ เพื่อให้ความคิดตกผลึกว่า คนดีคือคนอย่างไร คนดีที่สุดต้องทำอะไร ได้ข้อสรุปว่า คนดีที่สุด คือคนที่คิด ทำเพื่อคนอื่น เช่นพระพุทธเจ้า พระองค์สละราชสมบัติ แสวงหาคำสอนให้แก่คนทั้งโลก เพื่อให้คนพ้นทุกข์ แต่การเป็นคนดีที่สุดคงเป็นได้ยาก เพราะการเป็นคนดีที่สุดนั้น คนอื่นเป็นผู้บอกเรา ไม่ใช่เราบอกหรือยกย่องเอาเอง และคำนิยามของคนต่างกัน และหลากหลาย ทุกคนอยากเป็นคนดี ดังนั้นเราคงปฏิบัติตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ที่เน้นย้ำการทำดี การเป็นคนดี

ยาวิเศษ

ทุกคนคงเคยไปหาหมอ

อาจเป็นหมอคลินิกหรือหมอโรงพยาบาล เมื่อยื่นบัตรคนไข้ผ่านฝ่ายคัดกรองแล้ว ท่านก็ต้องไปยังห้องที่รักษาพยาบาลเฉพาะโรค นั่งรอคิวพยาบาลเรียก ถ้าเป็นคลินิกหรือโรงพยาบาลเอกชนจะเร็วมาก แต่ก็ต้องจ่ายเงินมากเช่นกัน ถ้าเป็นโรงพยาบาลของรัฐต้องทำใจ จ่ายเงินน้อยแต่คนมาก คงต้องเสียสละเวลาให้ 1 วัน บางทีอาจครึ่งวัน คนไข้มากมาย ห้องตรวจทุกห้องคนไข้เต็มหมด คนไข้มากมายกว่าห้างสรรพสินค้า

 

ความเครียด

ระยะนี้ผมเป็นทุกข์กังวล

เกี่ยวกับการเรียนต่อระดับปริญญาตรีของลูกชาย สถานที่เข้าเรียนเป็นมหาวิทยาลัยเอกชน ค่าเล่าเรียนภาคเรียนละสี่หมื่นบาท ผมจะหาเงินจากที่ไหน ปีหนึ่งเกือบแสนบาท จะกู้เงินเพื่อการศึกษาได้นั้น ผู้ปกครองต้องมีเงินได้ไม่เกิน 150,000 บาทต่อปี รายได้ผมเกินไปเล็กน้อย กลางคืนผมนอนหลับๆ ตื่นๆ ลูกชายมีอาการหงุดหงิดกลัวไม่ได้เรียน ตัวผมผู้เป็นพ่อยิ่งกังวลใจมากกว่าลูก สุขและทุกข์ของลูก เป็นสุขทุกข์ของพ่อแม่อย่างแท้จริง...

 

เสียใจด้วย

อายุมากขึ้น

ร่างกายเริ่มโรยรา โรคต่างๆ ก็วิ่งเข้ามาหา เวียนหัว นอนไม่หลับ อ่อนเพลีย ปวดตามส่วนต่างๆ เช่น ข้อมือ ข้อนิ้ว หลัง บั้นเอว ต้นแขน
ยามวัยเด็ก วัยหนุ่มสาว ทานอะไรได้หมด ไม่มีปัญหาเจ็บป่วย ทานอร่อยและทานได้มาก ลองคิดทบทวนย้อนหลัง ด้านการใช้ชีวิตและการปฏิบัติงาน ในวัยเด็กและวัยหนุ่มสาวออกกำลังโดยเล่นกีฬา สู่วัยทำงาน ไม่ได้ออกกำลังกายเลย งดเว้นการวิ่งหรือเดินเสียเฉยๆ ชอบนั่งสังสรรค์ร้องเพลงคาราโอเกะ ด้านการรักษาสุขภาพ เพียงแต่ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ตั้งแต่เด็กถึงปัจจุบัน ที่น่าอายมากคืออารมณ์ทางเพศลดลงแทบหมด เหมือนน้ำมันแห้งขอดถัง...

Pages

Subscribe to RSS - บล็อกของ thanormrak