Skip to main content

ลิง เรียนรู้การมีชีวิตจากคน ,เราเป็นบรรพบุรุษของลิงผ่านสายใยของวิวัฒนาการ
ดวงตาใสแหน๋ว มองตรงมายังกล้วยและถั่วลิสงต้ม ,ไอติมปั่นสีแดงในมือเด็กน้อยถูกฉกไปดูดเลียคลายความร้อนจากอากาศยามเที่ยง ,ทั่วบริเวณพระปรางค์สามยอดแน่นขนัดไปด้วยนักท่องเที่ยวที่มาร่วมงานโต๊ะจีนลิงที่จัดเป็นประจำทุกๆ ปี


ลิงลังเล ระหว่างกล้วยสีเหลือง ถั่วต้มและไอติม
อาหารสีสันต่างๆ เรียงรายอยู่ในถาดอลูมิเนียมสะท้อนประกาย ,เป็นนัยว่า ล่อลิงลงมากินเพื่อให้นักท่องเที่ยวได้ป้อนอาหาร ,เสียงผู้จัดป่าวประกาศว่า "อย่ามุง เดี๋ยวลิงไม่ลงมากิน" ,ผู้ชมอดทนรอ ,พี่เบิ้มจ่าฝูงนำขบวนจ๋อลงทึ้งถาดอาหาร มันเลือกมังคุด บิเปลือก เล็มพูสีขาวฉ่ำ
โดยไม่ลังเล ตัวอื่นๆ รอท่าอยู่นานแล้ว ,ทั้งแก้วมังกร เงาะ สับปะรด พวงองุ่นม่วง มะยมเชื่อมเสียบไม้ ขนมชั้น ขนมถ้วยกับถั่วตัดหลากสีสัน
วันนี้ ไม่ต้องหาอาหารให้เมื่อยตุ้ม
....

วันธรรมดา บรรดาจ๋อศาลพระกาฬจะต้องหาอาหารเอง
แม่ค้าใจดีโยนถุงมันเชื่อมน้ำตาลหวานเสียดใส้ให้กินอย่างเอ็นดูปนเปกับความรู้สึกตัดรำคาญ
พ่อค้าหัวใสวางตุ๊กตายางจรเข้เอาไว้ที่หน้าร้าน ,เขาว่าลิงมันกลัว

เพื่อนทหารที่ลพบุรีเอ่ยถึงเหตุการณ์ลิงยกพวกตีกันริมทางรถไฟ
คะเนกันอย่างไม่เป็นทางการว่า มีลิงอาศัยอยู่บริเวณศาลพระกาฬและพระปรางค์สามยอดราวๆ 3,000 ตัว ไม่นับที่กำลังตั้งท้องและอุ้มลูกน้อยแนบอก

หมอเตย หมอลิงผู้คร่ำหวอด บอกว่า ลิงลพบุรีมี 4 กลุ่ม
กลุ่มโรงหนังมาลัยรามา ,กลุ่มศาลพระกาฬ ,กลุ่มตลาดสดมโนราห์ ,กลุ่มลิงตึกและมีแนวโน้มขยายเผ่าพันธุ์ลิงเป็นอีกหลายกลุ่มใน 1-2 ปี ข้างหน้า

หากไม่มีการจัดการที่ดี คนกับลิงจะต้องทำสงครามแย่งชิงดินแดนด้วยหนังสติ๊ก สายไฟฟ้า ตุ๊กตายางจรเข้ ไม้หน้าสามและอุบัติเหตุรถยนต์

"เราอยู่กันที่นี่มาตั้งครั้งบรรพบุรุษของเรา" จ๋ออุทธรณ์
.....

คนต้องการที่อยู่อาศัย ลิงต้องการที่อยู่อาศัย
คนต้องการอาหาร ลิงต้องการอาหาร
คนต้องการความรัก ลิงเช่นกัน
หากเราจะใส่ใจในฐานะเพื่อนร่วมโลก
งานโต๊ะจีนลิงลพบุรี ปีหน้า เราควรจะเพิ่มความรักลงในมื้ออาหาร
....

เด็กน้อยร้องไห้จ้า ลิงดูดเลียไอติมสีแดง สงครามเริ่มขึ้นแล้ว
!!!! 


องค์พระและลิงในพระปรางค์สามยอด บ้านที่อยู่อาศัยนมนาน จนกลายเป็นสัญลักษณ์ของจังหวัดในปัจจุบัน


พี่เบิ้ม จ่าฝูงของลิงพระปรางค์สามยอด รอจังหวะเข้าไปลิ้มรสอาหารในงานโต๊ะจีนลิง


อุ้มลูกน้อย วนไปวนมา บนฐานพระปรางค์ จ๋อน้อยก็ไม่หวั่นที่จะเกาะอกแม่เกาะเกี่ยวไปยังที่ต่างๆ โดยไม่กลัวร่วง



แก้วมังกรหวานฉ่ำ


เป๊ปซี่แก้กระหาย
 


หงอยคับเพ่



อื่อๆ ...ตัวอารัย อยู่ในเลนส์หว่า


หยิบกันซึ่งหน้าเชียวนะเพ่ ..คับ


 


พระปรางค์สามยอดจะเป็นเพียงพระปรางค์สามยอดเท่านั้น หากไม่มีลิงที่ชักชวนให้นักท่องเที่ยวเดินทางมา
ถึง 

 

บล็อกของ กฤนกรรณ สุวรรณกาญจน์

กฤนกรรณ สุวรรณกาญจน์
กฤนกรรณ สุวรรณกาญจน์
กฤนกรรณ สุวรรณกาญจน์
ทิศทางการเติบโตของธุรกิจการท่องเที่ยวที่สะเปะสะปะทำให้ชาวบ้านหลายคนทิ้งชีวิตเรือกสวนไร่นา หันมาเป็นผู้ประกอบการอย่างไร้ทิศทาง ไร้การจัดการ ไร้ความคิด ในสังคมมือใครยาวสาวได้สาวเอาที่ต้องการแต่ประโยชน์ส่วนตน
กฤนกรรณ สุวรรณกาญจน์
แดดยามบ่ายกระทบสายน้ำเป็นริ้วเต้นระริกรินไหลไปตามแก่งหินน้อยใหญ่ ทิวไม้สองฝั่งแน่นขนัดทอดกายยึดผืนดินไม่ให้น้ำกัดเซาะ ราวกับมืออันอบอุ่นของแม่ที่โอบอุ้มทารกแนบอก
กฤนกรรณ สุวรรณกาญจน์
คลิ๊กที่ภาพเพื่อดูภาพขยาย    
กฤนกรรณ สุวรรณกาญจน์
คนงานบนเรือขนสินค้าขนาดใหญ่ริมฝั่งโขง กำลังทำงานของพวกเขา เรือขุดทรายตักทรายจากกลางลำน้ำ ชายชราหาปลาอยู่บนเรือท้องแบน ธุรกิจการค้าคึกคัก ...
กฤนกรรณ สุวรรณกาญจน์
เชียงคานเมืองริมฝั่งโขง ถูกพูดถึงมากมายในหมู่นักท่องเที่ยว นักเดินทางหลายคนหยุดเวลาเอาไว้ที่นั่นด้วยการนอนอ่านหนังสือเป็นอาทิตย์ ...
กฤนกรรณ สุวรรณกาญจน์
ทุกเช้าๆ คุณแม่ชาวปกาเกอญอจะออกมาสะพายลูก ... ระหว่างเดินไปตามถนนกลางหมู่บ้าน ระหว่างอาบน้ำริมห้วยแม่แงะ ระหว่าง รอ ...
กฤนกรรณ สุวรรณกาญจน์
ในลมหนาวมีใบหน้าใสซื่อ ดูเหมือนว่า จะกลายเป็นธรรมเนียมไปแล้วอย่างยิ่ง ที่จะต้องถ่ายภาพใบหน้าคน ... ทุกปีที่ไปงานวันเด็กไร้สัญชาติ รอยยิ้มของคนหลังภูเขา อ่อนโยนแบบเด็กๆ ..
กฤนกรรณ สุวรรณกาญจน์
ห้องทะเบียนราษฏรเคลื่อนที่ถูกจำลองขึ้นบนลานโล่งบริเวณบ้านผู้ใหญ่บ้าน ,คนไร้รัฐบ้านแม่แพะมารวมตัวกันเพื่อทำประชาคม ,ยกมือรับรองสถานะบุคคลเป็นพยานรู้เห็นว่าครอบครัวที่ได้รับการสำรวจทั้งหมดอยู่บนผืนดินแห่งนี้มานาน ก า เ ล
กฤนกรรณ สุวรรณกาญจน์
ดินแดนอันไกลโพ้นเหนือความคิดฝัน ,เทือกเขาและดวงตะวันนิ่งงัน ราวกับภาพวาด
กฤนกรรณ สุวรรณกาญจน์
มุมหนึ่งของเชียงคาน จ.เลย ,หากใครเคยไปเชียงคานจะเห็นแม่น้ำโขงยาวสุดลูกหูลูกตา ก่อนจะลับหายเข้าไปยังฝั่งลาวตรงแก่งคุดคู้ ,ในภาพมองเห็นเรือดูดทรายเอกชน ,แนวโน้มการพัฒนาเพื่อให้เป็นเมืองท่องเที่ยว ,คนที่นั่นออกปากปฏิเสธเป็นพัลวันถึงความไม่ต้องการให้เจริญขีดสุดแบบปาย ,แต่ขณะเดียวกันก็อ้าแขนต้อนรับนักท่องเที่ยว ,รวมถึงนักเก็งกำไรเข้ามาหาซื้อที่ดิน ,หลับตาก็พอมองออกว่าภายในระยะ 5-10 ปี เชียงคานจะอยู่ในสภาพของเมืองท่องเที่ยวที่ถึงพร้อมไปด้วยสาธารณูปโภคที่เสนอสนองความต้องการของคนในทุกระดับชั้น ,แต่ความเห็นส่วนตัว ผมชอบปายคับ (คลิ๊กที่ภาพเพื่อขยายภาพ)