ยุบสภาแล้วจะมีอะไรเกิดขึ้น

ผมเกาะติดสถานการณ์
การชุมนุมเรียกร้องของมวลชนคนเสื้อแดง ที่พยายามกดดันเรียกร้องให้รัฐบาล อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ยุบสภา ตั้งแต่วันที่ 12 มีนาคม 53 เรื่อยมาจนถึงวันนี้ (24 มีนา 53) ซึ่งทีแรก หลังจากที่รัฐบาลถูกราดเลือดตอบโต้คำปฏิเสธแล้ว ต่างฝ่ายต่างมีทีท่าว่า จะหันหน้ามาเจรจาตกลงกันด้วยสันติ แต่พอเอาเข้าจริงๆก็ล้มเหลว เพราะต่างฝ่ายต่างก็ไม่สามารถจะยอมรับกันได้ ด้วยเหตุผลที่เป็นหลักใหญ่ที่ขัดแย้งอย่างสุดๆ

 
นั่นคือ
ทางฝ่าย เสื้อแดง พยายามเหลือเกินที่จะให้รัฐบาลนี้ ยุบสภา ให้จงได้ แม้ด้วยการเจรจากัน เพื่อผ่อนคลายวิกฤต ก็ต้องได้ด้วยเป้าหมายนี้เพียงประการเดียวเท่านั้น แถมยังตั้งเงื่อนไขเอาไว้ด้วยว่า จะยอมรับการเจรจานี้กับท่านนายกรัฐมนตรี อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เพียงคนเดียวเท่านั้น คนอื่นไม่เอา ในขณะเดียวกันทางฝ่าย รัฐบาล ก็พยายามบ่ายเบี่ยงด้วยเหตุผลต่างๆนาๆที่จะไม่ยุบสภาอย่างแข็งขันเช่นกัน และทำท่าว่าจะยืดเยื้อทรมานทรกรรมกันไปอีกนาน... (รวมทั้งคนกรุงเทพฯที่ได้รับผลกระทบโดยตรงด้วย)

ผ่านมาจนถึงวันนี้
ก็เลยไม่รู้ว่าความขัดแย้งทางการเมือง ที่มีคนเสื้อแดงแห่แหนทยอยกันกันเข้าไปกดดันรัฐบาลด้วยจำนวนตัวเลขนับเป็นแสน และด้วยยุทธวิธีที่รัฐบาลจะดูแคลน (เหมือนตอนแรก) ไม่ได้อย่างเด็ดขาด หลังจากพวกเขาทำท่าว่าจะเพลี่ยงพล้ำ - จากการใช้เลือดตัวเองที่เจาะรวมกันไปเทที่ประตูอาคารรัฐสภาและบ้านท่านนายกรัฐมนตรี 

แล้วถูกฝ่ายรัฐบาลดิสเครดิสในทางจริยธรรมอย่างได้ผล...

ซึ่งก็ควรเป็นเช่นนั้น เพราะแม้แต่คนที่ไม่เลือกข้าง หรือแม้แต่คนที่เอาใจช่วยคนเสื้อแดง เขาก็ไม่เห็นด้วย เพราะคำว่าเลือด เมื่อถูกนำมาวางไว้ในบริบทของการต่อสู้ ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้ระหว่างมนุษย์กับมนุษย์ เทพกับเทพ หรือแม้กระทั่งระหว่างสัตว์กับสัตว์ คนทั่วไปย่อมเข้าใจว่า มันเป็นสัญลักษณ์ที่เป็นสากลของความรุนแรง ความน่าสะพรึงกลัว และความตาย นั่นเอง...

มาถึงตรงนี้
ผมไม่ค่อยสนใจเสียแล้ว ว่าความขัดแย้งนี้จะผ่อนคลายลงหรือรุนแรงขึ้นอย่างไร แต่ผมกลับมาสนใจประเด็นที่ว่า

ยุบสภาแล้วจะมีอะไรเกิดขึ้น
ทำไมคนเสื้อแดงจึงต้องการจะยุบสภาให้จงได้
และ
ทำไมรัฐบาลนี้จึงหวงแหนและหวาดกลัวเหลือเกินที่จะต้องยุบสภา
ทั้งๆที่ทันทีที่คุณ อภิสิทธ์ เวชชาชีวะ ประกาศยุบสภา
มวลชนคนเสื้อแดงก็จะพากันสลายตัวถอยทัพกลับบ้าน
ในทันทีทันใด...

ผมพยายามหาคำตอบ
นอกเหนือจากที่ตัวเองคิดเอาไว้ และก็ได้รับคำตอบที่น่าพอใจระดับหนึ่ง จากบทความในเชิงเคราะห์วิจารณ์ของ "เห่าดง" ในกรอบคอลัมน์ "กล้าได้กล้าเสีย" หน้า 6 ของหนังสือพิมพ์ไทยรัฐฉบับวันที่ 23 มีนา 53 ที่ชื่อว่า "กติกาที่เป็นกลาง" ซึ่งนอกจากผู้เขียนจะให้คำตอบที่ผมสงสัย เขายังเสนอทางออกที่น่าสนใจเอาไว้ด้วย ผมจึงขอนำบทความนี้มาลงที่นี่ และขออนุญาต เห่าดง เจ้าของบทความด้วยคาราวะ ณ ที่นี้ ด้วยนะครับ เผื่อท่านที่ไม่รู้และอยากรู้เช่นผม ว่าการ "ยุบสภา" หรือ "ไม่ยุบสภา" มันสำคัญอะไรหนักหนา เขาถึงยอมกันไม่ได้ จะได้คลายความสงสัยกันลงบ้าง ดังนี้ :

กติกาที่เป็นกลาง
"เห่าดง"
เชื่อว่าตอนนี้
ทุกคนคงอยากรู้ว่า ถ้ารัฐบาลอภิสิทธิ์ยุบสภาแล้ว จะเป็นอย่างไรต่อไป สำหรับผมแล้ว มีความเชื่อมาตลอดว่า เหตุการณ์ทางการเมืองที่เกิดขึ้นแต่ละยุคแต่ละสมัยนั้น แม้โดยหลักแล้วจะคล้ายๆกัน ไม่มีอะไรแตกต่าง แต่องค์ประกอบและรายละเอียดส่วนใหญ่จะไม่เหมือนกันโดยเด็ดขาด ยกตัวอย่างเช่น การยุบสภา ซึ่งโดยหลักแล้วเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า บนเส้นทางของการพัฒนาประชาธิปไตยเมืองไทย แต่องค์ประกอบและเนื้อหาในการยุบสภาแต่ละครั้ง กลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

จำได้ว่า
สมัยที่ พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร เป็นนายกฯล้วประกาศยุบสภา สถานการณ์ตอนนั้นก็ต่างจากตอนนี้ลิบลับ เพราะการยุบสภาของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร เป้าหมายก็เพื่อจะใช้การเลือกตั้งตัดสินปัญหาความขัดแย้งทางการเมือง แต่ปรากฏว่าพรรคการเมืองบางพรรคในสภาฯ รวมถึงกลุ่มคนที่ชอบอวดอ้างประชาธิปไตยกลับไม่ยอมรับผลเลือกตั้ง เนื่องจากฝ่ายของตัวเองพ่ายแพ้ยับเยินนั่นเอง

หลังจากนั้น
ก็มีการยุบสภาตามวิถีทางประชาธิปไตย รวมถึงการโละสภาฯด้วยอำนาจปฏิวัติ แต่ปรากฏว่าผลเลือกตั้งก็ออกมาเหมือนเดิม พรรคการเมืองที่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร หนุนหลังมักได้รับชัยชนะมาตลอด แม้กระทั่งทุกวันนี้ หากมีการยุบสภา ผมก็เชื่อว่า พรรคเพื่อไทยที่ พ.ต.ท.ทักษิณหนุนหลัง ก็จะชนะเลือกตั้งอยู่ดี

และสิ่งแรก
ที่พรรคเพื่อไทยจะทำ หลังจากได้รับอำนาจจากประชาชนก็คือ นำ พ.ต.ท.ทักษิณกลับประเทศ ไม่ว่าจะต้องแก้กฎหมายกี่ฉบับ เพื่อนำไปสู่การนิรโทษกรรม ลบล้างคดีทุกคดี รวมไปถึงกรณียึดทรัพย์หลายหมื่นล้าน พรรคเพื่อไทยหรือรัฐบาลชุดใหม่ ก็จะทำโดยไม่ช้า

ถึงตอนนั้น ม็อบฝ่ายตรงกันข้ามกับรัฐบาลเพื่อไทย คงออกมาเต็มถนน
ถ้ารัฐบาลเพื่อไทย สั่งให้ตำรวจปราบม็อบอย่างรุนแรงจนเกิดการนองเลือด ทหารก็จะปฏิวัติ เพื่อขับไล่รัฐบาลมือเปื้อนเลือด ขณะเดียวกันม็อบเสื้อแดงที่มีการจัดตั้งค่อนข้างแข็ง ก็จะออกมาสู้กับทหารอย่างรุนแรง ผมไม่รู้ว่าจะถึงขั้นนองเลือดหรือไม่ แต่เชื่อว่าคงต้องดุเดือดแน่นอน

นี่คือ
เหตุการณ์ตามความคาดการณ์ของผม ฉะนั้น คำถามก็คือ ก่อนที่เหตุการณ์เลวร้ายทั้งหมดจะเกิดขึ้น เราทุกคน ผมหมายถึงคนไทยทุกคนที่มีจิตใจรักบ้านเกิดเมืองนอนของตัวเอง ควรระดมสมองกัน เพื่อหาทางแก้ไขปัญหาตั้งแต่วันนี้ได้หรือยัง

คิดอ่านกันเสียตั้งแต่วันนี้เถิดครับ ก่อนทุกอย่างจะสายไป
ตามความเห็นของผม ก่อนที่จะยุบสภา ซึ่งรัฐบาลอภิสิทธิ์คงหลีกเลี่ยงไม่ได้อย่างแน่นอน ควรทำอะไรสักอย่างก่อนที่จะเปิดเวทีหาเสียงให้มีการเลือกตั้งทั่วไป เช่น เงื่อนไขการออกกฎหมายเกี่ยวกับการนิรโทษกรรมให้ยากขึ้น หรือการแก้ไขรัฐธรรมนูญ ต้องให้เริ่มจากการทำประชามติและจบลงด้วยการทำประชามติ

สรุปก็คือ
ท่ามกลางวิกฤตการณ์การแตกแยกทางการเมืองในปัจจุบัน ต้องกำหนดกติกาให้เป็นกลางมากที่สุด โดยเฉพาะฝ่ายบริหารในปัจจุบัน ต้องไม่สามารถใช้อำนาจอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดเหมือนเมื่อก่อน เนื่องจากสถานการณ์บ้านเมืองได้เปลี่ยนไปจากเดิม หากปล่อยให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งใช้อำนาจอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด จะทำให้ความขัดแย้งลุกลามบานปลาย ขยายตัวไปสู่ความรุนแรง เนื่องจากอีกฝ่ายจะไม่พอใจ และจะทำทุกอย่างเพื่อหยุดยั้งฝ่ายตรงกันข้าม

ผมขอเตือนว่า
ฝ่ายการเมือง หรือฝ่ายรัฐสภาต้องรีบแก้กติกาให้เกิดความสมดุลโดยเร็วที่สุด ไม่เช่นนั้นอำนาจนอกระบบจะยื่นมือเข้ามาทำแน่นอน เพื่อรักษาบ้านเมืองเอาไว้ไม่ให้พินาศฉิบหายไป เพราะความแตกแยกที่อาจนำไปสู่ภาวะนองเลือดในแผ่นดินไทย.

หมายเหตุ ; ท่านผู้ใดมีความคิดเห็นเกี่ยวกับบทความนี้ เชิญแสดงความคิดเห็นกันมาเลยนะครับ เพื่อที่เราจะได้ข้อเท็จจริงที่แท้จริงชัดเจนยิ่งขึ้น รวมทั้งมุมมองที่เป็นธรรมแก่ทุกฝ่ายร่วมกัน ขอได้รับความขอบคุณและความปลอดภัยด้วยกันทุกท่านนะครับ สวัสดี - ถนอม ไชยวงษ์แก้ว

24 มีนาคม 2553
กระท่อมทุ่งเสี้ยว เชียงใหม่