จากนั้นเขาจะกลับลำเรือ
กลางน้ำที่เชี่ยวจัด ช่วงนี้สำคัญ ต้องอาศัยความชำนาญ ให้กระแสน้ำปะทะข้างกราบเรือ โดยให้สัมพันธ์กับมุมเรือเลี้ยวกลับ รวมทั้งความเร็วการใช้พายบังคับเรือให้กลับตัว ไม่อย่างนั้นแล้วเรือจะพลิกคว่ำได้ จากนั้นล่องเรือตามกระป๋องล่าปลาที่ตัวโตและราคาดีที่สุดของแม่น้ำนี้ กระป๋องใดจมๆโผล่ๆ นั่นปลากินเบ็ดแล้ว รีบพายเรือไปคว้าขึ้นมา ปลาเต๊าะตัวโตเนื้อหนุ่มจะติดขึ้นมา ปลานี้แกงส้มผักบุ้งอร่อยมาก ได้มาก็นำมากินมาขาย ให้พ่อค้าแม่ค้าตลาดต้นลำไยข้างลำน้ำแม่ปิงนั่นเอง บางทีเขาก็มาซื้อที่บ้านพรานนักล่าปลา บางคนก็ทอดแหยามน้ำแห้ง บางคนใช้เศษไม้กิ่งไม้ มากองรวมกันในน้ำริมตลิ่ง
ใช้ลำไม้ไผ่เล็กๆ ปักเป็นเสาสี่ด้านล้อมรอบเศษไม้นั้น ทิ้งไว้สักพัก นานพอที่คาดว่ามีปลาหลงกลมาอาศัยอยู่ พอได้ที่แล้ว เขาจะพากันใช้ตาข่ายล้อมรอบ นำเศษไม้กิ่งไม้ออกจนหมด ปลาใหญ่น้อยจะอยู่ในนั้น ที่นี้ก็สบาย ลงมือจับโดยใช้แหลง ปลาก็กลายเป็นอาหารของเราชาวลูกน้ำแม่ปิงต่อไป และถ้ามองลงไปเลียบตามริมตลิ่ง จะเห็นเศษไม้ใบไม้ที่กองสุมในน้ำ ล่อปลาให้มาอยู่อาศัย มีกระจายเป็นจุดๆ มีเจ้าของหลายเจ้าทีเดียว แม่ปิงมีปลาหลายชนิด เช่น ปลากด ปลาเต๊าะ (ปลาเทโพ) ปลาปักเป้า ฯลฯ ตรงข้ามวัดศรีโขง ตรงข้ามเทศบาลนครเชียงใหม่ ฝั่งแม่น้ำทิศตะวันออก มีทางลงสู่หาดทรายข้างตลิ่ง รถยนต์หกล้อบรรทุกทราย จะไต่ลงไปหาหาดทราย จอดตามหาด 2-3 คัน ลูกจ้างใช้พลั่วตักทรายโยนขึ้นหลังรถ เมื่อเต็มแล้ว รถจะเคลื่อนที่ไต่ขึ้นตลิ่งที่ชันเล็กน้อย ได้ยินเสียงเร่งเครื่องดังก้องลำน้ำ กวาดตาไปตามริมหาดทรายด้านตะวันตก มีเรือจอดอยู่ ผู้ชายถอดเสื้อ นุ่งกางเกงขาสั้นบ้าง นุ่งผ้าขาวม้าบ้าง จำนวน 2-3 ลำ ผู้ชายผิวดำแดงด้วยแดด ใช้ตะแกรงร่อนทรายหากรวด เขาจะขยับตะแกร่งไปมา ให้ทรายลอดลงไปเหลือเพียงกรวด เมื่อได้ก็โยนลงท้องเรือ เมื่อไม่คอยมีกรวดตรงนั้นแล้ว เขาก็จะย้ายไปอีกที่ ทำอย่างนี้จนได้กรวดมากพอก็ขึ้นฝั่ง กองกรวดจากท้องเรือในที่ของตน กรวดก็สะสมมากขึ้นทุกวัน รอการซื้อขายต่อไป
ตาของผม
ชื่อ “อุ๊ยดำ” บ้านอยู่ริมแม่น้ำปิง ใกล้ประตูวัดเกตุ มีอุปกรณ์การล่าปลาหลายอย่าง ได้ถ่ายทอดวิชาล่าปลาให้กับลุงกับแม่ผม ลุงรับวิชาทำขอเบ็ด ทำอุปกรณ์ตกปลาอื่นๆขาย พอแม่แต่งงานกับพ่อผม แม่จึงย้ายมาอยู่บ้านแม่ข่า ซึ่งอยู่ก้นซอย 3 ถนนราชวงศ์ แม่ฟังสัญญาณธรรมชาติบอกเหตุได้ ค่ำวันใดได้ยินเสียงนกชนิดหนึ่งร้อง ส่งเสียงล่องไปตามลำน้ำ ต้องรีบไป “ตกจ๋ำ” (ยกยอ)ตอนเช้ามืด ผมตามแม่ไปก็ได้ปลามากกว่าวันปรกติจริงๆ บางคนบอกว่า แม่คงได้คาถาเรียกปลาจากตา ผมจะถามแม่ทีไรลืมไปทุกที
ยามเทศกาล
ลอยกระทง ชาวเชียงใหม่หรือเรียกอีกอย่างว่า “ คนเมือง” (คนในล้านนาเรียกตัวเองว่า “คนเมือง”) จะร่วมพิธีลอยกระทงในน้ำแม่ปิง บริเวณหน้าเทศบาลนครเชียงใหม่ และในช่วงสงกรานต์ จะใช้บนขัวเหล็ก (สะพานนวรัฐ) จนถึงหน้าพุทธสถาน ต่อเนื่องตลอดถนนท่าแพ เล่นสาดน้ำรดน้ำสงกรานต์ โดยลงไปตักน้ำแม่ปิงสาดกัน พอวันที่ 14 เมษายน หลังเล่นน้ำแล้ว คนเมืองจะพากันไปตักทรายในน้ำแม่ปิงนำไปเข้าวัด นำไปกองหน้าวิหาร เพื่อทำพิธีต่อในวันถัดไป น้ำแม่ปิงจึงผูกพันจิตใจใกล้ชิดกับคนเมืองมาก เป็นภาพของอดีตในวันนั้น
วันนี้
น้ำแม่ปิงอาบไม่ได้ ไม่มีใครนำผ้าไปซัก คนยืนตกปลาในน้ำหายไป มีบ้างยืนตกปลาบนตลิ่ง เป็นการตกปลาเพื่อผักผ่อนมากกว่าตกปลาเพื่อยังชีพดังอดีต มีการบุกรุกน้ำแม่ปิงเพิ่มขึ้น และอาจมีเรือพานักท่องเที่ยวชมสองฝั่งน้ำอย่างขาดการรักษาสิ่งแวดล้อม หรือมีอื่นใดอีก.