กวี

ได้โปรด   โปรดบอกภูเขาของท่านอย่าได้ส่งสายลมใดๆ มาที่ข้า เก็บความหนาวชื้นไว้ในป่านั้น ห่มสายน้ำไว้ในอ้อมกอด

ความปรารถนา   อย่าหยุดยั้งข้า ด้วยหัวใจข้าปรารถนาในการเดินทาง

ในวินาทีนั้น   ในวินาทีเดียวกัน... หากวันนั้นคุณอยู่ที่ตากใบ

มีคนบ้าอยู่ในทุกเมือง   1 มีคนบ้าอยู่ในทุกเมือง คุณเชื่อไหม? ออก ตก เหนือ ใต้ ล้วนบ้าคลั่ง

อยู่ให้เป็นทนกันไป  (1) เราถูกปลุกมาทุกเช้า เพื่อหมายว่า ดุ่มเดินตามเวลาเช่นนั้นไหม?

ผู้ต้องสงสัย   แค่ตะปูสร้างศาลาประชุม "ซัมซุดดีน" ก็กลายเป็นผู้ต้องสงสัย

อย่าออกไป   อย่าออกไปเดินบนท้องถนน เพราะเสียงย่ำเดินของพวกท่านจะทำให้พวกเขาตะลึงตื่น

เราต่างโชคดีกันใช่ไหม? หลายคนบอก เราโชคดีที่ได้เกิดมาในประเทศนี้ โชคดีที่ไม่ได้เป็นเหมือนเด็กชายชาวปาเลสไตน์

เด็กชายของฉัน   เด็กชายของฉัน ภูเขาของพวกเธอยังคงเก็บหิมะให้พวกเธออยู่หรือเปล่า?

เวลา เบื้องหน้าดูเหมือนไกล ป้ายบอกระยะทาง หลักกิโลเมตร-ไมล์ ดุ่มเดินผ่านห้วงยามแห่งเส้นแบ่งคั่นพรมแดน

ปล่อย   ปล่อยตัวเองไว้ในชะตากรรม เดินไปในความเศร้าที่เราไม่เคยพบ

ปลูกความเกลียดชังของเราให้เติบเต็ม  (ในวงเล็บทุกพื้นที่ข่าว)   ปลูกความเกลียดชังของเราให้เติบเต็ม