ผู้เฒ่าหญิงชายทั้งในชุดห่มขาวและชุดลำลองทั่วไป ต่อแถว รอพระลงจากกุฏิรับบิณฑบาตร สายหมอกฤดูร้อนห่มคลุมจางๆ ทำให้บรรยากาศรอบๆ ดูเลือนลางกึ่งจริงกึ่งฝัน งานฉลองพิพิธภัณฑ์หลวงปู่ตื้อฯ ที่บ้านข่า อ.ศรีสงคราม จ.นครพนม มีศาสนิกชนผู้ศรัทธาเนืองแน่นเดินทางมาจากทุกสารทิศ
งานครั้งนี้เป็นบุญใหญ่ที่มีการเฉลิมฉลองถึง 15 วัน (1-15 พ.ค. 52) ภายในงานเปิดโรงทานโดยผู้มีจิตศรัทธาจะทำอาหารมาเลี้ยงผู้ร่วมงานบุญโดยไม่คิดสตางค์
...
บนรถโดยสารของบริษัทแสงประทีบ (ป.2) สายกรุงเทพฯ - กาฬสินธุ์ (450 บาท/ทุกระยะ) แน่นขนัดไปด้วยผู้คนที่ทยอยกลับบ้านเนื่องในวันหยุดยาว (วันแรงงาน) ลูกน้องรถบอกให้ผู้โดยสารเบาะหลังบียดชิดกันอีก (จาก 5 คนเป็น 6 คน)เพื่อให้ผู้โดยสารอีกคนได้เข้ามานั่งด้วย รถยังไม่ทันออกจากกรุงเทพฯ เก้าอี้พลาสติก ไม่มีพนักพิงถูกนำมาวางเรียงเป็นแถวระหว่างเบาะผู้โดยสาร หากใครเคยขึ้นรถป.2 คงจะรู้ดีว่า บนรถไม่มีห้องน้ำ ยังโชคดีที่มีเครื่องปรับอากาศให้ความเย็นอยู่ระหว่างทางเดิน
หลวงพี่รูปหนึ่งที่นั่งใกล้ผม เอาผ้าขนหนูปิดใบหน้าพยายามข่มตาหลับ บอกเป็นนัยให้ผมรู้ว่า "ตามสบายนะโยม"
...
พระมากกว่า 50 รูป จากวัดในละแวกใกล้เคียงและในจังหวัดอื่นๆ ที่เป็นลูกศิษย์ของหลวงปู่ตื้อ ทยอยลงมาจากศาลาหลังใหญ่ของวัด ในมือประคองบาตรสีดำตัดกับจีวรสีฝาด ใบหน้าขรึม สุขุมแต่ไม่เคร่งเครียด บรรดาศาสนิกชนผู้ศรัทธาต่างขยับตัวแล้วล้วงข้าวเหนียวในกระติบ ปั้นเป็นก้อน ชูประทับศีรษะ ก่อนวางลงในบาตรด้วยใบหน้าอิ่มบุญ ควันสีขาวโชยออกมาจากเนื้อข้าวเหนียวตัดกับแสงแดดสายของฤดูร้อน แม้จะเป็นเวลาตีห้าครึ่งแต่ก็สว่างมากพอที่จะเห็นรอยยิ้มและเสียงพูดคุยงึมงัมพอได้ยิน
ข้าวเหนียวก้อนแล้วก้อนเล่า ถูกชูเหนือหัวก่อนจะวางลงในบาตรอย่างนุ่มนวล ลูกศิษย์วัดถือถังเดินตามพระเพื่อถ่ายเทข้าวเหนียวหนักอึ้งออกจากบาตร
...
ผมครึ่งหลับครึ่งตื่นมาตลอดการเดินทาง มารู้สึกตัวอีกครั้งพร้อมกับความจุกเสียดบริเวณหน้าท้องที่วิ่งขึ้นมาถึงหน้าอก ผมปวดฉี่ ดูเหมือนโชคจะเข้าข้างเมื่อรถวิ่งเข้าขนส่งโคราชเพื่อเช็คเวลา ผู้โดยสารเก้าอี้กลางลุกพรวดพราดเบียดกันที่หน้าประตูรถ ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ผมเท่านั้นที่ปวดฉี่ รถหยุดสนิท แต่ความหวังของทุกคนกลับมลายสิ้น ราวกับว่าฉี่จะราดเสียตรงนั้น เมื่อท่าทีของลูกน้องรถและคนขับไม่ยินยอมให้ผู้โดยสารลงไปเข้าห้องน้ำ อ้างว่า เดี๋ยวสาย
จะลงได้ที่จุดพักรถข้างหน้าที่ไม่รู้ว่าจะต้องไปไกลอีกแค่ไหน
ผู้โดยสารงึมงัมกลับมานั่งที่ของตน
ผมอยากจะร้องไห้ เมื่อมองเห็นลูกน้องรถและคนขับเดินไปเข้าห้องน้ำ
...
แดดสายกล้าแรงขึ้นทุกขณะ ศาสนิกผู้ศรัทธานั่งประนมมือรอรับศีล อุ่นและอิ่มไปด้วยบุญ
ผมคิดถึงตัวเองเมื่อวานนี้
แดดสายกล้าแรงขึ้นทุกขณะ ผมยังไปไม่ถึงบ้านข่าเพื่อถ่ายงานตักบาตรข้าวเหนียวและดูเหมือนอาการจุกเสียดบริเวณหน้าท้องจะพุ่งปรี๊ดขึ้นมาที่หน้าอกอีกครั้ง
ขอให้ ป.2 จงลงนรก...!!!
