น.ส.เชียงคาน#2

คนงานบนเรือขนสินค้าขนาดใหญ่ริมฝั่งโขง กำลังทำงานของพวกเขา

เรือขุดทรายตักทรายจากกลางลำน้ำ ชายชราหาปลาอยู่บนเรือท้องแบน

ธุรกิจการค้าคึกคัก

...

เชียงคานเปิดตัวเองสู่ธุรกิจการท่องเที่ยวเต็มรูปแบบ

สายตาของความห่วงใยของคนอีกกลุ่มกลับเป็นสิ่งล้าหลัง
คุณป้าเจ้าของเกสเฮ้าส์พูดถึงร้านเหล้าแห่งเดียวในเชียงคานในท่วงทำนองกังวล

…

“กลัวว่าจะทำลายวัฒนธรรมเดิมของเชียงคาน”

“วัฒนธรรมเดิมของเชียงคาน คือ อะไร” ผมถาม

“ชีวิตที่เรียบง่าย น้ำใจของคนและความสงบ”

...

ในบางมุมเรากลับหารากของตัวเองแทบไม่เจอ

...

เสียงดนตรีแว่วออกจากร้านเหล้าเพียงแห่งเดียวริมฝั่งโขง ผมเดินเป๋ออกจากที่นั่นหลังจากที่เจ้าของร้านบอกว่าจำต้องปิดตามข้อกำหนดของเทศบาลตำบล

...

ยามดึก คุณป้ายังไม่หลับ

“สวัสดียามดึก” เธอมีอารมณ์ล้อเล่น

ผมยิ้มกว้าง ตอบรับคำทักทาย

แม่น้ำโขงเงียบสงบ

เธอส่งเบียร์ให้ผม

...

บางครั้งเราแทบจะมองหารากของตัวเองไม่เจอ