อีกคืนหนึ่ง
ผมไปเที่ยวงานฤดูหนาวกับเพื่อนเช่นเคย คราวนี้ชวนกันเข้าชมบ้านผีสิง กลัวก็กลัว อยากดูก็อยากดู ลำโพงหน้าบ้านผีสิง เปิดเทปได้ยินเสียงพระสวดพึมพำ ฟังดูขลังนัก สวดไปสักพัก ได้ยินเสียงหมาหอน เสียงโหยหวน เย็นลึก เหมือนดังมาจากป่าทึบที่มืดน่าสะพรึงกลัว มันวังเวง สั่นคลอนอารมณ์เหลือประมาณ ผู้เข้าชมส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่นชายหญิง ที่พากันมาเป็นกลุ่ม กลุ่มผมเดินผ่านประตูเข้าไป ข้างในค่อนข้างมืด มีไฟจากข้างทางเดินสว่างเป็นระยะ ให้พอมองเห็นทางได้บ้าง เราเดินเบียดกันแบบกล้าๆกลัวๆ เดินเข้าไปได้ 2-3 ก้าว มีผีจำแลงโผล่หน้าพรวดออกมา พวกเราตกใจขยับตัวถอยหนี เพื่อนผมเป็นนักมวยต่อยเปรี้ยงสวนออกไป ผีผลุบหายเงียบ เราเดินต่อไป เห็นผู้แสดงเป็นผีดิบชาย ยืนนิ่งเหมือนหุ่น เพ่งมองอย่างไรก็เหมือนไม่หายใจ แต่งตัวด้วยเสื้อคลุมสีดำ หน้าขาวซีด ปากแดงด้วยเลือดที่ไหลมาจากเขี้ยวตรงมุมปาก เบื้องหน้าจอมผีดิบ เป็นหญิงสาวสวย สวมชุดสีดำโปร่งบาง นอนนิ่งต่อหน้าดังไม่หายใจเช่นกัน
ทำให้ผมอดนึกถึงผีดิบแดร็กคิวลา ในภาพยนตร์ที่เคยดูที่โรงหนังศรีนครพิงค์ไม่ได้ เพียงแค่มันยิ้มเห็นเขี้ยวขาววับ ม่านตาขาวปรากฏเส้นเลือดฝอยกระจายทั่ว กลัวจนใจไม่อยู่กับตัว เป็นที่ทราบกันดีว่าหนังฝรั่งเขาสร้างสมจริงแค่ไหน มารู้ภายหลังว่าเป็นนิยายที่ นายบราม สโตคเกอร์ เขียนขึ้นในปี 1897(พ.ศ. 2440) เป็นเรื่องของผีดิบดูดเลือด ชอบดูดเลือดหญิงสาว โดยจะกัดคอเหยื่อแล้วดูดเลือด ผีดิบนี้จะกลัว ไม้กางเขน กระเทียม แสงแดด หรือไม้เสี้ยมแหลม นำมาตอกหน้าอกครั้งเดียวมันจะตาย จินตนาการผมหยุดแค่นั้น เมื่อเดินต่อมา ผีจำแลงโผล่พรวดออกมาจากมุมมืด เพื่อนผมใช้หนังสะติ๊กยิงเข้าให้ ผีเงียบไปอีก สักครู่ได้ยินเสียงคนเก็บบัตรผ่านประตู ส่งเสียงบอกว่าอย่ายิงผีๆ เขาบอกน้ำเสียงสุภาพไม่ก้าวร้าว ผมถามเพื่อนว่า
" ยิงผีมันทำไม ? เขาแสดงให้เราดูแค่นั้น กระสุนดินอาจทำให้เขาเจ็บได้นะเพื่อน"
" ก็อยากออกมาให้ตกใจทำไมละ ไม่ต้องกลัวมันเจ็บหรอก กันใช้ลูกพุทรายิงมัน ไม่อันตรายหรอกน่า"
พอพ้นประตูบ้านผีสิงออกมา พวกเราคุยกันโฉงเฉง กล่าวถึงความน่ากลัว ความตื่นเต้น
จากนั้น
พากันเดินชมร้านต่างๆในงาน ร้านขายเสื้อผ้า ร้านเครื่องเสียง ผ่านมาทางสนามยิงปืน ได้ยินเสียงปืนดังเป็นระยะ พวกเราผู้ชายด้วยกัน รสนิยมคล้ายกัน ไปเที่ยวกับเพื่อนวัยเดียวกัน 5-6 คนมันสนุกสนานจริงๆ อยากยิงปืนก็ไม่เงินพอ ได้แต่มองเขายิงปืนด้วยหน้าละห้อย พากันเดินดมฝุ่นที่คลุ้งขึ้นมาเพราะเท้าคนมากมายโดยไม่รู้ตัว บางคนพูดประชด งานขายลูกชิ้นปิ้งบ้าง
งานขายสินค้าบ้าง งานปอยหลวงบ้าง บางปีมีข่าวว่า จะมีการวางระเบิดในงาน ข่าวลือดังกล่าวกระจายไปทั่วเมือง คนแก่คนเฒ่าพูดห้ามปรามลูกหลานไม่ให้ไปเที่ยว บอกห้ามเหมือนบอกให้ไป ผู้คนยิ่งอยากไป โดยเฉพาะวัยรุ่น เป็นวัยกล้าวัยทดลอง ผมกับเพื่อนๆเดินลุยฝุ่นจนถึงเต็นท์
งานศิลปหัตถกรรมนักเรียน เป็นที่แสดงผลงานนักเรียนทั่วจังหวัดเชียงใหม่ แบ่งเป็นประเภทต่างๆ ภาพวาด งานประดิษฐ์เศษวัสดุ งานเย็บปักถักร้อย งานใบตอง มีป้ายบอกผลงานที่ชนะที่ 1-3 และชมเชย เป็นพื้นที่ให้เด็กนักเรียนได้แสดงความสามารถให้ประจักษ์ ผลงานเด็กเชียงใหม่ทำได้น่าทึ่ง สวย วิจิตร เป็นที่ให้กำลังใจเยาวชนของเรา หากได้รับการสนับสนุนส่งเสริมต่อไป เด็กๆจะเป็นผู้สร้างผลงานที่มีคุณค่าต่อตนเอง สังคมแน่นอน
ผมกับเพื่อน
เดินเที่ยวกันทั่วจนหมดแรง ชวนกันกลับบ้าน เริ่มหิวแล้ว มีเงินติดตัวมาเล็กน้อย ผมซื้อขนมถังแตก เป็นขนมราคาถูกปริมาณมาก บางคนซื้อน้ำหวาน เรา แบ่งขนมถังแตกกินกัน ฝืดคอก็ได้น้ำหวานของอีกคนดื่มกลั้วคอ แก้หิวได้เหมือนกัน วันนี้ยังคิดถึงเพื่อนๆทุกคน ต่างแยกย้ายอยู่คนละมุมของเชียงใหม่ บางคนได้พบ บางคนไม่ได้พบ เพราะย้ายไปอีกโลกหนึ่งแล้ว.