ในห้วงคำนึงขบถโรมานซ์ : คารวะหิมาลัย

@ “ขอแสดงความยินดีกับพวกท่าน
     ชาว  เนปาล  หาญกล้าน่านับถือ
     โค่นอำนาจกษัตรย์หัวกระบือ
     ใคร ใครหรือ จะหาญสู้ ป ระ ชา ช น  @  
     ( บทกวีเก็บตก กวีข้างวัด  )

- - -  ฉั น  ไปเยือนมิตรสหายแห่ง ฉั น ณ  เฌองดอยสุเทพ  แถบซอยวัดอุโมงค์ สหายแห่งฉันเอากวีบทนี้มาให้อ่าน  เขาบอกว่า เขาเห็นจึงคัดลอกมาเก็บไว้ …สหายเพื่อนของฉันคนนี้เขาเขียนบทกวีใช้อีกนามปากกาหนึ่งว่า …

“ มีดซุย  ซวกฟ้า ”  แหมชื่อนามปากกา  ช่าง  สวกนัก (ดุนัก  มีดซุย  เป็นมีดสั้นอาวุธโบราณของนักเลงที่พกพาติดตัว  อาจจะเป็นคล้ายนิยาย “ ฤทธิ์มีดสั้น “ ของ โกวเล้ง  นั่นแหละ…นักเลงโบราณเขาจะพกพามีดซุยนี้ติดตัว เวลาเจออันธพาลมาหาเรื่องเขา หรือข่มเหงใคร เขาจะเอา มีดซุย กระซวกขี้ปุ๋ม(ท้อง) อันธพาลนั้นแบบฉับพลันทันที มองภาพซี …    ซี้มะก่องด่อง(ตาย … ตาย …   ลูกเดียว) ไม่รู้ว่ากะเดี๋ยวนี้มีใครพกมีดซุยกันบ้าง?)

… พอ  ข้าหระพุทธเจ้าอ่านบทกวีข้างวัดนี้เก็บตกข้างวัดนี้แล้วก็ บังเกิด   IN  ในอารมณ์อันสุนทรีย์  จึงอยากขอร่วม  JAM ซักกะ  นิ๊ด นึง …

  @  มิมีใดเกิดมาจากฟากฟ้า
       ล้วนมาจากพสุธานี้ทุกหน
       เป็น ชีวิต จิตวิญญาณ ของ  มนุษยชน
       ที่ล่วงพ้น  อ วิ ช ชา อันสมมุติ

       … ไม่ “ยึดมั่น ถือมั่น” ในอวิชชา
       ย่อม เจิดจ้า ใจ เจิดแจ่ม จิตพิสุทธิ์
       โลภ โกรธ หลง ปลดปล่อยวางด่ำวิมุตต์
       ย่อมหยุดซึ่งตัณหา อ วิ ช ชา

       แล้ว  ดา ว โ ล ก ดวงนี้ จักผ่องใส
       เรืองรอง เรืองไร บรรเจิดจ้า
       ขอเธอเป็นคนตีนติดดินธรรมดา
       ย่อมคุณค่า งามงด อย่างแท้จริง !!! @

เออ . . . ข้าพระพุทธเจ้า เกิด … ดังที่ว่า … เกิด   IN  ในอารมณ์  จึงมาร่วม JAM  โปรดอย่าคิดอะไรให้มากความ กะเดี๋ยว จักเกิดอาการ ปวดหัว ตัวร้อน ปวดคอคาง ปวดเข่า เจ็บกะดอง หัวเหน่า ไปเปล่าๆ ชีวิตคนเราในโครงสร้างสังคมสังคังนี้ เราต้องมีอารมณ์อันสุนทรียะ ซะบ้าง จะได้ไม่ซีเครียด … ข้าพระพุทธเจ้าขอกราบลาพี่น้องเพื่อนมนุษยชาติ ไปบันทมนอนก่อน พ่ะ ย่ะ เจ๊า @

ต้นคิมหันตฤดู อันมีบรรยากาศแปรปรวนทั่วโลก
๑๒  มีนาคม ๒๕๕๓ ,  ล้านนาอิสระ, เจียงใหม่.