Skip to main content

ส่งกำลังใจให้พรรคเพื่อไทย คนเสื้อแดงทุกคน -- ได้เท่านี้ก็ดีแล้ว ค่อยๆ ไต่ขึ้นไปใหม่ อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าใครคือคนที่อยู่เคียงข้างคุณเสมอ ใครคือคนที่จิตใจมั่นคง ซื่อตรง -- 20 ปีที่ต่อสู้กันมา ผ่านความสูญเสียมาเท่าไร -- หากประวัติศาสตร์บอกเล่าเรื่องราวของคนที่ต่อสู้จนตายมากี่ยุคกี่สมัยโดยที่ไม่รู้วันไหนจะชนะ อย่างน้อยที่สุด วันนี้ประชาชนส่วนหนึ่งยังอยู่เคียงข้างพวกคุณตรงนี้

ฉันก็คงเขียนได้เท่านี้ จากนี้ก็คงก้มหน้าทำงานและทำมาหากินกันต่อไป

ขอบคุณสำหรับกฎหมายดีๆ หลายฉบับที่พวกคุณทิ้งไว้ให้ในสมัยที่แล้ว ขอบคุณสำหรับทุน ODOS สำหรับเยาวชนไทยได้ไปแลกเปลี่ยนต่างประเทศ และODOS ทุนเรียนวิทยาศาสตร์ มันเป็นสิ่งที่มีค่ามากสำหรับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของประเทศเรา สิ่งเหล่านี้ไม่มีใครมองเห็น แต่เรื่องการโจมตีกลับประเดประดัง

กับเวลา 2 ปีที่พวกคุณได้มา และมีแต่คนบ่นว่าไม่ทำอะไร ทั้งที่ 3 เดือนแรกหมดไปกับการสรรหานายก พิธาไม่ถูกรับเลือกเพราะ สว.ไม่ยกมือ จนต้องมาฟอร์มวงกับ ภท. พรรคเล็กพรรคน้อย กว่าจะได้ตั้งรัฐบาล แต่เวลาอีกไม่กี่เดือนของเศรษฐาก็หมดไปกับการตั้งข้อหาเพื่อถูกสอย ต้องพยายามหาหลักฐานชี้แจง แต่สุดท้ายก็ไม่รอด -- 11 เดือนของ ออ. น่าจะเป็นการทำงานเป็นรูปเป็นร่างที่สุด แต่ก็เจอคลิป อังเคิล ที่ทุกฝ่ายรุมสกรัม แม้แต่พรรคที่เราเคยเชื่อว่าพวกเขาจะมีอุดมการณ์แบบวอลแตร์ "แม้ผมไม่เห็นด้วยกับคุณสักนิด แต่ผมจะปกป้องสิทธิอันชอบธรรมของคุณ" แท้ๆ 

แต่วันที่รู้ทั้งรู้ว่าคำตัดสินไม่เป็นธรรม พวกเขาก็ย่ำคุณลงดิน

มาจนถึงวันที่ผู้นำอย่างทักษิณติดคุก

เราเห็นน้ำตาของพวกคุณ เรารับรู้ถึงความเจ็บปวดของทุกคน และรู้ว่ามันยากมากกับการพยายามจะฟื้นทุกอย่างให้กลับมา 

แต่ตราบลมหายใจยังมีและคุณเชื่อว่า ความถูกต้องจะดำรงอยู่ หรือหากจะไม่ดำรงอยู่ แต่ไม่ว่าอย่างไร พวกเราต้องดำรงอยู่ ต้องดำเนินไป ไม่ว่าจะยากลำบากสักเพียงไหน อย่างน้อยที่สุด ช่วงเวลาที่พวกเรามีชีวิตอยู่ เราเคยมีผู้นำที่คิดถึงประชาชนเป็นที่สุด คิดถึงความอยู่ดีกินดี คิดถึงการศึกษา อนาคตของเยาวชน คิดถึงภาพรวมเศรษฐกิจ ผลักดันธุรกิจรายเล็กรายน้อยให้ได้ลืมตาอ้าปาก ไม่ว่ากองทุนหมู่บ้าน สินค้าโอท็อป เกษตรกรรายย่อยได้พักหนี้หายใจหายคอ คนจนได้มีบ้านเอื้ออาทร ได้รถยนต์ คันแรก ได้อะไรๆ มากมาย ใครว่าไม่ดี แต่พวกรากหญ้าโง่ๆ พวกนี้แหละที่ได้ต่อลมหายใจให้ได้สูดลมหายใจยาวขึ้น ได้มีอยู่มีกินมากขึ้น

และอย่างที่สุด สำหรับสิทธิการรักษาดูแลสุขภาพที่เรียกว่า 30 บาททุกโรคยังคงดูแลคนไทยอยู่จนทุกวันนี้
แม้ว่าคนที่ผลักดันชีวิตให้พวกเราดีขึ้นต้องนอนคุก และคนอีกจำนวนมากยังสะใจ แต่ประเทศนี้ก็เป็นอย่างนี้ ประวัติศาสตร์มีคนดีๆ จำนวนมากที่ชีวิตหมกไหม้สูญสลายไปกับดินกับทรายแม้ปรารถนาดีชั่วชีวิต

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร--
ขอภาวนาเพียงว่า ให้เขาได้ออกคุกเร็ววัน ได้พักผ่อน รักษาสุขภาพ  ปล่อยให้ประเทศไทยดำเนินของมันไป ใช้เวลาช่วงสุดท้ายสูดอากาศสะอาดๆ เข้าเต็มปอด ผ่อนลมหายใจช้าลง ปลด ปลง ปล่อยวาง และใช้ชีวิตให้มีความสุข ฉันหวังให้เขาเป็นเช่นนั้น

ส่วน ดร.เชน หากคือของจริง เราก็หวังว่า นโยบายดีๆ จะถูกผลักดันภายใต้ศักยภาพของพรรคที่พอมีในวันนี้

ขอบคุณอีกครั้งกับทุกสิ่งที่พวกคุณทำตลอดมา

จาก ประชาชนโง่ๆ ที่ถูกเรียกควายแดง ขี้ข้าทักษิณ พวกขายชาติ พวกเผาบ้านเผาเมือง พวกโง่ จน เจ็บ พวกที่อดทนเป็นเลิศ เราคือเพื่อนกันเสมอ

 

สร้อยแก้ว คำมาลา

 

 

บล็อกของ สร้อยแก้ว

สร้อยแก้ว
ดาวใจและไพจิตร เป็นชื่อของเด็กหญิงสองพี่น้อง ลูกสาวแม่พร พ่อสน คนดูแลสวน-สถานที่ของศูนย์ภูมิปัญญาไทบ้าน พ่อสนมีลูกทั้งหมดสิบคน ลูกชายสองคนก่อนหน้าดาวใจ ไพจิตร ชื่อไมโคร และ นูโว นัยว่าพ่อท่าจะชอบเสียงเพลงมากถึงตั้งชื่อลูกเป็นชื่อศิลปินนักร้อง ตอนนี้ลูกๆ ของพ่อสนที่ไม่ได้เอ่ยนามล้วนออกเรือน มีครอบครัว บ้างเสียชีวิต ลูกๆ ที่ยังอยู่กับพ่อสน แม่พร จึงมีสี่คนที่ว่า (ส่วนลูกชายอีกคนหนึ่งของพ่อสนที่เคยโด่งดังในม็อบปากมูนเมื่อหลายปีก่อน จนหนังสือพิมพ์หลายฉบับต่างเขียนถึงและลงบทสัมภาษณ์ คือดาวไฮปาร์คเด็กที่ชื่อ เปาโล ตอนนี้เปาโลโตเป็นหนุ่ม แต่งงานมีลูกแล้ว) ดาวใจกับไพจิตร เป็นเด็กหญิงที่ร่าเริง…
สร้อยแก้ว
อืมม์... ดูเหมือนยุคนี้คนฆ่าสัตว์ตัดชีวิตจะกลายเป็นอาชญากร ไม่น่าคบไปเลยจริงๆ เมื่อฉันจัดการทุบหัวปลาโป๊กๆ สีหน้าน้องผู้หญิงบางคนเหยเก เบะปาก “กินไหมเล่า!” ฉันเอ็ดเอา “กินอ่ะ” “เออ ถ้าจะกินอย่าทำหน้าอย่างนั้น คนฆ่าเสียเซลฟ์เหมือนกัน” อืมม์... แต่จะว่าไปก็ฆ่าตัวเป็นๆ ซะหลายตัว จะไม่ให้น้องมันทำหน้าเบ้ได้ไง กับคนรู้จักมักคุ้นฉันมักออกตัวเสมอว่า ฉันไม่ใช่คนเรียบร้อยใจดีนะ ฉันเป็นคนที่ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตได้โดยไม่รู้สึกผิดเลย ตกปลาฆ่าปลาได้ ยิงหนังกะติ๊กเอานกมาย่างไฟได้ ฆ่าตั๊กแตน ฆ่าแมลงต่างๆ ได้ จับปูเป็นๆ เผาบนเตาถ่านได้ หรือจับปูเป็นๆ โขลกในครกได้ (การทำน้ำปู๋ของคนเหนือ)…
สร้อยแก้ว
ถ้าไม่ใช่คนอีสาน จะมีใครบ้างหนอ รู้จักแมงหัวหงอก ? โอ้! จ๊อด มันน่าตื่นตาตื่นใจเสียจริง ขนาดว่าฉันโตมากับป่าเขา ใช้ชีวิตอย่างคนบ้านนอกเหมือนกัน แต่ก็ใช่ว่าบ้านนอกทุกพื้นที่จะเหมือนกันเสียเมื่อไหร่ แมงหัวหงอกพากันมาจับต้นไม้ไร้ใบ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทันมีใครสังเกต เห็นอีกที มันก็ขาวเต็มต้นแล้ว แรกทีเดียวฉันคิดว่าเป็นครั่งเสียอีก แต่ไม่ใช่ มันเป็นแมลงเล็กๆ ขาวสะอาดทั้งตัว มีขนสีขาวตรงกลางหลังชี้ออกเหมือนขนหางนกยูง กระโดดได้ เวลาจับตัวมันไว้ในอุ้งมือมันจะกระโดดไปมาแรงทีเดียว ต้องจับลงถังน้ำ ถึงจะหมดความสามารถในการกระโดด แม้จะเป็นแมลงที่ดูสวยงาม น่ารัก แต่ว่าในเมื่อมันกินได้…
สร้อยแก้ว
แมงกุดจี่ทั้งเคยได้ยิน ทั้งเคยฟังเพลง และเคยกินมาก่อน แต่ยามได้เดินถือกระแป๋งตามเด็กสองคนไปขุดหาแมงกุดจี่ในยามเช้า ก็ยังรู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้เห็นพวกมันผลุบๆ โผล่ๆ ในรู ดาวใจเป็นพี่สาวของไพจิตร เธอขุดแมงกุดจี่พลาดโดนตัวมันหลายครั้ง ทำให้ฉันขัดใจน่าดู “มา มา ขอพี่ทำหน่อยซิ” ฉันว่าฉันมือเบาน่าจะขุดได้ดี แต่หาเป็นเช่นนั้นไม่ ฉันสับเอาแมงกุดจี่หัวขาด ตัวขาด รุ่งริ่ง เสียจนน่าเวทนา เด็กหญิงไพจิตรร้องเสียงหลงทุกทีที่ฉันยั้งมือไม่ทัน คมเสียมสับลงกลางตัวแมงสีดำๆ นั้นเสียแล้ว
สร้อยแก้ว
เดือนเมษายน เมื่อฉันกลับไปยังศูนย์ภูมิปัญญาไทบ้านอีกครั้ง ภาพของผืนดินแล้ง หญ้าแห้ง และต้นไม้ใบร่วงยืนโดดเดี่ยวเดียวดายที่เห็นชินตาก็แปรเปลี่ยนไปสายฝนที่สาดเทลงมาเพียงไม่กี่ครั้งได้ลบล้างโลกสีน้ำตาลให้หายไป สองข้างทางระหว่างที่รถสามล้อเครื่องนำพาไปมีทิวหญ้าสีเขียวระบัดใบตลอดทาง ต้นไม้ใบแห้งผลิใบเขียวชะอุ่ม และผืนดินแล้งก็มีพุ่มไม้ใบขึ้นเป็นกอเล็กกอน้อยนับว่าชวนตื่นตาตื่นใจไม่น้อยสำหรับเวลาที่หายไปเพียงยี่สิบวัน ผืนดินก็เปลี่ยนแปลงได้เพียงนี้