Skip to main content

 


โคลสใบหน้า ถนอม ไชยวงษ์แก้ว บนเวทีคืนนั้น ภาพโดย บัณรส บัวคลี่

ครับ
แล้วงานมินิคอนเสิร์ตของผมที่น้องๆผู้จัดและทีมงานได้ตั้งชื่องานบนแผ่นโปสเตอร์ให้ว่า “มินิคอนเสิร์ต ถนอม ไชยวงษ์แก้ว ดนตรี กวี นักเขียน” และโปรยอักษรตัวเล็กถัดจากชื่องานลงมาว่า “และศิลปินรับเชิญพร้อมหญิงสาวร่วมถ่ายทอดบทกวี” เมื่อวันที่ 12 พ.ย. 53 ตั้งแต่เวลา 19.00 น. ณ ที่ร้านสุดสะแนน ซอยโคลา เยื้องฝั่งตรงกันข้าม เซ็นทรัลกาดสวนแก้ว ถนนห้วยแก้ว เชียงใหม่ ก็ผ่านพ้นไปด้วยความอบอุ่นและราบรื่น วันนี้ ผมจึงขอกล่าวคำขอบคุณทุกฝ่ายที่เข้ามาเกี่ยวข้องในงานนี้ ดังต่อไปนี้
 

 

โก้ บราวเฮาส์ เพอคัสชั่น ถนอม ไชยวงษ์แก้ว กีตาร์ เม้าธ์ออแกน กาญจณ์ สุทธิพูน เชลโล่ ภาพโดย Sangsath
 
ขอบคุณ
ฮวก สุดสะแนน เจ้าของร้านและหัวหน้าวงสุดสะแนน
ชวด สุดสะแนน มือกีตาร์และนักร้องนำวงสุดสะแนน และช่างภาพแนวอาร์ตฝีมือดี เจ้าของร้านกาแฟร่ำเปิง
ชาย เพื่อนเก่า นักดนตรีมือแบนโจ แมนโดลิน ฟรุต มืออาชีพที่เอาจริงเอาจังมาอย่างเสมอต้นเสมอปลายมานานนับสิบกว่าปี
ที่ร่วมกันเป็นต้นคิดจัดงานนี้ โดยที่ผมแทบไม่ต้องทำอะไรเลย นอกจากหิ้วกีตาร์ไปเล่น และคัดบทกวีให้ทีมงานของเขาไปจัดการกันเองตามอัธยาศัย
 
ขอบคุณ
ปาน - ชลธี ตระพัง มือหนึ่งในการประสานงานกิจกรรม ที่ช่วยให้ทุกฝ่ายมาร่วมงานกันได้อย่างราบรื่นและมีชีวิตชีวา
 
ขอบคุณ
ชวด สุดสะแนน ที่ช่วยถ่ายรูปทำโปสเตอร์ และนำแสดงในงาน ด้วยภาพที่ออกมาเป็นที่พึงพอใจของทุกฝ่าย ตั้งแต่ผู้ถ่าย ผู้ถูกถ่าย และผู้ชม รวมทั้งช่วยเล่นเปิดงานแบบวันแมนด์โชว์ในช่วงที่ยังไม่ค่อยมีคน และช่วยดูแลเสียงกีตาร์ ปรับเครื่องเสียงให้ตลอดเวลาทั้งสองช่วงที่ผมและคณะขึ้นไปบนเวที และลุล่วงไปโดยราบรื่นและดีงามเกินคาด
 
ขอบคุณ
วงสุดสะแนน ที่มีนักดนตรีมาร่วมแจมกันเพื่องานนี้จนเต็มเวที เช่น นายไปรษณีย์ นักดนตรีหนุ่มรูปหล่อที่มีท่าทีว่าจะมีอนาคตไปไกล อ้ายเปี๊ยกบลู ผู้ขรึมขลังและน่ารัก อาจารย์เปื่อย มือแคนเทวดา ด้วยลีลาชวนเชิญให้แขกที่มากันคับคั่งในงานนี้พร้อมใจกันลุกขึ้นเต้นตามสไตล์อันเร้าใจแบบสุดสะแนน ตอนช่วงปลายของงาน ที่จบลงด้วยความสนุกสนานแบบพอดีๆ
 
ขอบคุณ
อ้ายแสงดาว ศรัทธามั่น กวีพี่ใหญ่ที่มาช่วยเป็นพลังใจแด่น้องๆ และช่วยร้องเพลง พัทยาลาก่อน และ ไพฑูรย์ พรหมวิจิตร มิตรสหายกวีแห่งล้านนาอีกท่านหนึ่ง ที่มาโชว์ลีลาการเต้นแบบไม่เหมือนใคร และมิอาจมีใครมาดแม้นมาเหมือน  
 
ขอบคุณ
น้องแอน ละคร น้องสาวคนเก่งที่น่ารัก คนเล่นละครเวที ที่เอาจริงเอาจังมานานจนพัฒนาขึ้นมาเป็นผู้กำกับ และกำกับ “ลำนำเถื่อนแห่งโจรป่า” บทกวี ของ ถนอม ไชยวงษ์แก้ว ให้เป็นละคร ได้ถึงเนื้อหาและอารมณ์ ทั้งผู้แสดง และผู้อ่านบทกวี โดยเฉพาะ เอก คนที่อ่านบทกวีในฐานะโจรผู้เล่าเรื่องสาเหตุของการ “ฆ่าผัวมันเสียเอาเมียมันมา” น้ำเสียงของเขา ช่างดุร้ายเหี้ยมหาญ เหมาะแก่การเป็นอ้ายมหาโจรโคตรโรม้านซ์ คนนี้เสียจริงๆ (ผู้กำกับแอนอย่าลืมบอกเอกด้วยนะจ๊ะ ละครเลิกแล้วให้เอกลืมบทชั่วๆนี้เสียโดยเร็ว เพราะพี่กลัวเอกจะไปก่อเรื่องติดคุก เพราะสายลมที่เปิดหมวก ให้ข้าเห็นความงามในหน้านาง ทำให้ข้าย่างหยาบชักดาบ...เข้าไปฆ่าผัวของนาง นอกจากคุกตะรางแล้ว เอกเอ๊ย...พวกเฟมินิสต์ทางล้านนาบ้านเรา ล้วนแล้วแต่เป็นคนเก่งและดุๆด้วยกัน อย่าเผลอไปคิดสั้นเพราะอารมณ์วูบเดียวเป็นอันขาด พี่เป็นห่วงว่าเรื่องจะลามมาถึงตัวพี่ว่ะ )
 
ขอบคุณ
สุวิชานนท์ รัตนพิมล ศิลปินรับเชิญ ทั้งเล่นดนตรี ร้องเพลง และร่ายกวีให้แก่ตัวผม
ขอบคุณ ชิ สุวิชาญ นักดนตรีรับเชิญอีกท่านหนึ่ง ที่ช่วยมาบรรเลงเตหน่าสะกดคนฟังให้คนข้างเคียงของเขาอ่านบทกวี และร่วมเล่นกับเพลงบลูของสุวิชานนท์อย่างมีเอกภาพ
 
ขอบคุณ
แขกที่รับเชิญมาอ่านบทกวี
ดร.เพ็ญสุภา สุขตะ ใจอินทร์ กวิณีสาวสวยและสามารถอยู่เสมอจากสันกำแพง ผู้อ่านบทกวีที่ชื่อว่า “ระบบ”
เจี๊ยบ - อรวรรณ ชมพู สาวตาคมผมยาวจากเชียงดาว ผู้อ่านบางบทกวีที่ชื่อว่า “โอ้ชีวิต”
น้องนาย - มาลันชา สาวผิวงามผ่องพรรณจากโชตนา อ่านบทกวีที่ชื่อว่า “ไฟชีวิต”
ท่านอาจารย์เฉิดฉาย สุพิมลประภาส ผอ.โรงเรียนล้านนาอินเตอร์ ผู้อ่านบทกวีชื่อ “ไผ่”
กบ - นฤมล พฤกษา ศิลปินอิสระมาดมั่นเกี่ยวกับการละครผู้อ่านบทกวีชื่อ “ท่าที่อีเดือนมันกระโดดลงไป” (ประกอบการแอ็คติ้งแบบละครได้สมจริง จนผ้าถุงเกือบจะหลุด ฮา... และทำให้ชายหนุ่มรูปหล่อแบบเถื่อนๆสองคนต้องรีบควักแบ็งค์ละร้อยให้คนละใบด้วยความประทับใจในลีลาเหลือร้ายของคุณกบในบทของโสเภณี ที่เล่าเรื่องชะตากรรมอันหฤโหดของเพื่อนโสเภณี ที่ชื่อว่า อีเดือน ให้แขกผู้ใช้บริการของเธอฟัง)
น้องแสตมป์ - กมลชนกพรหมจ้อย ผู้อ่านบทกวีเซอร์เรียลิสต์ชื่อ “ถนนสายรุ้ง” และ “กองทัพฝน”
น้องเหมี่ยว - ฟ้าคราม รักตะวัน ผู้อ่านบทกวีชื่อ “ผู้บินแหวกว่ายอยู่ในค่ำคืน”
น้องเจนนี่ คนข้างเคียงชิ สุวิชาญ อ่านบทกวีชื่อ ความตายของต้นฉำฉา”
ชามา หรือ อาจารย์สุธาทิพย์ โมราลาย นักเขียนเรื่องสั้น นวนิยาย บทความ อาจารย์สอนพิเศษการเขียนวรรณกรรม ม.หอการค้า และคอลัมนิสต์วรรณกรรมกุลสตรีรายปักษ์ อ่านบทกวีชื่อ “เป็นอย่างที่เธอเป็น”
และอีกหลายท่านที่ขึ้นมาร่ายกวีสดๆในขณะนั้น และขออภัยที่หานามของท่านเพื่อขอบคุณไม่พบ
 
ขอบคุณ
น้อย - อัคนี มูลเมฆ ผู้แปล “ศาสดาขบถ” และ “ปิคัสโซ” นักร้องกิตติมศักดิ์ที่ช่วยร้องเพลง หยาดเพชร คอยลม แม่เนื้ออุ่น อย่างได้อารมณ์ และ ท่านอาจารย์เฉิดฉาย สุพิมลประภาส อีกครั้งที่ช่วยทั้งอ่านบทกวีและร้องเพลง สายชล ลองรัก ความรักไม่รู้จบ ชะตาชีวิต Tennessee Waltz อย่างยอดเยี่ยมให้แก่กีตาร์และเม้าธ์ออแกนของผม
เช่นเดียวกับ ชามา หรือ อาจารย์สุธาทิพย์ โมราลาย ที่นอกจากจะช่วยอ่านบทกวีแล้ว ยังช่วยร้องเพลงที่ชื่อว่า สายชล ให้เศร้าแต่เป็นสุขกันอีกรอบ และมอบหนังสือ “เหยื่ออธรรม” จาก ทับหนังสือสำนักพิมพ์ ของคุณสุเมธ สุวิทยะเสถียร ที่แปลโดย วิภาดา กิตติโกวิท หนึ่งชุด 5 เล่ม ราคา 3,500 บาท มอบให้ผม (เพราะเข้าใจผิดคิดว่าเป็นงานวันเกิด ผมเลยได้ของขวัญอันล้ำค่าราคาแพง ฮา...)

และ คุณกาญจนา สุทธิพูน สาวมาดมั่นเกินร้อยมือเชลโลสมัครเล่นจากหมู่บ้านขวัญเวียง ที่มาร่วมช่วยเล่นเชลโลให้แก่ดนตรีโฟล์กของผมให้มีสีสันงดงามขึ้น พร้อมกับอาหาร
1 รายการ
และที่ลืมไม่ได้เลยอีกท่านหนึ่ง ก็คือ โก้ อภิชาต  ภานุวงศ์ หนุ่มหล่อมาดเซอร์คนเขียนรูปจากแกลลอลี่ บราวน์เฮาส์ บ้านถวายที่ช่วยมาเล่นเพอคัสชั่นให้ดนตรีของเรา บรรเลงไปด้วยความเป็นระเบียบเรียบร้อย ด้วยสมาธิอันดีเยี่ยม
 
 

สาวใหญ่ชุดดำสวยคลาสสิก และหนุ่มใหญ่มาดนักปราชญ์ผู้คงแก่เรียน (ใครและใครเอ่ย...) ภาพโดย บัณรส บัวคลี่
 
 
ขอบคุณ
อุ๋มอิ๋ม - วดีลดา เพียงศิริ นักเขียนหญิงชื่อดังที่ใจกว้างเหมือนแม่น้ำจากอนุบาลคิตตี้แบร์ ถึงแม้จะไม่ได้มางานนี้ แต่ก็ยังช่วยอุปการะเครื่องดื่มที่ใช้ต้อนรับแขก
 
ขอบคุณ
น้องบี จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ที่เคยทำร่วมงานกิจกรรมสังคมด้วยกันมาตั้งแต่บียังเรียนปริญญาโท จนกระทั่งเรียนจบเป็นอาจารย์สอนอยู่ใน มช. ที่ยังอุตส่าห์สละเวลามาช่วยเป็นพิธีกร ร่วมกับ แอน ละคร ที่ต้องขอบคุณอีกครั้งในฐานะที่ช่วยเป็นพิธีกรที่กระชับและฉับไวร่วมกับบี นอกเหนือจากบทบาทผู้กำกับละครในงานนี้
 
ขอบคุณ
ป๋อ - อังคาร กล่ำคลัง สถาปนิกมาดสุภาพบุรุษเจ้าสำราญขนานแท้ น้องชายที่น่ารักและหวานใจ จากร้าน ยิปซี หน้าวงเวียนพืชสวนโลก ที่มาให้กำลังใจ และเลี้ยงเหล้าใครต่อใครที่นั่งร่วมโต๊ะอย่างไม่อั้นในคืนวันอันสวยสดนี้ รวมทั้ง ตุ๊ - ช่ออัญชัญ สาวมาดเข้ม ที่อุตส่าห์ปลีกเวลามาทั้งๆที่เพิ่งเหน็ดเหนื่อยมาจากแม่ฟ้าหลวง ปลื้มใจที่ตุ๊ชอบเพลง ที่รัก รวมทั้ง ตู่ - นพดล ไชยคุณา แม้ไม่มีเก๋คนข้างเคียงมาดูแลในคืนนี้ แต่ก็สามารถเมาได้ตามฟอร์มโดยไม่ตกหล่น สมกับที่เป็นมืออาชีพจริงๆครับท่าน
 
ขอบคุณ
โจ้ - รังสรรค์ ราศีดิบ เจ้าของรางวัลสีสันอวอร์ดเพลงอินดี้จากอัลบั้มชุด “การเดินทางของตระกร้า” เมื่อสี่ห้าปีก่อน ที่ให้เกียรติเข้านั่งพินิจงานอย่างสบายๆ
 
ขอบคุณ
กรรณิการ์ เพ็ชรแก้ว จากประชาชาติธุรกิจ ผู้มาในชุดดำสวยคลาสสิก ที่เข้ามาช่วยอุดหนุนบาร์เหล้าและไวน์ของสุดสะแนน และช่วยเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของอ้ายไพฑูรย์มิให้เงียบเหงา
 
ขอบคุณ
บรรณรส บัวคลี่ จากผู้จัดการภาคเหนือ ที่ให้เกียรติงานนี้เป็นที่ทดลองใช้กล้องถ่ายรูปใหม่ที่เพิ่งซื้อออกจากห้างมาอย่างสดๆร้อนๆ (ผมชอบภาพที่คุณโคลสใบหน้าผมขณะเป่าเม้าธ์ออแกน และภาพใบหน้า ชวด สุดสะแนน กำลังยิ้มอย่างมีความสุข แลดูเป็นธรรมชาติดีครับท่าน)
 
ขอบคุณ
พี่เกษตร มือเขียนรูปสมัครเล่นจากสำนักวัดอุโมงค์ ที่เข้ามาเขียนดรออิ้งค์ภาพใบหน้าใครต่อใครมากมายหลายคนในงานนี้แบบฉับพลัน และทำให้สาวๆกรี๊ดกันหลายคน
 
ขอบคุณ
แพร จารุ คนข้างเคียงที่ช่วยทำคั่วกลิ้ง และช่วยประสานงานร่วมกับปาน - ชลธี และต้อนรับแขกอย่างแข็งขัน
 
ขอบคุณ
คุณยุพา งามสมจิตร บรรณาธิการอาวุโสนิตยสาร กุลสตรีรายปักษ์ ที่เอื้อเฟื้อมอบหนังสือกุลสตรี ฉบับปักษ์หลัง พฤศจิกายน 2553 ที่มีงานเขียนชื่อ “เงินทำให้คนนับถือ” ของผม ตีพิมพ์ในฐานะนักเขียนรับเชิญมาจับเบอร์แจกในงานจำนวน 40 เล่ม ท่านผู้ใดจับเบอร์ได้ เชิญไปรับได้ที่ร้านสุดสะแนนได้เลยครับ
 
และสุดท้าย ขอขอบคุณ ทุกท่านที่เข้ามารับชมและเสพงานนี้ ทั้งที่โดยตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ และหวังว่าทุกท่านคงจะได้สาระและความเพลิดเพลินกันไปบ้างไม่มากก็น้อย หากมีข้อบกพร่องและผิดพลาดๆใด ก็ขออภัยแทนน้องๆที่ช่วยกันจัดงานแสดงนี้ด้วยครับ.
 
 

บรรยากาศภายในงาน ภาพโดย บัณรส บัวคลี่
 

หมายเหตุ
; งานนี้เป็นงานแสดงดนตรีและบทกวีของ ถนอม ไชยวงษ์แก้ว เท่านั้น มิใช่งานวันเกิด มิใช่งานแซยิด หรืองานต่ออายุ ฮา... อย่างที่หลายคนเข้าใจผิด (เช่น อ.สุธาทิพย์ โมราลาย) เพราะผมไม่เคยคิดจะยินยอมให้ใครมาจัดงานอะไรซึ่งเป็นเรื่องส่วนตัว และไม่มีประโยชน์อะไรแก่สังคม แถมยังทำให้คนอื่นเขาต้องพลอยมาวุ่นวายด้วย
 
โดยเฉพาะงานวันเกิดที่ล่วงเลยไปแล้ว หรือแซยิดที่ยังไม่ถึงเวลา ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าขำมาก หากมีใครอุตริมาคิดจัดงานนี้ให้ผม ซึ่งมิใช่คนที่ดีเด่อะไรในทางจริยธรรม และแทบไม่เคยทำคุณประโยชน์ใดๆให้แก่ครอบครัวและสังคม หรือแม้แต่ตัวเอง (ฮา) ถ้าใครเขาจะจัดงาน ที่เราไม่ควรให้คนอื่นจัดให้ตัวเอง เขาก็คงจะจัดให้ผม คนที่พอจะรู้จักตัวดีว่าเป็นอย่างไร และแค่ไหน เขาคงจะจัดกัน...เพื่อบอกผมแบบแดกดันว่า  มึงนะแก่และใกล้ตายแล้วนะโว้ย... นั่นแหละมากกว่า ถ้าหากผมเป็นคนหลงตัวเอง และเผลอไปตกหลุมพรางนี้
 
ครับ นี่เป็นเพียงงานเล็กๆที่น้องๆเขาศรัทธางานเล็กๆของผม เพื่อแสดงงานของผมนักเขียนและนักดนตรีเล็กๆคนหนึ่งที่พอจะมีคนรู้จักเท่านั้นเอง หวังว่าท่านที่เข้าใจผิด คงเข้าใจถูกต้องตามข้อเท็จจริงนี้นะครับ สวัสดี.  
 
ขอบคุณและขอบคุณครับ
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
24 พฤศจิกายน 2553
กระท่อมทุ่งเสี้ยว เชียงใหม่  
 
 
 
 

 

บล็อกของ ถนอม ไชยวงษ์แก้ว

ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
บุญญฤทธิ์ ตุลาพันธ์พงศ์นามนี้เป็นที่รู้จักกันมานาน และยังเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในวงการสื่อมวลชนภาคเหนือตอนบน ในฐานะนักหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นอาวุโสของจังหวัดเชียงใหม่ในปัจจุบัน แต่โดยส่วนตัวแล้ว ผมรู้จักเขามานาน ก่อนที่เขาจะเป็นนักหนังสือพิมพ์เสียอีกนั่นคือ รู้จักเขาตั้งแต่เขายังเป็นเด็กหนุ่มเอวบางร่างน้อย จากดินแดนแห่งขุนเขาและม่านหมอกอินทนนท์ อ.จอมทอง จ.เชียงใหม่ ที่เดินทางจากบ้านเกิดหน้าที่ว่าการอำเภอ ไปบวชเรียนเป็นเณรอยู่ที่วัดธรรมมงคล ถนนสุขุมวิท ต.บางจาก อ.พระโขนง กรุงเทพฯ ภายใต้ร่มเงาพุทธธรรมของท่านอาจารย์วิริยังค์ ซึ่งเป็นพระนักปฏิบัติชื่อเสียงโด่งดัง สายหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต…
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
เมื่อคนสองคนหรือผู้คนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง หรือสังคมใดสังคมหนึ่ง ที่เคยมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ได้เกิดความขัดแย้งกัน  ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใด ๆ ก็แล้วแต่ แล้วต่อมา ความขัดแย้งนี้ได้ลุกลามถึงขั้น โกรธ เกลียด และแตกแยกกันเป็นฝักเป็นฝ่าย แล้วต่างฝ่ายต่างก็ตั้งหน้าตั้งตา ดุด่า ใส่ร้ายป้ายสี ทะเลาะวิวาทกัน  เพื่อเอาชนะคะคานกัน เพื่อทำลายกันให้พินาศไปข้างหนึ่งเมื่อปรากฏการณ์ที่เลวร้ายนี้ได้เกิดขึ้น แทนการยุยงส่งเสริม หรือเข้าไปร่วมถือหางฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง อย่างที่พวกเรามักจะเป็นกันเพราะมีอคติ รักหรือว่าชอบ-คนนั้นพวกนั้น  ผิด ถูก ชั่ว ดี อย่างไร ก็ขอเข้าข้างกันเอาไว้ก่อนแต่เรื่องนี้…
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
   
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
ภาพจาก http://gotoknow.org/file/i_am_mana/DSC04644.1.jpg คุณที่รักผมลงมือเขียนต้นฉบับนี้ เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2550 ซึ่งนับจากวันนี้ไปอีก 3-4 วันก็จะถึงวันเลือกตั้ง แต่จนป่านนี้ ผมซึ่งเป็นประชาชนคนหนึ่งของประเทศที่มีสิทธิไปลงคะแนนเสียงให้กับผู้สมัคร ส.ส.ในเขต 2 อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ ยังนึกไม่ออกเลยว่าควรจะใช้สิทธิอันชอบธรรมนี้ไปเลือกใครหรือพรรคใด หรือว่า...ควรจะโนโหวต คือไม่เลือกใครเลยเหตุที่เป็นเช่นนี้ เนื่องจากเป็นเพราะว่า ผมเป็นคนที่หน่อมแน้มในเรื่องการเมืองจริง ๆ  จึงไม่สามารถวิเคราะห์และตัดสินด้วยตัวเองได้อย่างเชื่อมั่น ว่าใครหรือพรรคการเมืองใดเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด…
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
ผมเป็นคนที่วิตกกังวลกับทุกสิ่งทุกอย่าง ผมวิตกว่าตัวผมผอมไป วิตกว่าผมจะร่วงจนหมดศีรษะ กลัวไปว่าแต่งงานแล้วจะหาเงินเลี้ยงครอบครัวได้ไม่พอ กลัวว่าจะเป็นพ่อที่ดีของลูก ๆ ไม่ได้ และเพราะเหตุที่ตัวผมเองมีชีวิตไม่ค่อยเป็นสุขนัก ผมจึงวิตกกังวลเกี่ยวกับภาพพจน์ของตัวเองที่ปรากฏต่อคนอื่นเพราะความวิตกกังวล ทำให้ผมเกิดแผลในกระเพาะอาหาร ผมทำงานไม่ไหวอีกต่อไปต้องหยุดงานอยู่กับบ้าน ผมวิตกกังวลมากเกินไปจนเลยขีดขั้นจำกัด คล้ายกับหม้อน้ำเดือดที่ปราศจากวาล์วปิดกั้น จนทำให้ผมต้องเป็นโรคประสาทอย่างหนัก ผมไม่สามารถพูดกับใครได้เลย แม้แต่กับคนในครอบครัวของผมเอง ผมควบคุมความคิดของตัวเองไม่อยู่ และรู้สึกหวาดกลัวไปหมด…
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
โอ้ นางฟ้าของคนยากจากไปแล้วดั่งดวงแก้วตกต้องแผ่นผาจากไปไกลลิบลับไม่กลับมาจากไปแล้วหนา...วนิดา คนดีคนดีของคนยากของแผ่นดินยุคทมิฬ รัฐ บรรษัท ทำบัดสีถืออำนาจอยุติธรรมคอยย่ำยีขยำขยี้คนจนปล้นทรัพยากรสารพัดในนามของความผิดที่เขาคิดมากล่าวหามาถอดถอนเพื่อขับไล่ไสส่งจากดงดอนจากสิงขร จากน้ำฟ้า ป่าบรรพชนด้วยกฎหมายที่เขาตราขึ้นมาเองใช้เป็นเหตุยำเยงทุกแห่งหนที่มาดหมายครอบครองเป็นของตนขับไล่คนเหมือนหมูหมาเหมือนกาไก่เธอจึงเกิดขึ้นมาเพื่อต่อสู้อยุติธรรมแด่ผู้ที่ยากไร้ทั้งชีวิตอุทิศทั้งกายใจควรกราบไหว้ควรเชิดชู ควรบูชาโอ้ นางฟ้าของคนยากจากไปแล้วดั่งดวงแก้วตกต้องแผ่นผาจากไปแล้วคุณคนดี วนิดาต่อแต่นี้น้ำตา...…
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
- สวัสดีครับ- สวัสดีค่ะ- ต้องการพูดกับใครไม่ทราบครับ- ดิฉันต้องการพูดกับ คุณแดนทิวา คนที่เป็นนักเขียนบทกวีค่ะ- ผมกำลังพูดกับคุณอยู่พอดีครับ- โอ๋ ดีจังเลย- เอ...ผมรู้สึกว่า ผมไม่เคยได้ยินน้ำเสียงนี้ทางโทรศัพท์มาก่อนเลยนะ - ถูกต้องค่ะ- ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคุณกับผมเคยเป็นคนรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่านะ- คุณไม่รู้จักดิฉันหรอกคะ แต่ดิฉันบังเอิญรู้จักคุณจากหนังสือรวมบทกวีเล่มหนึ่งของคุณ ที่ดิฉันได้มาจากร้านขายหนังสือเก่าแห่งหนึ่ง พร้อมกับเบอร์โทรศัพท์และที่อยู่ของคุณค่ะ- (หัวเราะ) แค่นี้เองหรือครับที่คุณรู้จักผม- ค่ะ แค่นี้เองค่ะ
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
คนที่ผ่านโลกและชีวิตมาอย่างโชกโชนถึงขั้นที่เรียกได้ว่า เป็นคนที่เข้าใจมนุษย์ พวกเขามักจะมีคำตอบที่เกี่ยวกับชีวิตอย่างง่าย ๆ สั้น ๆ แต่ลึกซึ้ง ชนิดที่เราฟังแล้ว...บางทีถึงกับสะอึก และต้องจดจำไปจนชั่วชีวิต เพราะมันเป็นคำตอบที่เต็มไปด้วยพลังทะลุทะลวงไปถึงก้นบึ้งของหัวใจวันหนึ่งนานมาแล้วผมขับมอเตอร์ไซค์ออกจากบ้านเข้าเมือง ไปส่งคุณแพรจารุ พูดคุยเรื่องงานกับอาจารย์ท่านหนึ่ง ซึ่งมีบ้านอยู่ในซอยที่ร่มรื่นด้วยแมกไม้หลังมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ขณะคุณแพรและอาจารย์เลี่ยงไปคุยกันอีกมุมหนึ่งในห้องรับแขก ผมก็นั่งดูหนังจาก ยูบีซี ที่ท่านอาจารย์เปิดค้างไว้  รู้สึกว่าจะเป็นหนังจากยุโรป เรื่องอะไร…
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
หลังจากที่ จรัล มโนเพ็ชร ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่แห่งล้านนาได้จากไป เมื่อวันที่ 3 กันยายน 2544 ตราบจนกระทั่งถึงวันนี้เป็นเวลา 6 ปีเต็ม ๆ ผมคิดว่านอกจากบทเพลงที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวามากมายหลายชุด ที่เขาทิ้งไว้เป็นมรดกทางศิลปวัฒนธรรมอันล้ำค่า ที่ทำให้เราคิดถึงถึงเขา ยามได้ยินบทเพลงของเขา ณ ที่แห่งใดแห่งหนึ่งแล้ว ยังมีสถานที่และผู้คนที่เคยเกี่ยวข้องผูกพันกับชีวิตของเขา บางสถานที่บางบุคคล ที่ทำให้เราคิดถึงเขา ยามได้ไปเยือนสถานที่แห่งนั้น และได้พบใครบางคนดังกล่าว เช่นร้านอาหาร สายหมอกกับดอกไม้ที่ตั้งอยู่ริมถนนเชียงใหม่ 700 ปี หน้าศาลากลางจังหวัดเชียงใหม่ มีใครต่อใครมากมายหลายคนบอกผมเป็นเสียงเดียวกันว่า…
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
ทำไมนะคนเราจึงมักมองเห็นแต่ความผิดพลาดของคนอื่นและชอบกล่าวคำประณามตัดสินลงโทษเขาราวกับว่าตัวเองไม่เคยทำความผิดบาปใด ๆครั้งหนึ่งเมื่อองค์พระคริสต์ทรงเสด็จประทับสอนฝูงชนอยู่ ณ มหาวิหารของกษัตริย์ซาโลมอนราชโอรสของกษัตริย์ดาวิด ผู้ที่มีความชอบเฉพาะพระเจ้าพวกธรรมาจารย์และพวกฟาริซายซึ่งต่อต้านคำสอนของพระองค์ด้วยความเชื่อที่ต่างกันว่า-พระเจ้าของเขาคือการแก้เเค้นตามคำสอนดั้งเดิมของโมเสสณ…
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
ผมมีความเชื่อว่าคนที่เป็นนักปฏิบัติธรรมตามหลักธรรมคำสอนทางพุทธศาสนาบ้านเรา ถ้าหากไม่หลงไปปฏิบัติผิดที่ผิดทาง ท่านคงจะรู้กันดีทุกคนนะครับ ว่าเป้าหมายสูงสุดในการปฏิบัติธรรม คือการปฏิบัติเพื่อลดละและปล่อยวาง  ความยึดมั่นถือมั่นว่าสิ่งนั้นสิ่งนี้ เป็นตัวของเรา – เป็นของของเรา ซึ่งทางพุทธบ้านเราถือว่าเป็นต้นตอรากเหง้าของความทุกข์ทางใจทั้งหลายทั้งปวงส่วนจะเป็นทุกข์มากหรือน้อย ย่อมขึ้นอยู่กับใจของเรา ที่เข้าไปยึดเอาสิ่งนั้นสิ่งนี้เป็นตัวกำหนด พูดง่าย ๆ ก็คือ ถ้าเข้าไปยึดถือมากก็ย่อมเป็นทุกข์มาก ถ้าเข้าไปยึดถือน้อยก็เป็นทุกข์น้อยนั่นเองครับนี่เป็นเรื่องที่เป็นนามธรรมที่เข้าใจได้ยาก…