จวนจะ 5 โมงเย็น
ผมจึงเดินทางไปถึงบ้านเลขที่ 150 ซอย 7 ตำบลโป่งแยงใน อ.แม่ริม จ.เชียงใหม่ ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานเปิดตัวหนังสือ “ผมเกิดก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2” ของ ทันตแพทย์สม อิศรภักดี และเป็นบ้านของผู้เขียนเอง โดย Honda Dream สีดำ 125 คลาดเคลื่อนจากเวลาที่ตัวเองกำหนดเอาไว้ 2 ชั่วโมงกว่าๆ เพราะเสียเวลาไปปะยางรถที่รั่วระหว่างทาง ถึงขั้นต้องถอดวงล้อรถออกมาเปลี่ยนยางในทั้งเส้น เพราะยางโดนหนามทิ่มจนแฟบแล้ว ผมยังจำต้องขับรถบดถนนไปหาอู่ซ่อมรถที่อยู่ไกล ทำให้ยางในรถฉีกขาดจนปะไม่ได้ บวกกับเสียเวลาขับรถหลงทางเลยที่หมายขึ้นเขาไปอีกเกือบสองกิโลเมตร
เมื่อจับทางถูก เข้าไปในซอยที่มีรถยนต์จอดติดกันอยู่หน้ารั้วบ้านอยู่ 3-4 คัน ทันทีที่เห็นป้ายที่ประตูรั้วเขียนว่า “บ้านผ่อดอยใน” ผมก็เริ่มรู้สึกผ่อนคลาย ค่อยๆขับมอเตอร์ไซค์ผ่านประตูรั้วเข้าไปในบริเวณบ้านไม้ขนาดค่อนข้างใหญ่บนเนินเขา ที่ตั้งโดดเด่นอยู่ภายใต้ร่มเงาของแมกไม้ที่แวดล้อมโอบอ้อม โดยมีบริเวณด้านหลังของบ้านเป็นพื้นที่โล่งอันกว้างขวางลาดลุ่มลงไปจรดแนวรั้วกอไผ่ที่ติดกับลำห้วยสายเล็กๆเบื้องล่าง ผมพบว่า แขกส่วนใหญ่ทยอยกลับกันแล้ว พบ คุณซึ้ง ซมซาน จากชมรมนักกลอนเชียงใหม่ - ลำพูน ที่โต๊ะในซุ้มหน้าบ้าน กำลังจะเดินทางกลับกับเพื่อนอีกสองคน พอเห็นผมโผล่หน้าเข้าไป ผมยังไม่ทันจอดมอเตอร์ไซค์สนิท เขาต่อว่าผมทันที ทำไมพี่มาล่าช้าจังเลย ผมก็รีบอธิบายถึงสาเหตุให้เขาฟัง
และแทบไม่ทันได้ตั้งตัว คุณติ๋ม พรรณนา ชุ่มบัวทอง เลขานุการฯ ของ คุณสม อิศรภักดี ซึ่งเป็นผู้กำกับงานนี้ในชุดกระโปรงยาวสีดำสวยสะคราญ และ โดม วุฒิชัย เจ้าของสำนักพิมพ์เพิงพเยีย ผู้จัดพิมพ์หนังสือเล่มนี้ ก็พากันกุลีกุจอออกมาต้อนรับผม โดมช่วยหิ้วกีตาร์ (ที่ผมกะว่าเสร็จจากงานนี้แล้ว ขากลับ จะแวะไปเล่นที่ร้านเหล้าเล็กๆของเพื่อนนักดนตรีในช่วงดึกที่สันป่าตอง ก่อนเข้าบ้าน ) และฉุดผมเข้าไปทางปีกซ้ายของบ้าน แล้วอ้อมไปที่ระเบียงหลังบ้านอันกว้างขวาง ซึ่งเป็นที่จัดงานพิธีและงานเลี้ยง หลังจากทักทายคนรู้จักกันที่มางานนี้ และยังไม่กลับกัน ซึ่งกำลังคุยกันอย่างออกรส และบอกเล่าสาเหตุความล่าช้าอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งก็ได้รับการให้อภัยจากทุกๆท่าน (ฮา)
ผมก็เริ่มดื่มเบียร์ที่มีให้เลือกอยู่สองยี่ห้อ คือ สิงห์กับลีโอ ผมเลือกเอาลีโอ เพราะอ่อนกว่าสิงห์ โดยตั้งสติอย่างแน่วแน่ บอกแก่ตัวเองในใจว่า จะต้องไม่ปล่อยให้ตัวเองเมาและอยู่ไม่เกินสองทุ่ม เพราะจะต้องขับมอเตอร์ไซค์ขึ้นเขาลงเขาคนเดียวจนถึงสามแยกแม่ริมประมาณ 20 กว่ากิโลเมตร จากสามแยกแม่ริม ผ่านอำเภอแม่ริม ผ่านอำเภอเมือง ผ่านอำเภอหางดง จนถึงอำเภอสันป่าตอง อีกประมาณ 50 กิโลเมตร
คนที่ยังยืนหยัดอยู่ในงาน มี
อันยา โพธิวัฒน์ อดีตคู่ชีวิตของคุณจรัล มโนเพ็ชร จากบ้านดวงดอกไม้ จังหวัดลำพูน ผู้เขียน รักและคิดถึง จรัล มโนเพ็ชร, ตามรอยฝัน จรัล มโนเพ็ชร, ภารกิจปิดฝังมิดะ, ฯลฯ ควงคู่มากับคุณวิ หรือสหายหมอก อดีตคนเดือนตุลาฯ จากบ้านไผ่หิน ต.สุเทพ อ.เมืองเชียงใหม่
เปีย วรรณา นักเขียนฟรีแลนด์ ที่มักจะมีสารคดีการท่องเที่ยวต่างประเทศลงในสกุลไทยบ่อยๆ มากับลูกสาวช่างพูดช่างเจรจา จาก อ.ดอยสะเก็ด เชียงใหม่
ขจรฤทธิ์ รักษา นักเขียนรางวัลศิลปาธร เจ้าของสำนักพิมพ์บ้านหนังสือ และบก.ผู้สถาปนานิตยสารไรเตอร์ มากับคู่ สุดาพร รักษา คู่ชีวิต มาจากนนทบุรี
กล้วย คู่ชีวิตที่น่ารักและใจดี ของ โดม วุฒิชัย มาจากนนทบุรี พร้อมกับโดม
อนุสรณ์ ติปยานนท์ นักเขียนผู้มีกริยาอ่อนน้อมถ่อมตน คอลัมน์นิสต์จากมติชนสุดสัปดาห์ ที่กำลังมาแรงเพราะผลงานเขียนเคยเฉียดรางวัลซีไรท์มาแล้ว และเขาเป็นผู้ที่ทำให้ผมรู้จัก เรียวโนซุเกะ ผู้เขียน ราโชมอน และ ในป่าละเมาะ มากกว่าที่เคยรู้จัก จากงานรวมเรื่องสั้นและประวัติของ เรียวโนซุเกะ ที่เขาออกมาแปลอย่างประณีต มากับหญิงสาวท่าทางสงบนิ่ง คาดว่าเขาน่าจะมาจากบ้านพักละแวกหลัง มช. เพราะมีคนมากระซิบบอกผมว่า คุณอนุสรณ์มาเป็นอาจารย์สอนพิเศษวรรณกรรมอยู่ที่ มช.
เสี้ยวจันทร์ แรมไพร กวีมาดเซอร์ ผู้พิมพ์หนังสือคว้าซีไรท์มาหลายเล่ม มากับเพื่อนคนหรือสองคน ตอนนี้ไม่แน่ใจว่าเสี้ยวอยู่มุมไหนของโลก
น้องผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ผมคุ้นหน้าคุ้นตาตอนที่ผมเล่นดนตรีประจำอยู่ในเมือง ซึ่งรู้จักผมดี แต่ผมจำชื่อน้องไม่ได้ (โธ่เอ๋ย... พี่ต้องขออภัยน้องที่น่ารักด้วยครับ ตอนนั้นพี่มีแต่เรื่องต้องดื่ม...มากไปหน่อย จึงละเลยรายละเอียดเกี่ยวกับผู้คนและสังคม พอถูกท้าวความหลังก็เป็นอย่างนี้แหละครับท่าน) มากับสามีชาวอังกฤษท่าทางภูมิฐาน ที่มาอยู่เชียงใหม่ได้ถึง 19 ปี จนอู้กำเมืองได้เป็นว่าเล่น มาจาก บ้านแม่แรม อ.แม่ริม นี่แหละ
และมวลมิตรสหายชายหญิง ของคุณติ๋มอีกหลายท่านที่มาทั้งในฐานะแขกและมาช่วยคุณติ๋มรับรองแขกที่ผมเพิ่งพบปะในวันนี้
หลังคุยกันจิปาถะกันพักหนึ่ง รวมทั้งเรื่องการเมืองโดยไม่ทะเลาะกัน (ฮา) ขจรฤทธิ์ สุดาพร และกล้วย ก็ขอตัวไปเที่ยวกันในเมืองเชียงใหม่ ผมจึงขออนุญาตคุณติ๋มผู้กำกับงานเปิดคอนเปิดมินิคอนเสิร์ต ด้วยเครื่องดนตรีสองชิ้น กีตาร์กับเมาธ์ออแกน โดยมีสุภาพสตรีสวยโสภามิตรสหายของคุณติ๋มในชุดล้านนาประยุกต์สองคน และเปีย วรรณา ช่วยร้องเพลงด้วยอย่างแข็งขัน ตั้งแต่เพลง สาวเชียงใหม่ , ล่องแม่ปิง รางวัลแด่คนช่างฝัน, หนึ่งในร้อย, สายชล, วิมานดิน, ทรายกับทะเล, รักข้ามขอบฟ้า, ลืมแล้วหรือสัญญา ฯลฯ
บรรยากาศ จึงเปลี่ยนเป็นความรื่นรมย์กันถ้วนหน้า จนคุณสม อิศรภักดี ที่ผมเข้าใจว่าท่านคงพักผ่อนแล้ว คงจะได้ยินเสียงร้องเพลง เสียงกีตาร์ เม้าธ์ออแกน และเสียงร้องเพลงอันหวานใส เล็ดรอดเข้าไปในบ้าน (ฮา) จากสุภาพสตรีที่ช่วยกันขับร้องร่วมกับผม จนมิอาจทนมนตร์ของเสียงเพลงได้ ท่านจึงบอกผ่านคุณติ๋มจากห้องหับภายในบ้านมาบอกผมว่า ท่านจะออกมาร่วมมินิคอนเสิร์ตแบบ แกงโฮะ นี้ด้วย ซึ่งก็เป็นเรื่องที่สมใจผมที่จะได้พบปะตัวจริงของคุณสม ซึ่งจะขอเข้าไปพบท่านก็เกรงใจ เพราะคาดว่าท่านกำลังพักผ่อน พอคุณติ๋มพาร่างขาวท้วมของคุณสมออกมาในชุดนอน ผมก็รีบยกมือทำความเคารพท่านโดยมี โดม วุฒิชัย เป็นคนแนะนำเกี่ยวกับตัวผม
ทันทีที่ท่านหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงหน้าผม ซึ่งนั่งเฉียงๆอยู่บนม้ายาวติดกับราวระเบียง ขณะแสงแดดฤดูร้อนในหุบเขาสีคราม กำลังเริ่มอ่อนแสงลงสู่ยามเย็นอันหม่นมัว ผมเหลือบมองดูใบหน้าสี่เหลี่ยมของท่านพลางยิ้มๆถามท่านว่า คุณสมชอบเพลงอะไรบ้างครับ ถ้าผมเล่นได้ผมจะเล่นและร้องให้ฟัง ท่านบอกว่าอยากฟังเพลง สามหัวใจ และ น้ำตาแสงใต้ ผมเล่นได้และร้องได้ ก็เล่นให้ท่านฟัง โดยมีสุภาพสตรีอีกท่านหนึ่งที่แต่งตัวแบบสบายๆ ท่าทางเป็นคนเชื่อมั่นในตัวเองเกินร้อย โผล่เข้ามาช่วยร้องด้วยอย่างชัดถ้อยชัดคำและได้อารมณ์ ทำให้ผมเบาแรงไปเยอะ
ผมเล่นเพลงในยุคนี้ให้ท่านฟังอีกหลายเพลง เช่น สายทิพย์, นิราชนุช, ขวัญเรียม, สีนวล ฯลฯ และไล่ลึกลงไปจนถึงเพลงลาวดวงเดือน แล้วผมก็ไม่นึกแปลกใจที่ท่านออกมาร่วมด้วย เพราะท่านไม่เพียงจะรู้จักและซาบซึ้งเพลงเหล่านี้ แต่ท่านยังรู้จักที่มาของเพลงเหล่านี้บางเพลงอย่างลึกซึ้ง และบอกเล่าที่มาของเพลงให้ผมฟัง
จากนั้น เพื่อบรรยากาศเป็นกันเองแก่ชาวต่างประเทศ ที่อาจจะรู้สึกแปลกแยก ผมจึงถามน้องที่มีแฟนเป็นคนอังกฤษว่า เขารู้จักเพลงของ The Beatles บ้างมั้ย น้องบอกว่ารู้จักและร้องได้ด้วย ผมจึงเล่น All my loving, Yesterday ที่คนฟังเพลงรู้จักกันทั้งโลกมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ปรากฏว่าเขาได้ร้องอย่างสบายๆและมีความสุข เลยเถิดไปถึงเพลงสากลอื่นๆที่อยู่ในยุคใกล้เคียงกันอีกสองสามเพลง โดยมีเพื่อนคุณติ๋มที่โผล่มาทีหลังช่วยร้องอย่างแข็งขัน ร่วมกับใครต่อใครอีกหลายคนรอบๆตัวผม โดยเฉพาะเพลง Yesterday นี่ มันเป็นเพลงอมตะที่เข้าถึงอารมณ์เศร้าของคนจริงๆ ใครๆก็ชอบและร้องกันได้แทบทุกคน โดยเฉพาะท่อนแยกที่เป็นเสมือนไคลแม็กซ์ของเพลง ที่มีโน้ตขึ้นเสียงสูงและเน้นเสียงหนักว่า
Why she had to go I don’t know she wouldn’t say
I said something wrong now I long for yesterday
ใครๆก็ร้องกันได้ จำกันได้ ถ้าเคยได้ฟังเพลงนี้
จนได้เวลามืดค่ำ พอสมควรแก่เวลา ผมจึงขอปิดคอนเสิร์ตที่แทบทุกคนต่างมีส่วนช่วยกันร้องรำทำเพลงด้วยความรื่นรมย์ และลาบอกกลับด้วยเหตุผลที่จำเป็นต้องไปเล่นร้านของเพื่อนต่อ ขอบคุณ - คุณติ๋มและโดม ที่ช่วยแก้ไขปัญหาขัดข้องทางเทคนิคในการเดินทางกลับให้ โดยราบรื่นปลอดภัย.
........
........
หนังสือ “ผมเกิดหลังสงครามโลกครั้งที่ 2” ของคุณสม อิศรภักดี ซึ่งมีอายุ 90 ปี ในปีนี้ เป็นหนังสือที่คุณสมเขียนถึงประวัติของตัวเอง ตั้งแต่เรื่องครอบครัว การศึกษาตั้งแต่ระดับระดับประถมจนถึงอุดมศึกษา แล้วไปเรียนต่อต่างประเทศ และอาชีพทันตแพทย์จนกระทั่งเกษียณอายุ รวมทั้งการท่องเที่ยว และเรื่องราวต่างๆเกี่ยวกับผู้คนและสังคมในอดีตที่อยู่ในความทรงจำของท่าน โดยมีทัศนะส่วนตัวของท่านสอดแทรกแทบทุกบท เขียนเพียวๆแบบสบายๆ ไม่ขุดคุ้ยข้อมูลอะไรมายัดเยียดให้เราต้องปวดหัว มีอยู่ด้วยกันทั้งหมด 44 บท ขนาดพ็อคเก็ตบุ๊ก หนา 223 หน้า บทหนึ่งยาวประมาณ 3 - 4 หน้า มีสารบัญเรื่องดังนี้
บ้านคุณย่า / ลุงพัน / ครูม้วน / ครูเว่งกิ๊ต / ครูสุดา
/ ครูเฉลิม / หลายชีวิต (1) / หลายชีวิต 2 / น้ำท่วมปี 2485 / กองพันปัญญาชน
/ อาจารย์รองรัตน์ / อาจารย์พิศวง ฟักทองคำ / จอมพล ป. / ฉลอง 150 ปี กรุงรัตนโกสินทร์
/ ทิดเขียว / ล้อต๊อก / วัดราชบพิตร / เชลล์ชวนชิม / ครูผัด
/ ครูเจือ ผล พระประแดง ลุงแนช / เมสัน / โอลิมปิก / พี่บัว (1) / พี่บัว (2) หมอใหญ่
/ กอล์ฟฟีเวอร์ / เกรย์ฮาวด์บัส / โลมารินด้า / กงสุลกิตติมศักดิ์ / โรงแรมยอดไม้
/ รถบ้านเคลื่อนที่ / แซมบ้า / แข่งแรลลี่ / อาจารย์ระพี สาคริก / ผมอยู่โป่งแยง
/ ซุปเปอร์ม้า ( 1) / ซุปเปอร์ม้า (2) / เลาะยุโรป (1) / เลาะยุโรป (2)
/ ถกเขมร (1) ถกเขมร (2) / ถกเขมร (3) /เลาะการศึกษา.
และเราขอต้อนรับ คุณสม อิศรภักดี เข้ามาสู่โลกของคนเขียนหนังสือ ที่ค่อนข้างเงียบเหงาด้วยความยินดีครับ.
หมายเหตุ; หนังสือเล่มนี้ เป็นหนังสืออันดับสองของสำนักพิมพ์เพิงพเยีย หลังจากที่ โดม วุฒิชัย พิมพ์เล่มแรกจากรวมเรื่องสั้นคัดสรรของตนเองชื่อ สรรพรส เพื่อนำรายได้จากการจำหน่ายช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัยน้ำท่วมเมื่อปีที่แล้ว ถ้าท่านสนใจเล่มใดเล่มหนึ่งหรือทั้ง 2 เล่ม คงสามารถหาซื้อได้ตามตลาดหนังสือชั้นนำทั่วไป หรือจะติดต่อโดยตรงที่ โดม วุฒิชัย สำนักพิมพ์เพิงพเยีย 25 / 6 / 25 ซอยเจริญรัตน์ ถนนประชาราษฎร์ ต.ตลาดขวัญ อ.เมือง จ.นนทบุรี 11000 / โทร 02 526 6600 และ 081 846 0526
ผมเกิดหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ของคุณสม อิศรภักดี ราคา 140 บาท
สรรพรส ของ โดม วุฒิชัย ราคา 128 บาท
ภาพประกอบจากอัลบั้มในเฟชบุ๊ค ของ โดม วุฒิชัย
ภาพ 1 คุณสม อิศรภักดี
ภาพ 2 แขกที่มาร่วมงานตอนเช้า
ภาพ 3 คุณสม อิศรภักดี กับ พิธีกร วันจุฬา ศรลัมพ์ นางสาวเชียงใหม่ปี 2547 ผจ.ฝ่ายขายบิสิเนสปาร์ค
ภาพ 4 โดม วุฒิชัย กับ สุภาพสตรีที่มาร่วมงาน
ภาพ 5 วันจุฬา ศรลัมพ์ กับ คุณติ๋ม พรรณา ชุ่มบัวทอง
ภาพ 6 เปีย วรรณา กับ ขจรฤทธิ์รักษา
ภาพ 7 อันยา โพธิวัฒน์
ภาพ 8 ถนอม ไชยวงษ์แก้ว กับ คุณสม อิศรภักดี
ภาพ 9 สองสุภาพสตรีสวยโสภาในชุดล้านนาประยุกต์
ภาพ 10 คุณติ๋ม พรรณา กับ มวลมิตรสนิทสนม
12 - 16 มีนาคม 2555
กระท่อมทุ่งเสี้ยว เชียงใหม่
บล็อกของ ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
ชีวิตเอย
เหตุใดเล่า
เจ้าจึงเศร้าโศกเสียใจร้องไห้คร่ำครวญ
ให้กับบางสิ่งที่เจ้าได้สูญเสียมันไป
เหมือนนมที่หกออกจากแก้วไปแล้ว...ตกลงบนพื้นดิน
วันแล้ววันเล่า
ไม่รู้จักจบสิ้น
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
12 เมษายน 2545
วันครบรอบวันเกิด...ที่แสนจะเจ็บปวด ขณะนั่งรถจักรยานยนต์ออกตรวจพื้นที่กับคู่หู ขับรถผ่านไปทางบ้านพ่อแม่ผู้พัน นายเก่าที่มาหยิบยืมเงินเราแล้วไม่ยอมใช้คืน เมื่อสองสามปีที่แล้ว พอเจอหน้า จอดรถจะเข้าไปถาม นายกลับรีบเดินหนี อนิจจา ! นายเอ๋ยนาย...ดอกไม่ต้องขอเพียงแค่ต้นคืนได้ไหม...
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
7
ครับ
รายละเอียดเรื่องราวของเขา ที่ผมอยากรู้อยากเห็นเหลือเกิน เริ่มปรากฏอยู่ในบันทึกหน้านี้นี่เอง และเมื่อหยิบหน้าคอลัมน์ “ศาลาคลายร้อน” ที่เขาถ่ายสำเนาจากหนังสือนิตยสาร “ชีวิตรัก” มาให้ผม ซึ่งเป็นหน้า คอลัมน์ - ในช่วงที่เขาได้แบกเป้ออกไปตะลอนทัวร์ ช่วยคุณวนัสนันท์ ตามที่เขาตั้งปณิธานเอาไว้ออกมาอ่าน
เพื่อทำความรู้จักทั้งคอลัมน์และตัวตนของคุณวนัสนันท์ ที่นำมือแห่งความเมตตาของคุณวรรณและคุณแขคนไทยในต่างประเทศ มาฉุดเขาขึ้นมาตจากขุมนรกอันลึกล้ำดำมืดแห่งหนี้สิน และมือแห่งความเมตตาอีกมากมายที่หลั่งไหลติดตามมา...
ผมพบว่าคอลัมน์ “ศาลาคลายร้อน” ของคุณวนัสนันท์…
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
6 หลังจากงานศพของพ่อแล้ว เขาก็เริ่มตกเข้าไปอยู่ในวังวน - ของการหมกมุ่นครุ่นคิด...เป็นทุกข์อยู่กับหนี้สินอีก และพยายามต่อสู้กับตัวเองอย่างถึงที่สุด ระหว่างการคิดทำลายตัวเองตามพ่อไป เพื่อหนีความทุกข์ปัญหาอันหนักหนาสาหัส และการพยายามคิดหาเหตุผลต่างๆนานาที่จะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป...
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
30 ตุลาคม 2539
วันนี้ นายเรียกข้าราชการตำรวจทั้งโรงพักมาประชุม เพื่อร่ำลาไปรับตำแหน่งใหม่ เห็นพวงมาลัย...ที่นายดาบหัวหน้าสายแต่ละสาย เตรียมมาให้นายแล้ว ได้แต่นึกเสียดาย... ท่านมากอบโกย...แล้วก็ไป
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
3.
เขากลับกรุงเทพฯไปได้หนึ่งอาทิตย์กว่าๆ
ผมก็ได้รับกล่องพัสดุขนาดใหญ่ หนักเกือบสองกิโลกรัมจากเขา เมื่อแกะกล่องออกมา ผมก็พบแฟ้มเก็บต้นฉบับที่เขาถ่ายสำเนามาจากหน้าคอลัมน์ “สะพานบุญ” ที่เขาเคยเขียนในนิตยสาร “ย้อนรอยกรรม”และ จากหน้าคอลัมน์ “ศาลาแรงบุญ” ในนิตยสาร “แรงบุญแรงกรรม” ที่เขาเขียนอยู่ในปัจจุบัน นับรวมกันได้ 60 กว่าเรื่อง หนาประมาณ 200 กว่าหน้ากระดาษ A4 รวมทั้งสำเนาต้นฉบับที่เขาถ่ายจากหน้าคอลัมน์ “ศาลาคลายร้อน” ของคุณวนัสนันท์ จากหนังสือ “ ชีวิตรัก” 15 แผ่น และจากกรอบหน้าคอลัมน์หนังสือพิมพ์รายวันที่เขียนยกย่องชื่นชมเขา 3 - 4 แผ่น
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
1.
จินตวีร์ เกียงมี
หรือที่มีชื่อเต็มยศว่า จ.ส.ต.จินตวีร์ เกียงมี ซึ่งปัจจุบันรับราชการตำรวจ ตำแหน่ง งานธุรการอำนวยการกองวิจัย สำนักงานตำรวจแห่งชาติ ที่ใครต่อใครต่างรู้จักกันทั่วไปทั้งประเทศ และเลื่องลือไปถึงเมืองนอกเมืองนาในวันนี้ ในฐานะ จ่าตำรวจใจบุญ ที่แบกเป้เที่ยวตะลอนๆ ไปช่วยเหลือคนที่กำลังตกทุกข์ได้ยาก แทบทุกหนทุกแห่งในประเทศ ที่ส่งเสียงร้องทุกข์โอดโอยมาให้เขาได้ยิน ซึ่งเราได้รับรู้เรื่องราวของเขาจากสื่อต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นสื่อทางวิทยุ หนังสือพิมพ์ นิตยสาร อินเตอร์เน็ต ฯลฯ และที.วี.แทบทุกช่องที่นำเรื่องราวของเขา มาบอกเล่าแก่สาธารณะชน
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
สมัยที่ผมยังทำงานเป็นนักดนตรีประจำร้าน สายหมอกกับดอกไม้ ของคุณอันยา โพธิวัฒน์ คู่ชีวิตของคุณจรัล มโนเพ็ชร ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่แห่งล้านนา ผู้ล่วงลับไปแล้ว ก่อนจะออกมาทำงานเขียนและงานเกี่ยวกับหนังสืออย่างเต็มตัวในทุกวันนี้ ผมจำได้อย่างแม่นยำว่า ภายในร้านสายหมอกกับดอกไม้ นอกจากเฟอร์นิเจอร์และเครื่องประดับตกแต่งภายใน ที่ประกอบด้วย โต๊ะ เก้าอี้ ที่เป็นเครื่องไม้ ภาพเขียน รูปปั้น และ ข้าวของเครื่องใช้ ผลงานเพลงของคุณจรัลในตู้โชว์ ตลอดจนรูปภาพของคุณจรัลตามฝาผนังห้องในอิริยาบถต่างๆแล้ว ยังมีกระจกเงาเก่าแก่บานหนึ่ง กว้างประมาณ สองฟุต สูงท่วมหัว ประดับอยู่ตรงมุมห้องโถงด้านขวามือใกล้ๆกับเวทีเล่นดนตรี…
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
3 กันยายน 2552 ปีนี้
นอกจากจะเป็นวันรำลึกครบรอบการจากไปของ จรัล มโนเพ็ชร ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่แห่งล้านนาแล้ว วันนี้ยังมาตรงกับวันจัดงาน " แอ่วสันป่าตอง " ซึ่งเป็นงานของโครงการย้อนยุคอำเภอสันป่าตอง ที่มีเป้าหมายที่จะแนะนำอำเภอสันป่าตองเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม โดยมีสภาวัฒนธรรมอำเภอเป็นตัวหลักในการจัดงาน ร่วมกับองค์กรทั้งภาครัฐและเอกชนอีกมากมายหลายองค์กร ฯลฯ
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
ก่อนอาทิตย์ตกในไร่ข้าวโพดสีส้มโชติโชนอยู่อีกครู่ใหญ่แผ่ร่มเงาความเวิ้งว้างกว้างออกไปอีกหนึ่งวันกลืนวันวัยในวันนี้
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
ฉันเอยฉันทลักษณ์
ยากยิ่งนักจะประดิษฐ์มาคิดเขียน
เป็นบทกวีงามวิจิตรสนิทเนียน
มิผิดเพี้ยนตามกำหนดแห่งกฎเกณฑ์
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
มิ่งมิตร
เธอมีสิทธิ์ที่จะล่องแม่น้ำรื่น
ที่จะบุกดงดำกลางค่ำคืน
ที่จะชื่นใจหลายกับสายลม