เป็นอย่างที่เธอเป็น

                    เป็นอย่างที่เธอเป็นเช่นนั้นแหละ
                    ไม่ต้องแตะแต้มแต่งแสร้งเสกสรรค์
                    เป็นอย่างที่เธอเป็นเช่นทุกวัน
                    ไม่ต้องปั้นเปลี่ยนสีหน้าท่าทางใด

พูดอย่างที่เธอพูดอย่างนั้นแหละ       ไม่ต้องแตะแต่งถ้อยร้อยคำใหม่
พูดสั้น-สั้น กลั่นออกมาจากหัวใจ      เหมือนเคยใช้ทุกวันนั้นดียิ่ง

คิดอย่างที่เธอคิดอย่างนั้นแหละ       ไม่ต้องแตะแต่งจริตคิดเพริศพริ้ง
คิดอย่างที่เธอรู้สึก นึกคิด จริง           กับทุกสิ่งในระบอบ รอบ-รอบกาย

อยู่อย่างที่เธออยู่อย่างนั้นแหละ       ไม่ต้องแตะแต่งสามัญอันเรียบง่าย
ด้วยแสงสีจัดจ้าจนพร่าพราย           จนความอาย ไม่มี-ที่ซ่อนหน้า

เป็นอย่างที่เธอเป็น…เช่นนี้เถิด          อย่าเตลิดหลงใหลไปไขว่คว้า
เป็นอะไรที่เป็นอื่นฝืนอัตตา              สูงเทียมฟ้า ยิ่งดูชั่ว-ใช่ตัวเรา

งดงามแล้ว ควรเพียงพอ-อย่าต่อเติม   ไปสร้างเสริมแนวทางเอาอย่างเขา
เป็นชาวดิน งามตามถิ่น-ดินกล่อมเกลา  ถึงงาม เศร้า แต่ก็มีศักดิ์ศรีดิน

รักอย่างที่เธอเป็นเช่นนี้แหละ            ไม่ต้องแตะแต้มแต่งให้ใครถวิล
รักอย่างที่เธอเป็นมาเป็นอาจิณ          รักในวิญญาณ ซื่อ ใส ในตัวเธอ.

8 เมษายน 2551
กระท่อมทุ่งเสี้ยว เชียงใหม่