เรื่องที่สอง
เกิดขึ้นก่อนอาหารเที่ยงของผมและเพื่อนๆ คณะของเรามักแสวงหาร้านอาหารที่อร่อยลือชื่อ บรรยากาศที่หลากหลาย บางวันเป็นร้านดังในตัวเมือง บางทีเป็นสวนอาหาร บางทีริมดอย ร้านชื่อ “ดอยล้อม” วันนี้เป็นร้านอาหารป่า อาหารป่านั้นผมไม่กินเลย แต่ไม่อยากขัดคอใครทำนองเป็นคนเรื่องมาก เขาสั่งมาผมก็แกล้งตักกินพอเป็นพิธี ทำหน้าให้ปรกติ อาหารบนโต๊ะยังมีอาหารอื่นๆอีก เราก็กินพวกนี้ให้มาก ต่างคนต่างกินไม่มีใครสังเกตอะไรใคร ร้านอาหารที่เราไปกินวันนี้ ต้องเข้าทางถนนเลี่ยงเมือง จากฝางสู่แม่อาย เรานั่งรถคันเดียวไปด้วยกัน เรากินไปด้วยคุยไปด้วย ได้ยินเสียงหัวเราะเป็นระยะ มีชายหนุ่มและหญิงสาว นั่งรถจักรยานยนต์มาจอดหน้าร้าน หญิงสาวนำห่อผ้าเข้ามาหาเจ้าของร้านอาหารป่า เปิดห่อผ้าออก มันเป็นอุ้งตีนหมี 2 ข้าง
“ ปี้(พี่) ซื้อก่อ ? อุ้งตีนหมีสดๆ เพิ่งยิงมาได้ ”
“ อาหารป่า ในตู้เย็นปี้ยังมีจ๊าดนัก ขายบ่ตัน ยังบ่เอาเตี้ยเน้อน้อง”
ผมและเพื่อนๆได้ยิน เราก็ลุกไปดู มันเป็นอุ้งตีนหมีจริงๆ ยังสดอยู่ มีเลือดแห้งติดตรงเนื้อที่ตัดเกรอะกรัง ผมชักผะอึดผะอมสลดหดหู่ พูดอะไรไม่ออก
ที่บ้านผม
เลี้ยงหมาหนุ่มพันธุ์ดัชชุน 1 ตัว แม่มันตายแล้ว ส่วนพ่อไปอยู่กับเจ้าของใหม่ เราหวังว่าคงรักมัน ความรักของผู้เลี้ยงเท่านั้น จะทำให้มันได้อยู่ดีกินดี ไม่อดอยาก เจ็บป่วยเขาคงรักษา นอกจากเลี้ยงหมาแล้ว ก็เลี้ยงแมวอีก 1 ตัว เลี้ยงแมวเพราะที่บ้านมีหนูมาก เลี้ยงมันตั้งแต่เล็กๆจนมันเป็นหนุ่ม แมวกับหมาก็เล่นด้วยกันได้ แต่เราต้องคอยชำเลืองดู ด้วยเกรงว่าเจ้าหมามันนึกมันเขี้ยวอาจงับเจ้าเหมียวได้
เราเชื่อนานแล้วว่า แมวต้องจับหนู แต่แมวผมนั้นไม่เคยเห็นมันคาบหนูมาอวดเจ้าของเลย ได้แต่นั่งมองจิ้งจกแมลงสาบ มันจับจิ้งจกได้บ่อย มันจะนำจิ้งจกมาเป็นของเล่น วางจิ้งจกบนพื้น ใช้เท้าเขี่ยไปมาให้จิ้งจกที่ยังไม่ตายสนิทวิ่ง แล้วมันก็ไล่ตะปบ บางทีมันก็กิน เจ้าหนูที่เคยกัดเพดานบ้าน กัดฝาบ้านดังกรอดๆ ดังก้องในยามค่ำคืน รบกวนการนอนของผม ไม่รู้มันหายไปไหน เสียงหนูกัดไม่ได้ยินอีกต่อไป เราไม่เห็นหนูวิ่งผ่านหน้าเราไปซ่อนตามหลังตู้ หายไปหมด เข้าใจว่ามันคงได้กลิ่นหนู นึกออกแล้ว แมวผมเป็นตัวผู้ มันมีผลงานเคยจับหนูตัวขนาดปานกลางได้ 2 ตัว และวันอาทิตย์ที่ผ่านมามันเดินคาบหนูตัวใหญ่ เข้ามาบ้านหนูตัวใหญ่เต็มปาก นี่คือผลงานระดับเหรียญทองของมันทีเดียว นายแน่มากเจ้าเหมียว
ใช่ครับ ผมกับแม่บ้านตั้งชื่อมันว่า “เหมียว” มันขี้อ้อนชะมัด ขี้อ้อนมากถึงมากที่สุด เดินพันแข้งพันขาร้องเหมียวๆ แล้วทิ้งตัวล้มลงทับหลังเท้าเรา หัวมันพาดหลังเท้า เราต้องลูบตัวมันไปมาก่อน มันจึงจะหยุดเดินตามเรา มันฉี่ไม่ออกเราพาไปหาหมอ มันเที่ยวกลางคืนเพราะติดแมวตัวเมีย เรากลัวเขาวางยาหรือทำร้ายมัน พามันไปตอนอัณฑะออก หลังตอนแล้ว มันยังคงไปเที่ยวกลางคืนเช่นเดิม แต่ไปไม่นานเหมือนก่อน บางทีไปสักครู่ก็กลับ ได้ยินเสียงกระดิ่งที่คอมันดังกริ๊งๆ ส่งเสียงร้องเหมียวๆ ทำเสียงเล็กเหมือนลูกแมว แต่เวลามันส่งเสียงหาตัวเมีย เสียงมันกลับเปลี่ยนเป็นเสียงห้าว มีคำกล่าวว่า คนสองเสียงคบไม่ได้ แมวผมมีสองเสียงก็ช่างมันเถอะเพราะเรารักมันแล้ว.