Skip to main content

ในขณะที่ไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่แพร่กระจายการเจ็บป่วย ความตาย และหายนะไปทั่วทุกมุมโลก ดูเหมือนไม่มีเศรษฐกิจภาคส่วนใดที่ไม่ได้รับผลกระทบ ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายจากโรคระบาดที่ครอบคลุมทั่วทุกหัวระแหง มีอยู่หนึ่งอุตสาหกรรมที่ไม่เพียงรอดพ้นจากหายนะ แต่ยังทำกำไรได้อย่างงดงาม

“บริษัทยาต่างๆ มองว่า COVID-19 เป็นโอกาสในทางธุรกิจที่เกิดขึ้นแค่ครั้งเดียวในชีวิต” เจอรัลด์ พอสเนอร์ (Gerald Posner) ผู้เขียนหนังสือ Pharma: Greed, Lies, and the Poisoning of America กล่าว แน่นอนว่าโลกกำลังต้องการผลิตภัณฑ์ยา เราต้องการการรักษา วัคซีน และชุดตรวจโรคสำหรับการระบาดของไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสหรัฐอเมริกา บริษัทยาหลายสิบแห่งจึงกำลังแข่งขันกันผลิตอย่างสุดกำลัง

“ทุกบริษัทกำลังแข่งกัน” พอสเนอร์บอก เขาอธิบายว่าผลตอบแทนสำหรับผู้ชนะนั้นสูงมาก วิกฤตการณ์ระดับโลก “อาจเป็นความสำเร็จครั้งใหญ่ของอุตสาหกรรมยาในแง่ของยอดขายและกำไร” เขาเสริมอีกว่า “ยิ่งโรคระบาดร้ายแรงขึ้นเท่าไหร่ กำไรปลายทางก็ยิ่งสูงเป็นเงาตามตัว”

อุตสาหกรรมยาในสหรัฐฯ มีความสามารถในการทำเงินได้มหาศาลอยู่แล้ว การขาดการควบคุมราคาแบบที่ประเทศอื่นๆ มี ทำให้บริษัทยามีอิสระในการกำหนดราคาสินค้ามากกว่าที่ใดในโลก ในขณะที่กำลังเกิดวิกฤตอยู่ตอนนี้ ผู้ผลิตยาอาจยิ่งมีอิสระมากกว่าในภาวะปกติ อันเป็นผลมาจากข้อความที่บรรดาล็อบบี้ยิสต์ของบริษัทเหล่านี้สอดแทรกเข้าไปในงบประมาณฉุกเฉินเพื่อรับมือโคโรนาไวรัสมูลค่า 8.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ที่เพิ่งลงนามเมื่อสัปดาห์ก่อน โดยหวังให้เพิ่มพูนผลกำไรจากโรคระบาดครั้งนี้ให้มากที่สุด

เดิมที สมาชิกสภานิติบัญญัติบางคนเคยพยายามทำให้แน่ใจว่ารัฐบาลกลางจะจำกัดวงเงินที่จะจ่ายให้กับบริษัทยาเพื่อซื้อวัคซีนและการรักษาไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ในรูปแบบอื่นๆ ที่พัฒนาขึ้นจากการใช้งบประมาณจากภาษีประชาชน ในเดือนกุมภาพันธ์ แจน ชวาคอฟสกี (Jan Schakowsky) ส.ส. พรรคเดโมแครตจากมลรัฐอิลลินอยส์ และสมาชิกสภาอีกหลายคนเขียนจดหมายเปิดผนึกถึงประธานาธิบดีทรัมป์ เรียกร้องให้เขา “รับประกันว่าวัคซีนหรือการรักษาใดๆ ก็ตามที่พัฒนาขึ้นจากเม็ดเงินของผู้จ่ายภาษีชาวสหรัฐฯ ต้องเข้าถึงได้ หาง่าย ในราคาที่ไม่แพง” เป้าหมายที่คนกลุ่มนี้เรียกร้องไม่มีทางเกิดขึ้นได้ “หากบรรษัทยาได้รับสิทธิให้กำหนดราคายาและกำกับกระบวนการจัดจำหน่ายอย่างเต็มที่ ซึ่งเป็นการให้ความสำคัญกับผลกำไรมากกว่าประโยชน์ด้านสาธารณสุข”

ระหว่างการต่อรองเรื่องงบประมาณเพื่อรับมือกับโคโรนาไวรัส ชวาคอฟสกีพยายามอีกครั้ง เธอเขียนจดหมายลงวันที่ 2 มีนาคม ถึงอเล็กซ์ อาซาร์ (Alex Azar) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสุขภาพและบริการมนุษย์ จดหมายระบุว่าเป็นเรื่องที่ “รับไม่ได้หากผู้ผลิตยาจะได้รับสิทธิแต่เพียงผู้เดียวกันในผลิตและจัดจำหน่ายวัคซีนไวรัสโคโรนา โดยไม่ระบุเงื่อนไขเรื่องการตั้งราคาและการเข้าถึงยานั้นๆ อันเป็นการเปิดโอกาสให้บริษัทตั้งราคายาตามใจชอบ และถึงที่สุดเป็นการขายวัคซีนกลับไปให้ประชาชนที่จ่ายเงินเพื่อพัฒนาวัคซีนนั้นขึ้นมา”

ทว่าสมาชิกพรรครีพับลิกันหลายคนคัดค้านการเติมข้อความใดๆ เข้าไปในกฎหมายอันเป็นการจำกัดความสามารถในการทำกำไรของอุตสาหกรรม โดยแย้งว่ามันจะทำให้การวิจัยและนวัตกรรมก้าวไปไหนไม่ได้ และถึงแม้ว่าอาซาร์ ซึ่งเคยเป็นล็อบบี้ยิสต์ระดับต้นๆ และเคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการบริษัทยายักษ์ใหญ่ Eli Lilly สาขาสหรัฐฯ ก่อนจะมาทำงานในรัฐบาลทรัมป์ จะยืนยันกับชวาคอฟสกีว่าตัวเขาเองก็กังวลเรื่องนี้เช่นเดียวกัน แต่กฏหมายงบประมาณที่ออกไปกลับปกป้องความสามารถของบริษัทยาในการตั้งราคาวัคซีนและยาที่พวกเขาพัฒนาขึ้นจากเงินภาษีด้วยตัวเลขที่สูงเกินจริง

แผนงบประมาณฉุกเฉินฉบับสมบูรณ์ไม่เพียงละเลยข้อความที่อาจช่วยจำกัดสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาของผู้ผลิตยาเท่านั้น แต่ยังระบุไว้ด้วยว่าห้ามไม่ให้รัฐบาลกลางกระทำการใดๆ ต่อให้กังวลว่าการรักษาและวัคซีนที่พัฒนาขึ้นด้วยงบประมาณสาธารณะนั้นมีราคาสูงเกินไป

พอสเนอร์กล่าวว่า “ล็อบบี้ยิสต์พวกนั้นควรได้รับเหรียญชมเชยจากบริษัทยาที่เป็นลูกค้าเพราะช่วยทำลายข้อกฎหมายเรื่องทรัพย์สินทางปัญญา” เขาเสริมอีกว่าข้อความที่ห้ามไม่ให้รัฐบาลตอบสนองต่อการตั้งราคาที่ไม่เป็นธรรมร้ายแรงยิ่งกว่า “การยอมให้บริษัทยามีอำนาจเช่นนี้ได้ตอนที่เกิดโรคระบาดเป็นเรื่องอุกอาจมาก”

ความจริงก็คือการทำกำไรจากการลงทุนสาธารณะยังเป็นธุรกิจปกติๆ ของอุตสาหกรรมยาด้วย ตามการคำนวณของพอสเนอร์ นับตั้งแต่ทศวรรษ 1930 สถาบันสุขภาพแห่งชาติ (NIH) ลงทุนเงินกว่า 9 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐฯ สำหรับการวิจัย ซึ่งในเวลาต่อมาบริษัทยานำไปใช้จดสิทธิบัตรเป็นชื่อแบรนด์ยาของตัวเอง รายงานของกลุ่มสนับสนุนสิทธิของผู้ป่วย Patients for Affordable Drugs ระบุว่ายาแต่ละตัวที่ได้รับการรับรองจากองค์การอาหารและยา (FDA) ระหว่างปี 2010-2016 ล้วนอาศัยเงินสนับสนุนวิทยาศาสตร์ที่มาจากภาษีประชาชนที่ได้รับต่อมาจากสถาบันสุขภาพแห่งชาติทั้งสิ้น ประชาชนจ่ายภาษีกว่า 1 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ให้กับการวิจัยดังกล่าว

หนึ่งในยาที่พัฒนาขึ้นด้วยงบประมาณสาธารณะและกลายเป็นกำไรก้อนโตให้กับธุรกิจเอกชนคือ AZT ยาต้านไวรัสเอชไอวี และ Kymriah ยารักษาโรคมะเร็ง ซึ่งบริษัท Novartis ขายอยู่ในราคา 475,000 ดอลลาร์

ในหนังสือ Pharma พอสเนอร์ยกอีกตัวอย่างหนึ่งของการที่บริษัทเอกชนสร้างกำไรมหาศาลจากยาที่ผลิตด้วยงบประมาณสาธารณะ ยาต้านไวรัสตับอักเสบ C ชื่อ sofosbuvir มีที่มาจากงานวิจัยชิ้นสำคัญที่ได้รับเงินสนับสนุนจากสถาบันสุขภาพแห่งชาติ ยาชนิดนี้ปัจจุบันตกเป็นของบริษัท Gilead Sciences ซึ่งตั้งราคายาไว้ที่เม็ดละ 1,000 ดอลลาร์ ซึ่งสูงกว่าที่ผู้ป่วยไวรัสตับอักเสบ C หลายคนจะจ่ายได้ บริษัท Gilead ทำเงินได้ถึง 4.4 หมื่นล้านดอลลาร์ จากยาตัวนี้ในช่วงสามปีแรกที่วางขาย

“ไม่ดีหรอกเหรอถ้ากำไรบางส่วนจากยาพวกนั้นจะกลับไปเป็นงบประมาณวิจัยสาธารณะที่สถาบันสุขภาพแห่งชาติ” พอสเนอร์ถาม

ทว่าเอาเข้าจริง กำไรกลับกลายเป็นโบนัสก้อนโตให้กับผู้บริหารบริษัทยาและเป็นเม็ดเงินในการทำการตลาดเชิงรุกกับผู้บริโภค นอกจากนั้นยังถูกใช้ต่อยอดเพื่อเพิ่มพูนผลกำไรให้กับกลุ่มอุตสาหกรรมยาอีกด้วย ตามการคำนวณของ Axios บริษัทยาทำกำไรได้กว่าร้อยละ 63 จากกำไรทั้งหมดของภาคสาธารณสุขในสหรัฐฯ สาเหตุส่วนหนึ่งเป็นเพราะความสำเร็จของการล็อบบี้ของบริษัทเหล่านี้ ในปี 2019 อุตสาหกรรมยาใช้เงินกว่า 295 ล้านดอลลาร์ไปกับการล็อบบี้ มากกว่ากลุ่มธุรกิจอื่นๆ ในสหรัฐฯ จำนวนเงินเท่านั้นสูงเกือบสองเท่าของกลุ่มธุรกิจที่ใช้เงินกับการล็อบบี้รองลงมา ได้แก่ กลุ่มอิเล็กทรอนิกส์ กลุ่มอุตสาหกรรมการผลิต และกลุ่มเครื่องจักรและชิ้นส่วนอุปกรณ์ และมากเกินสองเท่าของเงินที่บริษัทน้ำมันและก๊าซใช้ในการล็อบบี้ อุตสาหกรรมยายังทุ่มเงินบริจาคสำหรับการหาเสียงให้กับทั้งสมาชิกพรรคเดโมแครตและรีพับลิกัน ระหว่างการเลือกตั้งขั้นต้นของพรรคเดโมแครต โจ ไบเดน (Joe Biden) เป็นผู้สมัครที่ได้รับเงินบริจาคมากที่สุดจากอุตสาหกรรมยาและสุขภาพ

รายจ่ายของบริษัทยายักษ์ใหญ่ทำให้อุตสาหกรรมยาอยู่ในสถานการณ์ที่ได้เปรียบในขณะที่กำลังเกิดโรคระบาด ในขณะที่ตลาดหุ้นร่วงอย่างรุนแรงตามปฏิกิริยาตอบโต้ต่อความไร้ประสิทธิภาพในการรับมือกับวิกฤตของรัฐบาลทรัมป์ บริษัทยากว่า 20 แห่งที่กำลังพัฒนาวัคซีนและผลิตภัณฑ์อื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ (SARS-CoV-2) กลับไม่ค่อยได้รับผลกระทบอะไรนัก ราคาหุ้นของบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพอย่าง Moderna ซึ่งเริ่มรับอาสาสมัครเข้ารับการทดลองทางคลินิกสำหรับวัคซีนไวรัสโคโรนาตัวใหม่เมื่อสองสัปดาห์ก่อน กลับเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อวันพฤหัสบดีซึ่งเป็นวันหายนะของตลาดหุ้น หุ้นของบริษัท Eli Lilly ยังถีบตัวสูงขึ้นหลังจากบริษัทประกาศว่ากำลังร่วมมือในการหาวิธีการรักษาไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ หุ้นของ Gilead Sciences ซึ่งกำลังหาแนวทางที่เป็นไปได้ในการรักษาโรคนี้อยู่ ก็เติบโตขึ้นด้วย ราคาหุ้นของบริษัท Gilead เพิ่มสูงขึ้นมาสักระยะแล้วนับตั้งแต่มีข่าวว่าผู้ป่วยโควิด-19 ได้รับยาต้านไวรัส remdesivir ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อใช้รักษาโรคอีโบลา วันนี้ หลังจากที่ Wall Street Journal รายงานว่ายาดังกล่าวให้ผลบวกต่อผู้โดยสารเรือสำราญที่ติดเชื้อบางคน ราคาหุ้นก็ทะยานขึ้นต่อ

บริษัทหลายแห่ง รวมถึง Johnson & Johnson, DiaSorin Molecular และ QIAGEN ประกาศชัดว่ากำลังได้รับเงินทุนสนับสนุนจากกระทรวงสุขภาพและบริการมนุษย์เพื่อใช้ในกิจกรรมที่เกี่ยวเนื่องกับโรคระบาด แต่ไม่ชัดเจนนักว่าบริษัทอย่าง Eli Lilly และ Gilead Sciences กำลังใช้งบประมาณของรัฐในการต่อสู้กับไวรัสหรือไม่ จนถึงทุกวันนี้ กระทรวงสุขภาพและบริการมนุษย์ยังไม่ได้เปิดเผยรายชื่อของผู้ที่ได้รับเงินทุนสนับสนุนแต่อย่างใด และตามรายงานของ Reuters รัฐบาลทรัมป์ได้กำชับกับเจ้าหน้าที่ระดับสูงด้านสาธารณสุขให้ถือว่าการหารือเกี่ยวกับไวรัสโคโรนาเป็นความลับ และให้กันเจ้าหน้าที่ที่ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าถึงชั้นความลับ (security clearances) ออกจากวงสทนา

อดีตล็อบบี้ยิสต์ชั้นนำของทั้งบริษัท Eli Lilly และ Gilead กำลังทำงานให้กับหน่วยเฉพาะกิจรับมือไวรัสโคโรนาของรัฐบาล (White House Coronavirus Task Force) อาซาร์เคยเป็นผู้อำนวยการของ Eli Lilly สาขาสหรัฐฯ และเคยทำงานล็อบบี้ให้กับบริษัทดังกล่าว ขณะที่โจ โกรแกน (Joe Grogan) ซึ่งปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสภานโยบายสาธารณะ (Domestic Policy Council) เคยเป็นล็อบบี้ยิสต์มือต้นๆ ของ Gilead Sciences

แปลจาก Sharon Lerner, “Big Pharma Prepares to Profit from the Coronavirus” The Intercept, available from https://theintercept.com/2020/03/13/big-pharma-drug-pricing-coronavirus-profits/

บล็อกของ Apolitical

Apolitical
Fully Automated Luxury Communism หนังสือเล่มล่าสุดของอารอน บาสตานี (Aaron Bastani) แห่ง Novara Media ถือเป็นผลงานล่าสุดในกลุ่มงานเขียนแนวหลังทุนนิยม ซึ่งรวมถึงหนังสืออย่าง Four Futures ของปีเตอร์ เฟรส, Postcapit
Apolitical
ในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา งานเขียนสำคัญของอัลเบิร์ต โอ. เฮิร์ชแมน (Albert O.
Apolitical
คำว่า “โว้ค” และ “ลัทธิโว้ค” กลายเป็นคำที่ปรากฏอยู่ดาษดื่นในกลุ่มฝ่ายขวาในช่วงปีเศษที่ผ่านมา คนลวงโลกอย่างคริส รูโฟ, เจมส์ ลินด์เซย์ และจอร์แดน ปีเตอร์สัน มักจะออกมาด่าทอสิ่งที่กล่าวอ้างว่าเป็นความเคลื่อนไหวของลัทธินี้อยู่เป็นประจำ จุดขายหลักของร็อบบี้ โซฟ แห่งนิตยสาร Reason คือการหยิบยกเหตุการณ์
Apolitical
ต่อไปนี้คือความพยายามของผมในการสังเคราะห์แวดวงเทคโนโลยีวิพากษ์ (technology criticism) ที่กำลังเติบโตในช่วงหลายปีที่ผ่านมาให้กลายเป็นชุดหลักการทั่วไปที่มักปรากฏซ้ำ ความคิดเหล่านี้เป็นของนักคิดหลายๆ คน งานหลักของผมคือการกลั่นกรองให้เหลือเพียงประเด็นสำคัญๆ และรวบรวมมันไว้ที่เด
Apolitical
รัฐบาลทั้งหลายแห่งโลกอุตสาหกรรม ท่านผู้เป็นยักษ์ใหญ่ผู้เหนื่อยล้าแห่งเนื้อหนังและเหล็กกล้า ข้าพเจ้ามาจากไซเบอร์สเปซ บ้านใหม่แห่งจิตใจ ในนามของอนาคต ข้าพเจ้าขอร้องต่อท่านผู้เป็นตัวแทนของอดีตว่า จงปล่อยพวกเราไว้ตามลำพัง ท่านไม่เป็นที่ต้องการในหมู่พวกเรา และท่านไม่มีอำนาจอธิปไตยใดๆ เหนือดินแดนที่พวก
Apolitical
ดูเหมือนเหล่านักรบทางวัฒนธรรมฝ่ายขวาประเภทหนึ่งซึ่งไม่น้อยมักเรียกตนเองว่า “อิสรเสรีนิยม” มักจะสับสนว่า “ตลาดเสรีทางความคิด” (free marketplace of ideas) ที่แท้จริงหมายความว่าอย่างไร มนุษย์ผู้ที่นิยามตัวเองว่าเป็น “ผู้ยึดถือเสรีภาพในการพูดโดยสมบูรณ์” (free speech absolutists) เหล่านี้ไม่เคยหยุดแสด
Apolitical
ในยุคของ Netflix, Spotify และ Amazon พวกเราหลายคนเข้าถึงผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในรูปแบบดิจิทัลล้วนๆ ซึ่งหมายความว่าเราแทบไม่มีโอกาสได้ซื้อผลงานเหล่านั้น แต่กลับต้องเช่าใช้งานภายใต้เงื่อนไขนานาประการแทน และเพราะเนื้อหาเหล่านั้นอยู่ในรูปดิจิทัล การนำไปขายต่อ ให้ยืม หรือแม้แต่เก็บรักษาไว้เพื่อใช้ส่วนตัว
Apolitical
ในบทสัมภาษณ์ปี 2005 บิล เกตส์เคยกล่าวปรามาสขบวนการวัฒนธรรมเสรีและโอเพนซอร์ส (free culture/open source) ว่าเป็น “พวกคอมมิวนิสต์สมัยใหม่บางจำพวกที่ต้องการกำจัดแรงจูงใจของเหล่านักดนตรี คนทำหนัง และคนทำซอฟต์แวร์ ภายใต้ข้ออ้างต่างๆ นานา”
Apolitical
ผมเพิ่งอ่าน Content หนังสือรวมบทความและปาฐกถาล่าสุดของคอรี ด็อกเทอโรว์ ในนั้นมีข้อวิจารณ์ที่คมคายเกี่ยวกับโมเดลธุรกิจจัดการสิทธิ์ดิจิทัล (DRM) ซึ่งมีลักษณะมุ่งสร้างศัตรู เขาเขียนว่า DRM คือแนวคิดที่ว่า “ผู้ผลิตเครื่องเล่นแผ่นเสียงควรมีสิทธิ์กำหนดว่าคุณสามารถเล่นแผ่นเสียงของใครได้บ้าง และผู้ผลิตแผ
Apolitical
กว่าจะเป็นทุกวันนี้ความทรงจำหนึ่งที่ถาโถมเข้าหาผมและเป็นสิ่งที่คุ้นเคยกันดีในระบบนิเวศนี้ ก็คือการต้องคอยแพ็กและแบกหนังสือเดินทางไปทั่วโลกเพื่อไปร่วมงานอีเวนต์หนังสือศิลปะ ความทรงจำนี้เป็นตัวอย่างที่จับต้องได้ของเภทภัยอันเกิดจากการจัดจำหน่าย:
Apolitical
วัฒนธรรมของการจัดทำสิ่งพิมพ์อิสระและการจัดทำสิ่งพิมพ์ด้วยตนเอง (self-publishing) รูปแบบต่างๆ เติบโตขึ้นอย่างมากในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา จนกลายเป็นอุตสาหกรรมที่มีบทบาทสำคัญต่อเศรษฐกิจการพิมพ์ระดับโลก และพัฒนาการเหล่าได้เปลี่ยนภูมิทัศน์ของการจัดทำสิ่งพิมพ์ทางศิลปะในภา
Apolitical
“นี่คือหนังสือว่าด้วยอาณาจักรของโจรสลัดทั้งที่มีอยู่จริงและที่อยู่ในจินตนาการ” เกรเบอร์เปิดประโยคแรกของหนังสือที่น่าจะเป็นเล่มสุดท้ายของเขาไว้ “และมันยังว่าด้วยเวลาและสถานที่ที่ยากจะแยกแยะได้ว่าอะไรจริงอะไรเป็นเพียงจินตนาการ”