งามชีพแล้ว “ แม่พยอม ชาติเจริญ”

                       ( ๑ ) “ในราตรี”

 

           @  ดอก พิมพยอม อันหอมกรุ่น

                       หอมละมุน อุ่นเอื้อ มาหอม หอม

                       หอม เกื้อโลก เอื้อหล้า   ได้ดมดอม

                              พิมพยอม บานหอม ทั่วแผ่นดิน

             

                      - - - กาย ก่อเกิด จาก    ดิน    น้ำ       ลม ไฟ

                            พิสุทธิ์ใส ชีวี มิสุดสิ้น

                            ดำรงคงหอมหวานอยู่อาจิณ

                            ปฐพิน โอบกอด แม่พิมพยอม

 

                               . . . แม่จากไป เพียงร่าง อันพร่างแพร้ว

                           สุข สงบ สะอาดใส แล้ว รักถนอม

                           แต่ ดวงใจแม่แย้มยิ้ม มิ ตรมตรอม

                 เ รา ก้มค้อม คารวะ – คารวาลัย

 

                               - - -   เกิอ    จากดิน คืนสู่ ดิน

                        โอ้ ชีวิน แม่พยอม พราวสดใส

                 มี บทเพลง กล่อมโลก เฉิดพิไล

                         มามอบให้ “แม่พะยอม   ชาติเจริญ”

 

                            - - - ตื่น รู้    แล    ตื่น รัก

                        โ ล ก ประจักษ์ ชีพ สรรเสริญ

                    อิ่มชื่น   อิ่ม อัญเชิญ

                    ชีวินชีพ ง ด งา ม แล้ว   “แ ม่ พ ย อ ม”@

 

 

                       - - -    คืนนั้น ๓๑ ตุลาคม ๒๕๕๕  เดินทางยามราตรีอีกแล้ว …  ควบม้าขาวฝ่าแสงไฟ และการจราจรอันคับคั่ง ไปสู่จุดหมายปลายทาง    ให้น้องม้าขาว วิ่งช้าๆ เพราะเจ้าของม้าคู่ชัพนี้ เคย ตกกระเด็นจากหลังม้า ลงไปวัดพื้น ดิน พื้นฟุตบาท   พื้นร่องหลุม ฯลฯ มาแล้ว เนื่องจาก หลับในบ้าง เมาบ้าง แผ่นพื้นทุกๆแห่ง เขาวัดมาดีแล้ว แต่คนๆนี้ กลับมาอยากวัดใหม่อีก ก็เลยต้องเจ็บตัวไปตามๆนั้น สมน้ำหน้ากะลาหัวเจอะ

 

                                        . . .   น้องม้าควบเหยาะย่างเข้าสู่ประตูวัดเจ็ดยอด   “อยู่แถวนี้นะลูก เสร็จงานพ่อมา” เอามือตบแตะโหนกหน้าผากน้องม้าเบาๆ น้องม้าตาใสพยักหน้า … เดินเข้าไปที่ศาลาที่ตั้งศพ “แม่พยอม   ชาติ” เจริญ   อายุ ๘๔ ปี เป็นพระคุณแม่ของ “อ้ายป้อม –  ปลายฝน ต้นหนาว” และ “น้องอัจฯ” น้องสาวของอ้ายป้อม เพื่อน กัลยาณมิตรของพวกเรา… อ้ายป้อมยลเห็นเดินเข้ามาโอบกอด ฉัน พาไปนั่งข้างล่างศาลา ยกมือไหว้สวัสดีน้องๆและแขกผู้มีเกียรติ

 

                       “ อ้ายป้อม อุ๊ยดาว ขอไปกราบเคารพแม่พะยอมหน่อย”   ฉันเอ่ย… อ้ายป้อมพาฉันไปที่ตั้งโลงศพแม่ จุดธูปหนึ่งดอกยื่นให้    ฉัน ประคองธูป ยกมือวันทาไหว้ …“คุณแม่กลับคืนสู่อ้อมอกอันอบอุ่นของแม่พระธรรมชาติแล้ว คับ ไม่ต้องห่วงลูกๆหลาน ๆ   สบายบายดี” ฉันกล่าวคารวะ ภาพใบหน้าคุณแม่แย้มยิ้ม… “ อ้ายดาว แต่งบทกวีให้แม่ผมด้วย ผมจะเอาใส่กรอบเก็บไว้”     อ้ายป้อมบอกฉัน   ฉันยิ้ม และแล้วก็ หยิบกระดาษปากกาออกจากย่าม บรรเลงเพลงกวี ที่เพื่อนๆได้อ่านข้างต้นความเรียง นี้เอง!

 

 

                   ( ๒ )   ณ ทิวาวัน

            - - -   ฉั น ควบน้องม้าขาวไปวัดเจ็ดยอด ราวเที่ยงกว่านิ๊ดหนึ่ง ทันพิธีก่อนนำศพแม่พยอมออกจากวัด   นั่น น้องๆ มิตรสหายเรามากันพร้อมหน้า พร้อมตา… “อ้ายไพฑูรย์ พรหมวิจิตร …ป้าหมู … อันยา โพธิวัฒน์ เพือนคู่ชีวิตของอ้ายจรัล มโนเพ็ชร … ไอ่หนู นาย …Malancha   และ อ้าย หน้อย เพื่อนคู่ชีวิตแห่งเธอ … Mr. Postman นายไปรษณีย์ ศิลปิน คนเพลง …  เอก   ตะเกียง   ศิลปิน คนเพลง และ ฯลฯ 

 

                                          “ อุ๊ยดาว ช่วยถวายผ้าตรัยบังสุกุล ด้วยนะคับ ” อ้ายป้อมเอ่ยเบาๆ “คับยินดีคับ” ฉันยิ้มพยักหน้า

 

                         - - - แล้ว ขบวนศพก็เคลื่อนออกจากประตูวัดมุ่งสู่สุสานเจ็ดยอด อันห่างออกไปประมาณ สองร้อยกว่าเมตร … พวกเราเดินจูงพาหนะบรรจุศพ   ฉันมิได้เดินจูงศพนานแล้ว ดีใจมาก … อ้ายป้อมเดินเข็ญล้อเลื่อนที่มีรูปพระคุณแม่นำหน้าขบวน   ภาพงดงามมาก   - - -     ลู ก โอบกอด แม่   ไปส่ง แ ม่ สู่สรวงสวรรค์วิมานชั้นฟ้า …        ฉันประทับใจมาก ดวงตาฉันรื้น น้ำตาซึม … โชคดีที่มีแดดเปรี้ยง ไม่มีฝนตก ทั้งๆที่วันวานฝนตกเพราะมีลมพายุอะไรนะ หอบเอาฝนเข้ามาตกในประเทศไทยสมมุตินี้ …( ขบวนแห่ศพ บรรจุ หล้องไม้ (หีบศพไม้)   ไม่ต้องบรรจุใส่ปราสาทที่คิดว่าดูอลังการ ของพวกที่คิดว่าตัวเองเป็นเทวดามาโปรดประชาชน ฯลฯ )    ของชาวบ้านธรรมดาๆ ไม่ต้องมีฆ้องกลอง แห่แหน แต่นแต้ … ผ่านบ้าน ร้านรวง สองข้างทาง ฉัน สังเกต ไม่มีคอนโด ตึกสูงตระหง่านติดถนนเหมือนที่อื่นๆ … ผ่านที่ทำการ  อ. บ. ต .   แล้วเลี้ยวซ้ายเขาสู่สุสานฯ

 

                                       แขกผู้มีเกียรตินั่งที่ศาลา ได้เวลา พิธีกรก็เริ่มดำเนินการ … ในการวางผ้า ตรัยบังสุกล และ ผ้ามหาตรัยบังสุกุล

 

                      - - -  เชิญ แขก และญาติ ที่เชิญมาวางผ้า ตรัยบังสุกุล ที่มีจำนวนมากพอดู   … ฉัน … ป้าหมู … อันยาฯ (อดีตชาติเป็นหมาป่า ได้มาเกิด ณ บรรณภิภพนี้ …ป้าหมูเคยบอกพวกเรา ว่าดั่งนั้น!) … อ้ายไพฑูรย์ … อี่ปี้นาย … Malancha ฯลฯ ”    ค่อยๆลุกขึ้นเดินเรียงแถวไปรับผ้าตรัยบังสุกุล พร้อมกับแขกที่ได้รับเชิญ แล้วก็นำมาทอดวาง ณ ที่ จัดให้วาง ข้างรูปแม่พะยอมที่มีใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสให้ลูกๆหลานๆ

 

-        - - เรากลับมานั่งที่เดิม ต่อไปเป็นการทอดวางผ้า ม หา ต รั ย บั ง สุ กุ ล สองตรัย โดย …

 

                               * “ พระมหาเวียงฯ”   จากวัดอุโมงค์

 

·       * “ หลวงพ่อ พระครูกิตติฯ” ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดเจ็ดยอด

·            นี่คือ พีธีการ พิธีกรรม ที่ เรียบง่าย งดงาม ตามธรรมชาติ ที่เราควรเอาเป็นตัวอย่าง!

 

                               ฉากเบื้องหน้า ฉั น ยลเห็น ดอยสุเทพ สีน้ำเงินยืนตระหง่าน เบื้องฟ้าบน   สำลีเมฆขาว ดารดาษ ประดับท้องฟ้าสีฟ้า งามตา

       

 

 

                          - - - โ อ้     มนุษย์ เกิดจาก   ดิน   น้ำ ลม ไฟ … แล้วถึงเวลาก็ กลับคืนสู่   ดิน   น้ำ ลม ไฟ         คุณแม่ พยอม    ชาตเจริญ ก็ กลับคืนสู่    ดิน   น้ำ    ลม   ไฟ   เฉกเช่นเดียวกัน … จะเอาอะไรกันนักหนาเล่า เพื่อนมนุษย์ เอย

 

…   ชี วิต คนเราเกิดมา ก็ แค่นี้           จักกี่ปี กี่เดือน กี่ครั้งไหน

เกิดมา ยังชีพแล้วก็ตายไป                   มิมีใครจะอยู่ยงค้ำฟ้า                                                 อยู่อย่างนี้ อย่างพี่น้องและผองเพื่อน    จะกี่ปี กี่เดือน ช่างเถิดหนา

อยู่ อย่างคนตีนติดดินธรรมดา                หลอมชีวิต คุณค่า ก็แล้วกัน! @

                 ก วี บ ท นี้ ก็เขียนมานานแล้ว   และก็คิดเห็นเช่นนี้เป็น นิรันดร์มา

 

 

ต้นฤดูหนาว , ศุกร์ ๑ พฤศจิกายน ๒๕๕๕, แรม ๓ ค่ำ เดือน ๑๑

“บ้านตึกขาว” , เฌองดอยสุเทพ . ล้านนาอิสระ , เจียงใหม่