chonklumnoi's picture

<p>เป็นอีกนามปากกาหนึ่งของเขา- -นักเขียนรางวัลลูกโลกสีเขียว ในนาม "หญ้าน้ำ ทุ่งขุนหลวง" หรือ "สุวิชานนท์ รัตนภิมล" และอีกหลายนาม ผู้เป็นทั้ง กวี นักดนตรี นักเดินทาง และนักเขียนที่มีผลงานออกมาอย่างต่อเนื่องในห้วงขณะนี้ เขาเป็นหนุ่มใต้ที่เติบโตมากลางสวนยาง เป็นนักกรีดยาง</p> <p>ทว่าครั้นเติบโตเติบใหญ่ วิถีกลับพลิกผันให้เขาออกย่ำย่างท่องทางไกล จากใต้จรดเหนือ ไต่ตามขอบตะเข็บชายแดน เขาเรียนรู้วิถีของคนเล็กๆ ที่เผชิญชีวิตบนผืนแผ่นดินที่ร้องไห้ สัมผัสโลกที่ทุรนทุราย และเขาสัมผัสกับพรมแดนใจของคนเหล่านี้อย่างรู้รส รู้ลึกอย่างยิ่ง</p> <p>ทุกวัน เขายังใช้รูปแบบชีวิตที่เงียบง่าย แต่ไม่เคยหยุดนิ่งซ้ำๆ รอยเดิม เดินทาง เขียนหนังสือ เขียนเพลง ร้องเพลง เลี้ยงลูก บางห้วงเราอาจพบเห็นเขาพาตัวเองออกไปปลอบปลุกใจผู้คนที่กำลังเรียกร้องและโหยหาความหวัง ความงาม ความดี เสรีภาพ ภราดรภาพ และสันติสุข.</p>

บล็อกของ chonklumnoi

ขาดเพียงพ่อในค่ำนี้

  

When I was young, my Dad would say Come on Son let's go out and play
เมื่อยังเยาว์วัย พ่อจะบอกมานี่มาลูก ออกไปเล่นนะ
Sometimes it seems like yesterday
อย่างกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
And I'd climb up the closet shelf When I was all by my-self
และฉันจะปีนชั้นตู้เสื้อผ้าเมื่ออยู่คนเดียว

Grab his hat and fix the brim Pretending I was him
คว้าหมวกของเขามาใส่ และทำตัวเป็นพ่อ
no matter how hard I try
แต่ไม่ว่าจะพยายามหนักเท่าไหร่
No matter how many tears I cry
แต่ไม่ว่าจะร้องไห้มากเพียงใด
No matter how many years go by
แต่ไม่ว่ากี่ปีจะผ่านไป
I still can't say good-bye
ฉันยังไม่สามารถบอกลา
He always took care of Mom and me. We all cut down a Christmas tree
เขาดูแลแม่และฉันเสมอ โค่นต้นไม้เพื่อทำต้นคริสมาสต์
He always had some time for me
เขามีเวลาให้ฉันเสมอมา
Wind blows through the trees
ลมพัดผ่านยอดไม้
Street lights, they still shine bright
ไฟข้างทางยังส่องแสง
Most things are the same
ทุกอย่างยังเหมือนเดิม
but I miss my Dad to-night
ขาดเพียงพ่อในค่ำนี้
I walked by a Salvation Army store Saw a hat like my daddy wore
ฉันเดินเข้าเกณฑ์ทหารแล้วเห็นหมวกที่เหมือนของพ่อ
Tried it on when I walked in Still trying to be like him
ลองสวมและยังพยายามที่จะเป็นเหมือนเขา
No matter how hard I try
แต่ไม่ว่าจะพยายามหนักเท่าไหร่
No matter how many tears I cry
แต่ไม่ว่าจะร้องไห้มากเพียงใด
No matter how many years go by
แต่ไม่ว่ากี่ปีจะผ่านไป

I still can't say good-bye
ฉันยังไม่สามารถบอกลา

เรียกนามเธอผู้ถือมั่นในความไม่รู้

 

ผมกลับมาเดินทางสู่ “คู่มือมนุษย์” ของ ท่านพุทธทาสภิกขุ ด้วยความรู้สึกอย่างท่องเดินทางไปในธรรม ในช่วงเวลาวิกฤติชีวิตไล่ตามสั่นคลอน เกิดภาวะความไม่ปกติ จนดูราวกับว่า อากาศรอบตัวมืดดำลงฉับพลันอีกครั้งหนึ่ง

ความสุขในพ่อคือความสุขในลูก บนความขรุขระของภูเขาลูกนั้น (3)

 

"ได้" พ่อของลูกคือลูกของพ่อ ตอบเพียงแค่นั้น  ลูกของพ่อคือหลานของปู่ก็ลิงโลด  
"ได้ขึ้นภูเขาแล้ว ได้ไปภูเขา..."
"ลูกต้องเข้าใจอย่างหนึ่งนะ"  พ่อของลูกคือลูกของพ่อบอกแล้วเงียบคิด
"มีอะไรเหรอ"
"เราไปร่วมงานคุณตานะ  จำได้มั้ย  คุณตาที่ให้ปูแม่น้ำ"
"จำได้ๆ  แต่มันตายหมด เหลือสองตัว คุณพ่อเอาไปปล่อยในสระพืชไร่มอชอ"

ความสุขในพ่อคือความสุขในลูก บนความขรุขระของภูเขาลูกนั้น (2)

พ่อของลูกคือลูกของพ่อ ล้วงหนังสือ “เจ้าชายน้อย” ออกจากกระเป๋าสะพาย เป็นเล่มเดียวที่ติดตัวไปด้วยทุกครั้งที่ลูกชายเดินทางไปด้วย และไม่อาจรู้หรอกว่าจะได้เปิดอ่านในช่วงไหนเวลาไหน ลูกของพ่อคือหลานของปู่กำลังง่วนอยู่กับสมุด ดินสอ สีในกระเป๋าเช่นกัน เขาคงนึกอยากเขียนภาพ

ความสุขในพ่อคือความสุขในลูก บนความขรุขระของภูเขาลูกนั้น (1)

เดินทางแบบกระเด็นกระดอนอยู่ในกระป๋องหนาหนักติดล้อ  และความยาวนานของระยะทาง  กว่า 5 ชั่วโมงไปให้ถึงใจกลางภูเขา  แต่ยิ่งคิดว่าเมื่อไหร่จะถึงใจกลางภูเขาตามมาตรวัดของแผนที่แผ่กางออกกว้าง  ยิ่งกลับเป็นเรื่องยากไปถึงใจกลางภูเขาที่อยู่ในใจ 

ภูเขาเป็นทะมึนก่อกำแพงรายล้อม  

พ่ออยากรู้อะไรในตัวลูกชาย

 

 

เป็นเวลา 10 กว่าปี ที่ผมไม่ได้ใช้ชีวิตร่วมกับพ่อใต้ชายคาเดียวกันนานๆ แต่คราวนี้ พ่ออยู่กับผมนานถึง 90 วัน พ่อในวัย 74 เพิ่งผ่านการบำบัดรักษาหัวใจอย่างชนิดลุ้นเส้นยาแดงผ่าแปดกันมา และต้องควบคุมตัวเองเรื่องการดื่ม กิน เคลื่อนไหว และเคร่งครัดกับขนาดจำนวนยารักษาอย่างชนิดห้ามขาดเกินเวลา

กอดครั้งหลังสุด และมิตรภาพเด็กชายสองคน

ไหนๆ ก็กอดกันแล้ว กอดต่ออีกครั้งเป็นไรไป
ภูเขาลูกนั้นมีเถียงไร่ตั้งอยู่โดดเด่นและโดดเดี่ยว สองพ่อลูกชวนกันไปยังเถียงไร่
ที่นั่นคงสบายตา ดูลับหูลับตาคน ไม่มีใครไป พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว กลับพบกับไม้สามต้น ดูราวเป็นพี่น้องกัน ทรงพุ่มงามเหลือเกิน เหมือนก้อนเมฆย้อมสีเขียวเกิดเปลี่ยนใจอยากมาปักเป็นต้นไม้อยู่บนผืนดิน

มองแล้วมองอีก ยังไม่อิ่ม
“กอดดีกว่าพ่อ” เสียงนั้นบอก
“พ่อกอดด้วย”
นานอย่างนาน ผลัดกันกอดไม้สามต้นนั้น

กอดอีกครั้งหนึ่ง ... "เอ้า เอาเลย กอดเลยลูก"

  

ขอทะลึ่งๆ เว่อร์ๆ อีกสักครั้งเถอะครับ ผมรู้สึกอย่างนี้จริงๆ ทันทีที่นึกอยากเขียน และโชว์รูปที่น่าจะอยู่ในอัลบั้มรูปส่วนตัว ว่างๆก็เอามาแบวางออกดูและรำลึกถึง มากกว่านำออกมาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าสายตาสาธารณะ ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่า เบื่อๆ เซาๆ ซึมๆ ว่างมาก มาทำเรื่องดูดีกันมั้ยลูก

 

 

มา ม๊า มาทำซึ้งกันสักครั้งดีกว่ามั้ย

"เอ้า เอาเลย กอดกันเลยลูก" พูดแค่นั้นเจ้าชายน้อยโผประจำการทันที

ผมไล่ตามเก็บรูป

"พ่อกอดมั้ย" เขาถามกลับมา

"กอดสิ ต้องกอดแน่ๆ ว่างแล้วยัง" หมายถึงไม้ต้นนั้น หมายตาไว้เหมือนกัน และถูกรักหลงในเวลาอันรวดเร็ว

"ถ่ายรูปมั้ย" เขายึดกล้องไปกดรูป

วันนั้น วันที่ต่างคนต่างออกเดินมากอดต้นไม้ ผมแอบเห็นหลายคนโอบกอด ผมไม่แน่ใจว่า เมื่อโอบเจ้าผิวสัมผัสแข็งทื่อแล้ว จะสัมผัสเสียงภายในอันเต็มไปด้วยน้ำเสียงความอ่อนหวาน เย็นเยียบ เต็มไปด้วยความรักและให้อภัยหรือไม่

"หลับตาสิ ได้ยินเสียงเขาหายใจมั้ย" ผมชวนเจ้าชายน้อยหลับตา

เขาหลับตาแล้วบอกว่า ได้ยินเสียงลมกับเสียงจักจั่น

"ต้องบอกคูคูกับน้องแก้มมากอดบ้างนะ" เขายังพูดเผื่อแผ่ไปถึงเพื่อนของเขา

เขาถามกลับมา พ่อได้ยินอะไรบ้าง

"มีหัวใจเต้นอยู่ข้างใน" ผมไม่รู้ว่าเขาจะเข้าใจมั้ย

"ต้นไม้มีหัวใจด้วยเหรอ"

"มีสิ ลูกฟังดีๆ แนบให้ชิดเลยนะ ได้ยินมั้ย"

"ใช่จริง ได้ยินแล้ว"..

 

 

 

 

Pages

Subscribe to RSS - บล็อกของ chonklumnoi