ฟ้าสางแล้ว...
ธรรมชาติได้ก่อกำเนิดขึ้น
มีทั้งความดีและความชั่ว
ก้าวเท้าค้นหาความหมายแห่งชีวิต
ดิ้นรนฝ่าฟันสู่ฝัน
ผู้เฒ่าเคยกล่าวไว้ว่า- -
“ของมีค่าย่อมเกิดในที่ลำบาก”
งดงามยิ่งนักแดนดินสวนทูนอิน
คือรังของนกนางแอ่นขาวสองตัว
Drop Out วางปล่อยในชีวิต
แม้นไม่เห็นยุ้งข้าว แต่หากก้าวเท้ามาเยือน
ได้กินอิ่ม นอนอุ่น
ร่มเย็นยิ่งกว่าน้ำที่ไหลลงจากโตรกผา(ห้วยบวกเขียด)
หอมหวนยิ่งนัก- -หอมดอกสุมาลี
หอมทั่วแดนดินสวนทูนอิน
คือสวรรค์บนดิน ของตะหล่า ’รงค์ วงษ์สวรรค์
เขียนบทกวีแห่งสวรรค์
ต้นไม้ใบหญ้าและผีเสื้อคือตัวอักษร
ดอกสุมาลี คืออักษรและบทกวีแห่งหัวใจ.
แด่...๖๐ ปีแสนงาม มาดามวารินชำราบ
คุณสุมาลี วงษ์สวรรค์
ชิ สุวิชาน
หมายเหตุ : ตะหล่า(ภาษาปวาเก่อญอ) หมายถึง ครู, คุรุ สล่า,ช่าง,ปราชญ์ผู้รู้
บล็อกของ กวีประชาไท
กวีประชาไท
บทกวีจาก กวีราษฎร และกวีรากหญ้า ถึง สมัคร สุนทรเวช
กวีประชาไท
14 พย 52
ถึงพี่สาวผู้จากไปไกลลับหล้า
มีนามว่าเจ้ขกชกหมัดตรง
พี่ยืนหยัดซัดเจ๊กลิ้มยิ้มอย่างทะนง
พี่ช่างองอาจหาญกล้าสง่างาม
กวีประชาไท
เคยย้อนถามตัวเองบ้างหรือเปล่า ที่ผ่านมาใครเล่าทำฉิบหาย
ผืนแผ่นดินร้าวร้อนลุกเป็นไฟ ฝีมือใครวายวอดทุกวี่วัน
กวีประชาไท
ในนามของความจน กูคือ ผู้ทุกข์ทนแห่งยุคสมัย
เลือดและเนื้อหลั่งรินไป กองกระดูกน้ำตาใครมหึมา
กวีประชาไท
ในบรรดาทุกข์ทั้งมวลที่ฉันมีอยู่ ให้ประตูทุกบานได้ขานแย้ม ในห้วงอับอารมณ์อันขื่นแซม ให้เติมแต้มตื่นหวังครั้งชีวิต ฯ
กวีประชาไท
สักวันจะลองเป็นบ้าละความปรารถนาฝันใฝ่เดิน เดิน ฉันจะเดินไปถึงไหนก็ให้รู้กัน
กวีประชาไท
* จุดดาวแดงแต่งกองทัพประชาไท
ในความมืดขับทะมึนขึ้นไขแสง
กาฬปักษ์ดักดานใกล้เปลี่ยนแปลง
แจ้งกระจ่างโดยตีนราษฎรเดิน
กวีประชาไท
โดยน้ำค้างเดื่อนฟ้า ผลัดละอองเกาะนิ่งแวววาวรอง ฉ่ำแล้งตามพื้นพุ่มพฤกษ์ผอง ผืนแผ่นลุกตื่นย่ำเยื้องแย้ง อย่างเช้าชื่นทวน ฯลฯ
กวีประชาไท
ขอเธอเป็นเช่นดวงดาวที่พราวแสง เด่นสีแดงพร่างฟ้าเวหาหนสาดแสงส่องทำลายล้างความมืดมน เพื่อผองชนคนทุกข์ยากฝากชีวี
กวีประชาไท
สีคนรวมก่อขึ้น เป็นมา เล่าแลด้วยเชื่อถือศรัทธา แกร่งกล้าบริสุทธิ์ดุจมหา - กษัตริย์ พิศพึงกระทั่งทุกข์ทายท้า ต่อนี้หน้าหลัง ฯลฯ เสียงสีที่มีไซร้ ที่ขานไข ที่ใฝ่หวังจาก…