คืนสู่

 

 

เจ้านกขวัญแก้ว

ดึกดื่นแล้วยังหลงไพร

เจ้าเกิดเติบโตอย่างไร

หัวใจจึงถูกขังกรง

 

\

เจ้านกขวัญแก้ว

ดึกดื่นแล้วจะไปไหน

ริมทางเท้า ใต้สะพานแห่งหนใด

รัตติกาลยาวไกลใครนำทาง

 

เจ้า, เจ้าขวัญเถื่อน

ตัวตนเจ้าเสมือนไร้ค่า ไร้ความหมาย

ก่อเพียงตัว เติบใหญ่เพียงร่างกาย

ทุนทำลายหัวใจเจ้า หัวใจคน

 

เจ้านกขวัญแก้ว

ดึกดื่นแล้วจำได้ไหม

ข้างฟอนฟืนโหมแรงประกายไฟ

ดาวยังคงสดใสส่องทางคน

 

เจ้า, เจ้าขวัญแก้ว

ได้ยินไหมเสียงเพลงแว่วแต่หนไหน

กังวานชัดชวนเจ้ากลับพงไพร

ป่าสีแดงผืนใหญ่บ้านเจ้าหนา

 

ปราโมทย์ แสนสวาสดิ์

 

 

ความเห็น

Submitted by เหน่ง on

แต่งได้ไพเราะมาก ๆเลยครับ น่าสงสาร เด็กน้อยที่ดูเหมือนจะไม่ได้รับความดูแลจากผู้ปกครอง และทำให้เกิดปัญหาทางสังคมตามมาได้ อนาคตเด็กน้อยนี้จะเป็นอย่างไรนั้นก็คงต้องขึ้นอยู่กับชะตากรรม ช่างน่าเศร้าแท้

หมู่บ้านในฝัน

 
 
ท้องทุ่งระบัดเขียวขึ้นในบัดดล
หลังเม็ดฝนทะลุรอยเมฆรั่วลงมาได้
เด็กน้อยติดปีกถลาลิ่วออกสู่ลาน
สวนทางกับฝูงนก
ที่ร่อนคว้างสู่ชายคาดั่งนักรบแตกพ่าย
ไม่ใช่สายฝนทำร้ายเจ้าใช่ไหม?
เปล่าเลย..สายฝนฉ่ำเย็นอยู่เช่นนั้น
กระสุนสังหารต่างหากซุ่มยิงเราหมายครองฟ้า
 

*หัวใจแม่ แหลกสลาย

 

*หัวใจแม่ แหลกสลาย ในวันนั้น
วันลูกฉัน ถูกเข่นฆ่า ล่าสังหาร
ภาพที่เห็น เป็นที่รู้ กู่ประจาน
เมื่อมีการ ยิงสลาย ฝ่ายชุมนุม

บ่ายแล้ง ฯ

ลมผ่าวพัดบ่ายแล้ง            เคลื่อนไหว
ไม้พุ่มดอกบางใบ              ร่วงแล้ว

ลมแล้งเคลื่อนรอยไหน      เผยผ่าน

ไม้มิ่งฝุ่นเมืองแก้ว             ไม่รู้อยู่ไหน  ฯลฯ