เผาไหม้...

โลกทัศน์ของข้า
มืดบอดอยู่ในปากท้องและศักดิ์ศรี

เหมือนว่าหนักอึ้งในทุก ๆ วลีที่จะเอื้อนเอ่ยถึง...

ลมรำเพยก็เคลื่อนห่าง..ไกลออกไป

แต่ข้างในนี้สิ
มีรอยรุ่มร้าวลึกก่ายทับซับซ้อน

ภายในวัยวัยแห่งข้า
ระหว่างเวลาที่ดอกไม้ยังผุด ผลิ แย้ม โรยรา

กลีบใบ ทุกกลีบใบร่วง..ก่ายทับซับซ้อน

หรือว่าความหนักอึ้งในวลีที่จะเอื้อนเอ่ยแห่งข้า - -

ไม่เผย ผลิ แย้มกรายสัมผัส

เปลวแห่งความร้อนรุ่ม หรือว่าโลกทัศน์แห่งข้า

แห่งศักดิ์ศรี แห่งความว่างไร้

ถ้าจะเอื้อนเอ่ยวลีต่อดวงใจ

แม้..ต้องหวาดหวั่นยิ่ง..

ระหว่างชีวิต.

              
ณรงค์ยุทธ  โคตรคำ

 

 

 

ความเห็น

Submitted by red me on

โลกทัศน์ของข้า
หาใช่ ความชราในเบื้องโน้น

มืดบอด..ใช่ เราเผชิญ

หมู่บ้านในฝัน

 
 
ท้องทุ่งระบัดเขียวขึ้นในบัดดล
หลังเม็ดฝนทะลุรอยเมฆรั่วลงมาได้
เด็กน้อยติดปีกถลาลิ่วออกสู่ลาน
สวนทางกับฝูงนก
ที่ร่อนคว้างสู่ชายคาดั่งนักรบแตกพ่าย
ไม่ใช่สายฝนทำร้ายเจ้าใช่ไหม?
เปล่าเลย..สายฝนฉ่ำเย็นอยู่เช่นนั้น
กระสุนสังหารต่างหากซุ่มยิงเราหมายครองฟ้า
 

*หัวใจแม่ แหลกสลาย

 

*หัวใจแม่ แหลกสลาย ในวันนั้น
วันลูกฉัน ถูกเข่นฆ่า ล่าสังหาร
ภาพที่เห็น เป็นที่รู้ กู่ประจาน
เมื่อมีการ ยิงสลาย ฝ่ายชุมนุม

บ่ายแล้ง ฯ

ลมผ่าวพัดบ่ายแล้ง            เคลื่อนไหว
ไม้พุ่มดอกบางใบ              ร่วงแล้ว

ลมแล้งเคลื่อนรอยไหน      เผยผ่าน

ไม้มิ่งฝุ่นเมืองแก้ว             ไม่รู้อยู่ไหน  ฯลฯ