prachataipoet's picture

<p><strong>กวีประชาไท</strong> </p><p>ใครบางคนเคยกล่าวเอาไว้ว่า...บทกวีตายแล้ว!! ทว่าอีกหลายคนกลับบอกว่า กวีไม่เคยแล้งแหล่งสยาม และยังคงเชื่อในพลังของกวี ที่หลั่งล้นพลังพุ่งพวยออกมาจากชีวิตและจิตวิญญาณข้างใน ก่อนกลั่นกลายเป็นถ้อยอักษรถ่ายทอดออกมาให้รับรู้ ทั้งความดีงาม ความเลวร้าย จริง ลวง ในความเป็นชีวิตและไร้ชีวิต ในความเคลื่อนไหวและความนิ่งงัน ในวิถีที่พบพาน ในสายธารของความรู้สึก...</p><p>และมีความเชื่อกันว่า ผู้ใดที่เขียนและอ่านกวี จะทำให้หัวใจของผู้นั้นอ่อนโยนและเข้าใจในชีวิต มนุษย์และสรรพสิ่งมากยิ่งขึ้น ยิ่งในห้วงยามนี้ หัวใจคนเราเริ่มแห้งแล้ง และโลกเริ่มแล้งน้ำใจ บทกวีบางบทตอน อาจทำให้หัวใจเราชุ่มชื้นได้บ้าง</p> <p>&quot;ชุมนุมกวีประชาไท&quot; จึงเปิดพื้นที่ให้ผู้หลงใหลในรสคำกวี ได้ส่งผลงานกันเข้ามา ไม่ว่าโคลง กาพย์ กลอน หรืองานไร้ฉันทลักษณ์ มาร่วมสร้างสรรค์ผลงานกันได้ที่นี่ โดยสามารถส่งผลงานมา พร้อมแนบ ชื่อ นามสกุลจริง ที่อยู่ หรืออีเมล์ มาได้ที่ pu_prachatai@hotmail.com </p> <p>และขอเชิญชวนผู้อ่านเข้ามาร่วมแสดงความคิดเห็นพูดคุยกัน เพื่อให้มีความรู้สึกสัมผัสได้ว่า&hellip; <br />เรา-ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของ &quot;ชุมนุมกวีประชาไท&quot; </p>

บล็อกของ prachataipoet

แด่...นกเสรีที่จากไป

เธอตายในเดือนกุมภา
เวลาตะแบกบานเต็มต้น
ลมหวนระรานกลีบบางร้าวรน
ที่สุดร่วงหล่นบนวิถีเดินทาง

ใครก็ตามที่มีอิทธิพล

เสียง อิ่มอดอ่อนล้า             โรยแรง

ลือ    เล่าความจำแฝง          เหลื่อมเร้น

เสียง ลือเล่าตายแหง           เสร็จส่ง เรื่องฤๅ

เล่า   เจื่อนเก้อหน้าเฟ้น        เก่าพร้อมใหม่หยิม ฯลฯ

ความตายของหญิงชั่วผู้มาจากที่ราบสูง

 

แล้วดอกจานบ้านนาก็ร่วงหล่น           จากแล้งฝนผ่านพ้นสู่เหน็บหนาว

แสงตะเกียงดวงน้อยก็ดับยาว            สายลมหนาวพาความเศร้ายังบ้านนา

สามานยนาม

ยุคเยื้องกรายย่ำเท้า หนาวลึก

สารสื่อเร่งรู้สึก ท่ารู้

ความเป็นอยู่ด้านนึก ตกดิ่ง แล้วฤๅ

เรียกว่าต่างกลุ่มกู้ ชาติเชื้อชนผอง ฯลฯ

รอยร้าง

 

โบยตีฉันเถิดความทรงจำ

บัดนี้, ฉันยอมจำนนต่อทุกสิ่งแล้ว

ต่อวิญญาณอันพ่ายพังกับความฝันในเวิ้งแล้ง

ทิ้งไว้เพียงรอยเท้าในดินทราย

'ไม่มี..เหล้าจอกสุดท้าย' (There's no last glass of Alcohol drink)

มาเยี่ยมเยือนเพื่อนเก่าคนเคยรัก

มาไถ่ถามว่าเหนื่อยหนักและท้อไหม

กับชีวิตกับเรื่องราวความเป็นไป

เหล้าจอกนี้รินให้เพื่อนดื่มกิน

ดอกน้ำค้าง

หนึ่งหยดพรสวัสดิ์นี้          สุขสรรค์

หยดเผื่อไว้เอื้อปัน            ตื่นย้ำ

โดยลุคลื่นคลี่นครร-         ลองคลื่น

ที่นี่ที่อื่นล้ำ                     หยั่งปลื้มปรีดิ์ถึง ฯลฯ

 

Pages

Subscribe to RSS - บล็อกของ prachataipoet