วันเกิดลูกสาว

วันนี้วันเกิดลูกสาว คิดถึงลูกสาวมากมายอย่างหาที่สุดไม่ได้ โชคดีที่เทคโนโลยีสมัยใหม่พอช่วยได้บ้าง วันนี้เลยได้อวยพร ร้องเพลง และเป่าเทียนทางไกล วันนี้เป็นวันเดียวกับที่ผมต้องไปสมัครเรียนภาษาเยอรมันตามการนัดหมาย โดยเทอมนี้ผมเลือกเรียนที่ VHS หรือ Volkshochschhule ก็คงประมาณศูนย์การเรียนรู้ชุมชนที่มีอยู่หลายแห่งในเบอร์ลิน ที่นี่ไม่ใช่แค่ดูแลเรื่องเรียนภาษาอย่างเดียว แต่ยังเป็นเรื่องทักษะอาชีพด้านอื่นๆ อีกด้วย คนที่มาเรียนที่นี่ส่วนมากเป็นชนชั้นล่าง ผู้อพยพ และผู้ลี้ภัย เรื่องนี้ผมแจ้งอาจารย์ที่ปรึกษาแล้ว เดิมทีเธอแนะนำให้เรียนในมหาวิทยาลัย แต่ผมคิดว่าคงเรียนในเทอมหน้า เทอมนี้อยากเรียนภาษาที่นี่มากกว่า ก่อนหน้านี้ คนรู้จักหลายคนก็เตือนว่าอย่าไปเรียนพร้อมแนะนำที่เรียนอื่นให้ซึ่งเป็นที่นิยม ทว่าผมก็ยืนยันที่เรียนที่นี่ ครานี้ก็สมใจเสียที

 

ระหว่างการรอคิวที่นานแสนนาน ผมก็เริ่มผูกมิตรกับคนรอบๆ คนทางซ้ายมือเป็นกลุ่มแม่บ้านชาวอัฟกานิสถาน 3 คน พวกเธออพยพมาด้วยภัยสงคราม ผมเล่าให้พวกเธอฟังถึงวันเกิดลูกสาว สีหน้าของพวกเธอสลดลง และเล่าว่าลูกของพวกเธอเสียไปในสงคราม พวกเราสื่อสารกันอย่างง่ายๆ ไม่นานนักก็ถึงคิวของพวกเธอ

 

ชายหนุ่มอีกคนนึงมานั่งแทนที่ เขาเป็นชาวรูปร่างผอมสูงและมาพร้อมกับลูกสาววัยเดียวกับลูกสาวของผม เขาก็เป็นผู้อพยพเช่นกัน แววตาชายหนุ่มเหม่อลอยและซึมเศร้าตลอดเวลา ลูกสาววัยกำลังซนรบเร้าเขาอะไรสักอย่าง ชายหนุ่มยืนขึ้นสำรวจเหรียญในกระเป๋า และเดินออกไปโดยทิ้งลูกไว้ข้างๆ ผม เรายิ้มให้กัน แน่นอนผมเห็นลูกสาวของผมในแววตาของเธอ

 

ชายหนุ่มร่างผอมกลับมาอีกครั้งพร้อมกับห่อทิชชู่ในมือ เขาเปิดห่อทิชชู่ออก ลูกสาวเขาดีใจเข้าไปกอดพ่อของเธอ มันคือคุกกี้เคลือบช็อคโกแลตราคาไม่กี่สิบเซ็นจำนวนสองชิ้น เด็กน้อยนั่งเล็มคุกกี้ สายตาของผู้เป็นพ่อเป็นประกายได้พักเดียว จากนั้นก็ทอดไปไกลไร้จุดหมาย

 

ระหว่างการเดินจากที่นั่งไปห้องสัมภาษณ์เพื่อเลือกเวลาเรียนภาษา มันเป็นระยะทางสั้นๆ เพียงสิบเมตร ผมพบว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ยาวไกลมาก ชายคนที่เดินสวนมามีขาเพียงข้างเดียวส่วนแขนอีกข้างดูเหมือนเพิ่งหายดี หญิงสาวอีกคนหนึ่งนั่งสายตาเขม็งตึงกับอะไรบางอย่างทั้งที่เบื้องหน้าว่างเปล่า ชายอีกคนยืนกุมมือลูกเขาของไว้แน่น ตาของเขายังมีคราบน้ำตาอยู่

 

วันนี้วันเกิดลูกสาวของผม ผมอวยพรให้เธอเติบโตมีความสุขและแข็งแรง โตขึ้นมาโดยรักษาความเอื้อเฟื้อและเห็นอกเห็นใจในเพื่อนมนุษย์โดยไม่แบ่งเชื้อชาติ วันนี้ไม่ใช่แค่เพียงความคิดถึงลูก แต่ยังรู้สึกถึงเด็กๆ ทุกคนที่กำลังเผชิญหน้ากับความโหดร้ายและต้องระหกระเหินจากบ้านมาไกล และขออวยพรให้ผู้เป็นพ่อและแม่อีกหลายคนมีจิตใจอันเข้มแข็งและไม่ยอมแพ้ต่ออดีต

 

ผมไม่เชื่อเรื่องสันติภาพแต่วันนี้ผมขออวยพรให้พวกเขาและเธอพบกับสันติสุขในทุกๆ ที่ ขอให้ทุกๆ ที่คือบ้านของพวกเขา และเป็นบ้านของเราร่วมกัน

 

7 /11/16

เบอร์ลิน

 

ความทรงจำเดือนเมษา: การมองอันล่วงละเมิดมิได้

ความทรงจำเดือนเมษายน 2553 ของผมมิได้เกิดขึ้นจากประสบการณ์ตรงเฉกเช่นเพื่อนๆ หลายคน ทว่าเหตุการณ์ในครั้งนั้นมีส่วนสำคัญในการเปลี่ยนแปลงโลกทัศน์ของผมเป็นอย่างมา

ประจักษ์พยานของร่างกาย

ความสัมพันธ์ระหว่างร่างกายกับอำนาจรัฐนั้นเปี่ยมด้วยปริศนาที่ชวนให้พิจารณาในเรื่องความไม่เป็นธรรมที่ผู้คนในสังคมนั้นๆ ต้องเผชิญและอยู่ร่วมกับความรุนแรงที่มาจากรัฐ

กรณีของชัยภูมิ ป่าแส เมื่อเรามองภาพนี้แล้วเราเห็นอะไร?

การเคลื่อนไหวร่างกายในฐานะชาติพันธุ์นิพนธ์

ในช่วงสองสามเดือนแรกของการมาเรียนที่เบอร์ลิน (กันยายน - พฤศจิกายน ที่ผ่านมา) ที่ผ่านมา ห้องเรียนของผมส่วนมากจะอยู่ในพิพิธภัณฑ์ทางมานุษยวิทยาและศิลปะ (จริงๆแล