กวี

ฉัน...ถูกความฟุ้งซ่านเกาะกินสัมผัสแทบทุกสัมผัส แทบทุกวัน แทบทุกคืนห้วงคำนึงต่าง ๆในหัวใจดวงนี้ โชย - ลอย - เลือน - เลื่อนมาโบยตีผุด,พลัด - ผลุบโผล่.. อยู่ภายในความสิ้นไร้ดูว่า - แม้กระทั่งหัวใจดวงเดียวนี้...ทำไมถึงสัมผัสเกาะกินได้มากคณานับ..ห้วงอณูคำนึงสัมผัสเกลื่อนกล่น

มีใครเคยหยุดคิดไหม่ว่เราหาเงินไปทำไหม มีใครเคยหยุดคิดไหมว่าใครบังคับให้เราวิ่งหาเงิน เงินเป็นสิ่งสำคัญเพราะเราบอกว่าเงินสำคัญ เงินเป็นสิ่งสำคัญเพราะเราบอกว่าเงินบันดาอะไรได่ทุกอย่าง และเป็นคำตอบสุดท้าย ที่เป็นสิ่งที่จะสร้างความสุขให้กับเรา หรือเป็นเพียงข้ออ้างที่เราสร้าง และคิดขึ้นมาว่าเงิน คือ สิ่งที่จะบันดาลความสุขให้เรา ....ย้งดีที่เราเป็นคนบอกว่าเงินเป็นสิ่งสำคัญและบันดาลความสุขให้ ไม่ใช่คนอื่นบอกว่าต้องหาเงิน ....แต่คิดดี ๆ เราหรือคือคนบอก.... ตราบใดที่เรายังคิดว่าเงินว่าเงินคือทุกอย่าง ของชีวิต เราก็ยังจะต้องวิ่งวนบนหนทางที่ว่างเปล่า อยู่อย่างไม่รู้จบ อย่างที่เราเป็นอยู่ทุกวันนี้...ที่หาเงินให้ได้มาก ๆ แต่ไม่พอใช้เสียที...ยิ่งหามาก ๆ ใช้เวลาวิ่งวนกับการหาเงินมาก ๆ มากเท่าไร ก็ไม่พอกับความสุขที่เราปรารถนา .....แล้วเงินหรือคือสิ่งที่เราต้องการ

ชื่อ : มิกซ์ นามดินสอ : กาฝาก ที่อยู่ในบัตร : ร้อยเอ็ด ดำรงชีวิตในปัจจุบันที่ : ขอนแก่น

    เมื่อวานได้ฟังเพลง "ผู้ชนะสิบทิศ" จึงเกิดความซาบซึ้ง อยากกลับไปอ่าน "ผู้ชนะสิบทิศ" ของยาขอบอีกครั้ง ติดใจในสำนวนลีลาและศิลปะการใช้คำ การผูกเรื่องประวัติศาสตร์ เข้ากับชีวิตรักและการรบของมหาบุรุษพม่า แนะนำให้ลองอ่านกันดูครับ    

ไหลมาจากทั่วสารทิศ จากขุนเขาสู่พื้นราบ หญิงสาวและชายหนุ่มผู้เต็มเปี่ยมด้วยพลัง สีขาวบริสุทธิ์งดงาม ชายหนุ่มมาจากฝั่งซ้าย หญิงสาวไซร้มาจากฝั่งขวา นานเท่าใดแล้วที่ความรักเกิดขึ้นกับทั้งสอง นานเท่าใดแล้วที่ทั้งสองต่างค่อยๆ เดินทางมาพบกัน ในนามแห่งแม่น้ำสองสี ความรักเกิดขึ้นที่นี้ ความรักสำหรับทั้งสองไม่มีพรมแดน แล้วสัมพันธภาพแห่งความรักก็เกิดขึ้น เมื่อทั้งสองเดินทางมาบรรจบกัน งานแต่งงานของแม่น้ำถูกจัดขึ้นท่ามกลางหมู่ปลานับพัน นับหมื่น                                                                       สุมาตร ภูลายยาว   

  @ เ ป็ น... ท่าน " ป รี ดี พ น ม ย ง ค์ "ดำ ร ง คุ ณ ค่า ไ พ ศา ลเป็นท่าน " ผู้ ป ระ ศา ส น์ กา ร "" ม หา วิ ท ยา ลั ย ธ ร ร ม ศา ส ต ร์ และ กา ร เ มื อ ง " เป็น นั ก อ ภิ วั ติ ปั ญ ญา ช นรวมพล ป ฏิ วั ติ อันลือเลื่องสองพันสี่ร้อยเจ็ดสิบห้างามประเทืองป ล ด เ ป ลื้ อ ง ป ล ด ป ล่ อ ย วิ ญ ญา ณ ไ ท

  ชีวิตคนเรามีอยู่ได้ล้วนอาศัยแม่....เป็นสิ่งยุติธรรมเช่นกันที่ปลาจะแหวกว่ายในแม่น้ำเพื่อการมีชีวิตการก้าวไปสู่ความยุติธรรมนั้นต่างก็เหมือนกันแต่ว่าคนกับปลาจะดำรงความยุติธรรมนั้นไว้นานเท่าใด--โปรดจงเชื่อเถอะว่า-- ด้วยมือนี้แหละจะกระทำทุกอย่างให้มันหักงอแม้แต่ยามใดก็ตามที่คุณอยากจะเล่น การวิ่งไล่จับจะเกิดขึ้น...กระทั่งเรือที่คว่ำอยู่ก็ถูกพลิกขึ้นมาบางทีเมื่อเราอยากปิดกั้นปลาไม่ให้ว่ายน้ำออกไปได้ก็เพียงแต่เราตีน้ำให้ขุ่นด้วยสองมือเช่นกันในวิถีของปลาการแหวกว่ายหนีบ่วงทุกข์ของมนุษย์คือการมีชีวิตรอดคนกับปลาในชั่วขณะเวลาแห่งความหิว...เราต่างเป็นเหยื่อยของกนัและกัน--โปรดจงเชื่อเถอะว่า--ด้วยมือและครีบหาง--เราต่างหนีไปสู่ที่อันดีกว่าคนกับปลา,เราต่างล้วนเป็นเหยื่อของกันและกันในห้วงวินาทีแห่งการดำเนินชีวิตปลาดำผุดดำว่ายลงสู่ก้นบึ้งของหนองน้ำเพื่อรอดพ้นความตายคนดำผุดดำว่ายลงสู่ก้นบึ้งของความ เพื่อหนีพ้นความตายคนกับปลาอย่าได้กล่าวเลยว่า,นี่คือชะตากรรม                                                                                     เชียงคาน,ฤดูร้อนปนสายฝน                                                                                     ๖ พฤษภาคม ๒๕๕๒  

   พฤษภาฯ พัดมาจะพ้นผ่าน               เหมือนวันวานวิบวับอยู่ไหวไหวผ่านมาเยือนและเหมือนจะผ่านไป     หรือเราหลงลืมอะไรในวันวาน?สีเลือดสำลักเป็นระลอก                  ปลอกกระสุนหล่นร่วงรายรอบด้านหรือประชาธิปไตยต้องใช้ปริมาณ      ศพประชามาประจานเป็นประจำพฤษภาฯ พัดมาจะพ้นผ่าน               เหมือนว่าเราตายด้านอยู่ซ้ำซ้ำปลุกผี, เสี้ยมสอนสร้างวาทกรรม       อ้างข้างตนเป็นธรรมแล้วแบ่งทางกติกาอยู่ ‘ระหว่างเขาควาย'              ขวิดขวาขวิดซ้ายทั้งสองข้างพื้นที่ประชาธิปไตยให้อับปาง            เราจึงทิ้งจึงขว้าง...เดือนพฤษภาฯ...                                                                                     'ไหมฟ้า 

" Let it be "For Me and Y o u For everybody be trueFor Beautiful Heart " ... Let it be " ... ช่า ง เ ถิด ที่ รักโลกประจักษ์ เป็นฉะนี้ปลดปล่อยวางว่างให้พอดีชีวีดำรงด้วยการกระทำ

  ข้ามน้ำ..ข้ามขุนเขาครั้งแล้วครั้งเล่ารอยย่ำของฝ่าเท้าทับรอยเท้าบนหนทางของการย่างก้าวล้วนเจ็บปวดมือแต่ละข้างหอบหิ้วครัวเรือนลูกหลาน, ร่อนเร่การพลัดพรากที่มิได้เชื้อเชิญในห้วงแห่งการเดินทางเดินทาง ....เดินทางยามแผ่นดินหม่นเศร้ายางแดง ... ยางขาว ... ยางพุทธ ...ยางคริสต์อพยพหนีปืน ...ลูกปืน ...ลูกหาบ...ทั้งกับดักของระเบิดชั่วร้ายทุกข์หนักเกิดขึ้นบนแผ่นดินทุกข์บ่าแบกของ ... แบกสัมภาระแบกทุกข์...ทุกข์หนักบนบ่าบนฝั่งฝันของชีวิตล้วนคือชะตากรรมแห่งความหม่นเศร้าในรอยทางของการอพยพค่ำคืนที่สายฝนพร่างพรมร่างกายไหวสะท้านหนาวเหน็บ, บางทีอาจไม่ใช่เรื่องสำคัญสายฝนบนใบหน้าแห่งความหวาดกลัวนั้นต่างหากสำคัญกว่าเหนือแผ่นดินที่เสียงปืนไม่เคยสงบเงียบคนในป่า-เคลื่อนย้าย-โยกย้ายอีกครั้งและอีกครั้งเพื่อการแสวงหาแผ่นดินปลอดภัยไร้ภัย บนแผ่นดินที่ไร้แผ่นดินให้ย่างเหยียบชีวิตที่เหลืออยู่ล้วนเพื่อแผ่นดินบนฝั่งของชีวิตล้วนมีอยู่เพื่อแผ่นดิน สุมาตร ภูลายยาวเชียงใหม่, ๔๙  ....แด่การเดินทางไกลอีกครั้งบนฟากฝั่งของแม่น้ำสาละวิน  

  ใครครวญถึงชีวิตคนสักคนหนึ่ง             กับภาระที่ถูกตอกตรึงกับยุคสมัยกับความซับซ้อนของสังคมที่เป็นไป      กับคุณค่าที่ยิ่งใหญ่ไม่อาจค้นพบยังมีคนอยู่กี่คนบนโลกมนุษย์              ที่สายธารชีวิตสิ้นสุดก่อนถึงจุดจบมีความฝันก็ตามฝันยังไม่ครบ              ก็มีเหตุให้สยบต่อโชคชะตาคล้ายไม่น้อยนักที่เป็นอย่างนี้              ชีวิตในวิถีอับโชควาสนาจะยาวนานเท่าใดในกาลเวลา              ที่จะอยู่อย่างเต็มค่าความเป็นคนคลื่นมนุษย์มากมายเคลื่อนขบวน         แม้ในภาวะปั่นป่วนสับสนการเรียนรู้ถึงพร้อม สุข ทุกข์ ทน         แล้วก็ยังได้สืบค้นความลึกซึ้งแต่ในคลื่นความนั่นเองในหมู่มนุษย์      ก็ยังมีรอยสะดุดและไปไม่ถึงแม้ยังเห็นด้านดีงามในคำนึง                คล้ายชีวิตเหลือเพียงครึ่งหรืออย่างไรหลากหลายคืองดงามตามคำบอก         หรือเพียงการลวงหลอกครั้งใหญ่จะมีคนสักกี่คนเห็นถึงภายใน               เห็นความงามของหัวใจที่ต่างกันแล้วยื่นมือออกมาสู่อีกด้าน                 สัมผัสประสานอย่างสร้างสรรค์ฟังเสียงชีวิตสานสัมพันธ์                    แค่เพียงเท่านั้นก็ดีนักแล้ว                                                                        นาโก๊ะลี