กวี

ในบรรดาทุกข์ทั้งมวลที่ฉันมีอยู่ ให้ประตูทุกบานได้ขานแย้ม ในห้วงอับอารมณ์อันขื่นแซม ให้เติมแต้มตื่นหวังครั้งชีวิต ฯ

สักวันจะลองเป็นบ้าละความปรารถนาฝันใฝ่เดิน เดิน ฉันจะเดินไปถึงไหนก็ให้รู้กัน

* จุดดาวแดงแต่งกองทัพประชาไท ในความมืดขับทะมึนขึ้นไขแสง กาฬปักษ์ดักดานใกล้เปลี่ยนแปลง แจ้งกระจ่างโดยตีนราษฎรเดิน

โดยน้ำค้างเดื่อนฟ้า               ผลัดละอองเกาะนิ่งแวววาวรอง                ฉ่ำแล้งตามพื้นพุ่มพฤกษ์ผอง            ผืนแผ่นลุกตื่นย่ำเยื้องแย้ง                อย่างเช้าชื่นทวน ฯลฯ

  ฉันเอยฉันทลักษณ์ ยากยิ่งนักจะประดิษฐ์มาคิดเขียน เป็นบทกวีงามวิจิตรสนิทเนียน มิผิดเพี้ยนตามกำหนดแห่งกฎเกณฑ์

สีคนรวมก่อขึ้น                 เป็นมา เล่าแลด้วยเชื่อถือศรัทธา             แกร่งกล้าบริสุทธิ์ดุจมหา -               กษัตริย์ พิศพึงกระทั่งทุกข์ทายท้า            ต่อนี้หน้าหลัง ฯลฯ เสียงสีที่มีไซร้                  ที่ขานไข ที่ใฝ่หวังจาก ๒๔๗๕ ครั้ง              จากเหตุหวน ให้ปรวนแปร ฯ

@ * " เส้นทางผู้ใดสร้างผู้นั้นวางเพื่อทางเขาทางร่วม คือ ทาง เ ราป ระ ชา ช น ผู้ใช้ทาง

 ๑ สหาย.....                           ไม่เคยกลัวตายไม่กลัวเสียสละไม่มีแพ้แลชำนะ                                  ไม่เสียดายในจังหวะที่ผ่านเลย

  จิบชายามเช้า ฟังเรื่องเล่าที่ผ่านมาจากวันวาน และค่ำคืนที่ไม่เคยหลับไหล.. หัวใจเปี่ยมด้วยจินตนาการ ความคาดหวัง..และฝันสีควันจาง จาง .. บ้านหลังนี้ ไม่ได้มีฉันเพียงลำพัง เพื่อนพ้อง..แขกเหรือที่ผ่านไปมา สะดุดตา ..ด้วยภาพ ...โดนใจ จากสวนอักษร ต่างแวะเวียนเยี่ยมชม..บ่นพึมพำ(เป็นตัวหนังสือ) วิจารณ์..มากมาย ช่างเป็นบ้านหลังใหม่ที่น่ารัก เสียจริง บ้านนกฟ้า--ชา--กานท์ ยินดีต้อนรับทุกท่าน ....  

ทำไม ถึง เรียกว่า ... " วิกฤติเศรษฐกิจประชาธิปไตย" พี่น้องเอ๋ย เป็นไปได้ยังไง? ใครหนอทำให้เกิดวิกฤติ?

  กลับมามองท้องทุ่งกับฟ้ากว้าง             พักจากการเดินทางระหว่างสมัยกลับมาจากแผ่นดินของเมืองไกล         กลับมามองความเป็นไป-ฤดูกาลธรรมชาติแตกต่าง-มิแตกต่าง              ยามแสงแรกส่องฟ้าสางโลกสถานในชีวิตมีหม่นเศร้ามีเบิกบาน                เป็นอยู่นับกาลนานตลอดมามองดูคนในฐานะของธรรมชาติ           ซึ่งล้วนมุ่งหมายมาตรวาดคุณค่ามีแส่ส่ายไหวเอนเป็นธรรมดา              มีแข็งกร้าวก็ว่าประสาคนเห็นชีวิต เรียนชีวิต จากชีวิต                เข้าใจถูกเข้าใจผิดก็สับสนเคลื่อนคลื่นความคมคิดอันวกวน          สู่หนทางการสืบค้นของตนเองเหนื่อยไม่เหนื่อยหนักนักหรืออย่างไร   รีบหรือรีบร้อนใจจนคร่ำเคร่งแม้ยามผ่านลานผ่อนพักดนตรีบรรเลง   ก็ยังคล้ายรีบเร่งมิอาจได้ยินนั่นก็คงจะงามได้ตามประสา               เมืองตึกเชื่อมดินฟ้า-ฟ้าแหว่งวิ่นยกภูเขามาแปรป่นทับแผ่นดิน             แต่ชีวิตมิอาจสิ้นอยู่เพียงเท่านี้กลับมามองท้องทุ่งกับฟ้ากว้าง            พบบางอย่างยังอยู่เคียงคู่วิถีในการแสวงหาทั้งหมดที่มี                  เป็นความงามความดีอันเดียวกันแมลงปอเกาะใบไม้ไหวในนา-น้ำ         ชาวนาปักกล้าดำนาขณะนั้นนกกระยางแปรขบวนบิน-สัมพันธ์         นี่กำลังจะล่วงวันสู่ค่ำคืนอะไรคือความหมายของแมลงปอ         เฝ้าดูรอยต่อระหว่างเรากับสิ่งอื่นใบไม้ไหวนกกระยางหญ้าเหยียดยืน      กับท้องทุ่งทั่วทั้งผืน-ถึงดินฟ้าเห็นเราเห็นชีวิตเห็นสรรพสิ่ง                เห็นเคลื่อนเห็นนิ่งเห็นปรารถนาเห็นโลกเห็นจักรวาลกาลเวลา เห็น        ไม่เห็นปัญญาว่ากันไปแต่ได้เห็นเค้าโครงของความคิด           ว่าระหว่างเล็กน้อยนิดกับยิ่งใหญ่ระหว่างนิรันดร์กับเสี้ยววินาทีใด           ทั้งหมดนั้นคืออะไร...หนึ่งเดียวกันต่อการกลับมามองท้องทุ่งกับฟ้ากว้าง   ก็พอเห็นก้าวย่างอันสร้างสรรค์พอได้พบสัมผัสอันสัมพันธ์                 ที่เกื้อกูลก่อต่อฝัน แห่งชีวิต                                                                                 นาโก๊ะลี 

ไตรรงค์โบกพลิ้วปลิวไสว ประชาธิปไตยสง่าสงบ ยี่สิบสี่มิถุนาประชารบ หลายศพเซ่นสู่สมบูรณา ฯ