สายัณหสติ

สนธยา ตะวันรอน ลอดท้องหมา
ฝูงประชา ชี สงฆ์ เดินเกลื่อนหน
อันฑะ พาล ครองเมือง มิอาทร
ทุรยุค ห่อนเกื้อ ตระลาการ

เสียงร้องหวีด ปีกลาย ยังไม่สิ้น
ร่างแหลกเหลว พังภินท์ ไม่รู้ชอบ
เงื้อบาทตี บีฑา อ้างอาญา
โทษ-ประหาร เว้นขอบ เพราะชั่งเอียง

ไม่รู้เกรง ดินฝุ่น คลุ้งกลบแสง
ไม่กลัวเกรง อวดอ้าง สั่งราศรี
ฟ้าเป็นใจ ฤาห่อน ประสมดี
ร้ายหรือดี บาปหรือโทษ ปาป-มติ

ดินแล้ง ปราชญ์ใบ้บ้า เสริมเข่นฆ่า
เหมือนคำสาป สั่งมา ให้อาสัญ
ถึงวันนี้ สุดฟ้า สุดดิน สิ้นที่ธรรม
อย่าไปทวง ยุติธรรม จากอาธรรม

‪#‎ในความเบาหวิวอันเหลือทนของเหตุผล‬