Skip to main content
                          ขอบคุณ สุเทพและทักษิณ                     ถึงเนวิน...ขอบคุณที่ซึ้ง

                          ขอบคุณ จักรภพ..รำพึง                         ขอบคุณทั่ว..ผู้ซึ่งชม  ฯ 

                          ผู้รู้ขม รู้หวาน ด้านเฉย                           ผู้รู้ให้ ไหวเอ่ย ใครข่ม
                         
ผู้รู้สึก นึกหรือ สายลม                           ผู้อภิสิทธิ์สมชั่วคราว  ฯลฯ 

                          ใครหนอใคร ไหนใคร อุ้มสม                   ทาสขม ทานเฝื่อน เพื่อนบ่มร้าว
                         
ใครสละ สื่อหวัง ใคร่ป่าว                        ธารเรื่องราว รู้สึก ร่างรู้  ฯ 

                          เอ๊ะ!.. ใครเอ่ย กล้าว่ายทวนน้ำ                 เอ่ยล้ำ  ใครถลำ พลาดกู้
 
                         ทวนทาง สะท้อน อาจย้อนดู - -                เห็นผู้ งามกล้าด่าตัวเอง ฯ  

                                                       ขอบคุณ ผู้ตื่น ผู้หลับใหล
                                                      
ขอบคุณ น้ำใจ ผู้ร่ำร้อง
                                                      
ขอบคุณ ฝนหนาว แดดร้าวกรอง
                                                      
ขอบคุณ ผู้ปกครอง มองคน  ฯ 
                                                      
ขอบคุณ ผู้ยังว่ายทวนน้ำ
                                                      
ขอบคุณ สื่อผู้นำ ความข้น
                                                       
ขอบคุณ เลือดในกาย เวียนวน...
                                                       
ขอบคุณแต่ต้น จนบั้นปลาย ฯลฯ. 

                                                                                    ณรงค์ยุทธ  โคตรคำ

           

           

บล็อกของ กวีประชาไท

กวีประชาไท
บทกวีจาก กวีราษฎร และกวีรากหญ้า ถึง สมัคร สุนทรเวช
กวีประชาไท
14 พย 52 ถึงพี่สาวผู้จากไปไกลลับหล้า มีนามว่าเจ้ขกชกหมัดตรง พี่ยืนหยัดซัดเจ๊กลิ้มยิ้มอย่างทะนง พี่ช่างองอาจหาญกล้าสง่างาม
กวีประชาไท
    เจ้านกขวัญแก้ว ดึกดื่นแล้วยังหลงไพร เจ้าเกิดเติบโตอย่างไร หัวใจจึงถูกขังกรง  
กวีประชาไท
เคยย้อนถามตัวเองบ้างหรือเปล่า                 ที่ผ่านมาใครเล่าทำฉิบหาย ผืนแผ่นดินร้าวร้อนลุกเป็นไฟ                     ฝีมือใครวายวอดทุกวี่วัน
กวีประชาไท
    ในนามของความจน                    กูคือ ผู้ทุกข์ทนแห่งยุคสมัย เลือดและเนื้อหลั่งรินไป               กองกระดูกน้ำตาใครมหึมา
กวีประชาไท
ในบรรดาทุกข์ทั้งมวลที่ฉันมีอยู่ ให้ประตูทุกบานได้ขานแย้ม ในห้วงอับอารมณ์อันขื่นแซม ให้เติมแต้มตื่นหวังครั้งชีวิต ฯ
กวีประชาไท
สักวันจะลองเป็นบ้าละความปรารถนาฝันใฝ่เดิน เดิน ฉันจะเดินไปถึงไหนก็ให้รู้กัน
กวีประชาไท
* จุดดาวแดงแต่งกองทัพประชาไท ในความมืดขับทะมึนขึ้นไขแสง กาฬปักษ์ดักดานใกล้เปลี่ยนแปลง แจ้งกระจ่างโดยตีนราษฎรเดิน
กวีประชาไท
โดยน้ำค้างเดื่อนฟ้า               ผลัดละอองเกาะนิ่งแวววาวรอง                ฉ่ำแล้งตามพื้นพุ่มพฤกษ์ผอง            ผืนแผ่นลุกตื่นย่ำเยื้องแย้ง                อย่างเช้าชื่นทวน ฯลฯ
กวีประชาไท
ขอเธอเป็นเช่นดวงดาวที่พราวแสง                   เด่นสีแดงพร่างฟ้าเวหาหนสาดแสงส่องทำลายล้างความมืดมน                เพื่อผองชนคนทุกข์ยากฝากชีวี
กวีประชาไท
สีคนรวมก่อขึ้น                 เป็นมา เล่าแลด้วยเชื่อถือศรัทธา             แกร่งกล้าบริสุทธิ์ดุจมหา -               กษัตริย์ พิศพึงกระทั่งทุกข์ทายท้า            ต่อนี้หน้าหลัง ฯลฯ เสียงสีที่มีไซร้                  ที่ขานไข ที่ใฝ่หวังจาก…