เกิดเป็นหมา

แม่เกิดลูก

ออกมาหลายตัว ขนสีต่างๆ กัน ส่วนใหญ่ตัวอ้วนขนฟู แม่นอนตะแคงในกรง ลูกตัวอื่นคลานต้วมเตี้ยมเข้าไปกินนมแม่เร็วกว่า เจ้าตัวผอมเล็ก ลำตัวมันยังไม่นิ่งนัก เพราะขายังไหวขณะเดิน ด้วยยังไม่แข็งแรงพอ เจ้าตัวผอมเล็กต้องรอให้บางตัวอิ่ม แล้วคลานออกมา มันจึงคลานเข้าไปกินได้ นมแม่อุ่นหวาน เต้านมนุ่มตึงเต็มปากของมัน มันถูกแม่อุ้มด้วยปากมากินนมบ่อยๆ ลูกตัวใดคลานไปไกล แม่หมาจะใช้ปากคาบเบาๆ ตรงหนังบริเวณคอ นำมาไว้ในกรงเสมอ ทุกวันเมื่อบรรดาลูกๆกินนมอิ่ม มันก็นอนกอดก่ายกันหลับไปมองดูเหมือนเด็กเล็กๆ น่าเอ็นดู

เจ้าของกรง

และบ้านเป็นสามีภรรยาคู่หนึ่ง ตอนเช้า เวลานายผู้ชายเดินลงบันได แม่หมาจะวิ่งกระดิกหางไปรับ เขาก็เดินผ่านไปเฉยๆ แต่ถ้ามีเสียงทะเลาะกัน เสียงโครมครามขว้างปาสิ่งของ แม่ของมันจะยื่นอยู่ห่างๆแสดงอาการหูลีบและหางตกแนบก้นอย่างหวาดกลัว เมื่อบรรดาลูกหมาตื่นขึ้นมา จะเห็นนายผู้หญิงนำอาหารใส่จาน ให้แม่ของมัน

บางวันก็อิ่ม บางวันก็พอประทั่งหิว กินเสร็จมันก็วิ่งมานอนข้างลูกเล็กๆ แลบลิ้นเลียปากทำความสะอาดแผล็บๆ

ใกล้มืดค่ำ

นายผู้ชายเปิดประตูบ้านเข้ามา เดินโซเซร้องเอะอะเสียงดังแม่หมาวิ่งไปต้อนรับ กระดิกหางเริงร่า วิ่งดักหน้าหลัง นายผู้ชายรำคาญ เตะป้าบตรงสีข้างของมัน แม่หมาร้องลั่นวิ่งอย่างตกใจมาหาลูกๆของมัน มันไม่เข้าใจ

ทำไมนายผู้ชายต้องทำร้ายมัน มันดีใจวิ่งไปต้อนรับ สิ่งที่มันได้รับ ต้องมานอนระบมสีข้าง คนนี่ช่างเข้าใจยากจริงๆ...

เมื่อลูกหมาเริ่มโตขึ้น

น้ำนมแม่หมาเริ่มไม่ไหล... มีคนมาบ้านที่มันอยู่หลายคน พูดคุยกับนายผู้หญิง แล้วอุ้มพี่น้องของเจ้าผอมเล็กไปจนหมด เหลือเจ้าผอมเล็กขนสีน้ำตาลไม่สวย ไว้กับแม่ของมันตามลำพัง...จากนั้นเมื่อมองไม่เห็นลูกของมันมันวิ่งพล่าน วิ่งไปหลังบ้าน มองหาลูกอีกแล้วหอนโหยหวน วิ่งไปหน้าบ้าน สอดสายตาหาลูกเล็กๆของมัน เสียงหอนเศร้าสร้อยเสียงไม่ดังและไม่เบา เหมือนเสียงร้องของหมาป่า ร้องหาคู่ ในคืนที่เงียบเหงาหนาวเหน็บเมื่อวิ่งจนเหนื่อย จึงมายืนเซื่องซึม มองลอดช่องประตูบ้านออกไปอย่างซึมเศร้า ตอนเย็นมันไม่ยอมกินข้าวมันได้แต่เลียลูกตัวผอมเล็กที่เหลืออย่างหวงแหน กลางคืนมันจะหอนเสียงเหงาๆเศร้าๆเป็นระยะ จนเจ้าของต้องตะโกนขู่ให้เงียบ อาการคิดถึงลูกน้อยเป็นได้ 3 วัน มันจึงดูดีกว่าเดิมเล็กน้อย นมแม่ไม่ไหลแล้ว เจ้าลูกหมาตัวผอมเล็ก วิ่งเข้าไปจะกินนมแม่ของมัน แม่มันจะเดินหนี บางทีคำรามเบาๆ ห้ามลูกเข้าไปหา แม่ไม่ดูแลเอาใจใส่มันเหมือนเดิม อะไรเปลี่ยนแปลงไปหมด เจ้าลูกหมาตัวผอมเล็กไม่เข้าใจแม่ของมันจริงๆ

เจ้าของบ้าน

ไม่เคยนั่งลูบหัวหมาทั้งคู่ ไม่เคยคลุกคลีเล่นกับมัน นายผู้ชายไม่เคยให้อาหารดูแลมันเลย ส่วนนายผู้หญิง

บางครั้งกลับมืดค่ำ ลืมให้อาหาร หมาทั้งคู่ก็อด นอนกระสับกระส่ายตลอดคืน แต่มันก็ไม่เคยเห่าหอนขอกินข้าว

หิวก็นอนเงียบเป็นสัตว์แปลกหรือเพราะมันเป็นหมา แต่มันก็มีชีวิตมีการกินเติบโตและขับถ่าย...วันปรกติก็ให้อาหารตามอารมณ์ มากบ้างน้อยบ้าง เป็นเศษอาหารจริงๆ เลี้ยงแบบกันตาย คงคิดว่ามันเป็นเพียงสัตว์ ไม่ได้เลี้ยงเพราะรักสัตว์เลี้ยงเพราะมันคือเพื่อนร่วมโลก ไม่เคยอาบน้ำให้มันเจ็บป่วยไม่รอดก็ตายเท่านั้น

เมื่อไม่อิ่ม

มันก็พาลูกไปหากินนอกบ้านจมูกได้กลิ่นเนื้อทอดหอมหวนเป็นเนื้อคลุกยาฆ่าแมลงที่เจ้าของนาโยนกระจายทั่วแปลงนา เพื่อกำจัดพวกหมาวัดหมาอื่นที่มักมาวิ่งเล่นมาทำลายต้นข้าวอ่อนเสียหายบ่อยๆ หมาวัดสองสามตัววิ่งนำหน้าพากันตามกลิ่นหอมชวนลิ้มลองอย่างลิงโลดแม่กับลูกหมาเร่งฝีเท้าตามไป

ผมไม่อยากบอกเลยว่า บทสรุปเหตุการณ์จริงๆที่เกิดขึ้นเป็นอย่างไร.