thanormrak's picture

<font color="#ff6600"><strong>ถนอมรัก เดือนเต็มดวง</strong><br /><br />เป็นนามปากกาข้าราชการบำนาญปี 2549 <br />จบปริญญาโท สาขานิเทศและพัฒนาหลักสูตร คณะคุรุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย <br /><br />ปัจจุบันใช้ชีวิตสมถะกับภรรยา อยู่ที่ชนบทบ้านทุ่งแป้ง ริมฝั่งแม่น้ำขาน ต.ท่าวังพร้าว อ.สันป่าตอง จ.เชียงใหม่ <br />ใช้เวลาว่าง อ่านหนังสือ เขียนหนังสือ ค้นคว้าหาความรู้ รับทราบข้อมูลข่าวสาร <br />สนทนากับผู้รู้ คิด วิเคราะห์ กำหนดเป้าหมายชีวิต แล้วเดินไปหา ในเวลาที่เหลืออยู่...</font>

บล็อกของ thanormrak

บ้านวัยทองนิเวศน์ (4)

ใกล้เที่ยงในโรงอาหารมีคนพลุกพล่าน พินิจดูเป็นเด็กหนุ่มสาว อาจเป็นระดับอาชีวะ หรือมหาวิทยาลัยราวปี 1 , 2 มีโต๊ะยาววางถ้วยจานแก้วน้ำ หน้าโรงอาหาร มีเจ้าหน้าที่บริการ 2 คน ผมเดินไม่รู้ไม่ชี้มองหาเจ้าหน้าที่บ้านวัยทองนิเวศน์

บ้านวัยทองนิเวศน์ (2)

 
ผมบอกให้ลูกจอดรถ
ที่ถนนทอดสู่ตัวอาคารสำนักงาน บอกให้แกพาแม่ไปเยี่ยมยายที่บ้านปง ที่อยู่ห่างจากที่นี่ราว 3 กิโลเมตรเศษ ประมาณ 11 โมงให้กลับมารับพ่อ ผมเดินเข้าไปหาเจ้าหน้าที่ในตัวอาคาร พบเจ้าหน้าที่หญิง เป็นคนที่เคยรู้จักกันมาก่อน เธอยกมือไหว้เมื่อเห็นหน้าผม เธอมีบ้านพักอาศัยอยู่ในหมู่บ้านสันมหาพน หมู่บ้านนี้อยู่ตรงข้ามกับโรงเรียนสันมหาพนวิทยา ซึ่งเป็นโรงเรียนที่ตั้งอยู่ฟากถนนทิศตะวันตก โรงเรียนนี้อยู่ห่างที่ว่าอำเภอไปทางทิศใต้ไม่ถึง 100 เมตร ผมเคยสอนโรงเรียนนี้นาน 12 ปี ผมบอกเธอว่า จะมาหาข้อมูลเพื่อเป็นความรู้และนำไปเขียนบันทึกไว้   เธอเล่าให้ฟังว่า

“ บ้านวัยทองนิเวศน์สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ คนที่มาอยู่อาศัย ต้องมีคุณสมบัติตามหลักเกณฑ์ที่กำหนด หลักใหญ่ที่สำคัญคือ ไม่มีลูกเต้าหรือใครดูแลจริงๆ โดยจะมีคณะกรรมการไปตรวจสอบถึงบ้าน ซึ่งก่อนนี้ผู้ใหญ่บ้านต้องเสนอชื่อมาให้เราทราบก่อน.”

บ้านวัยทองนิเวศน์ (1)

 

วันนี้ขับรถกระบะสีเขียว
รุ่น พ.ศ. 2537 ออกจากบ้านทุ่งแป้ง อำเภอสันป่าตองราว 8.00 น.เศษ มีจุดหมายปลายทางที่บ้านวัยทองนิเวศน์ อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ คนนั่งซ้ายมือเป็นขาประจำ มีหน้าที่นั่งคุยเป็นเพื่อนไม่ให้คนขับรถง่วง บางเวลาก็นั่งเฝ้ารถกรณีผมเข้าห้องสมุดที่ต่างๆ คอยซื้ออาหารกลางวัน เครื่องดื่มบำรุงคนขับรถ เป็นฝ่ายสวัสดิการ บางทีทำเกินหน้าที่ กลายเป็นฝ่ายก่อความสงบภายในรถ สร้างความเครียดแก่คนขับแทนการผ่อนคลาย สาเหตุจากให้เฝ้ารถนานๆ เมื่อผมกลับจากค้นคว้าในห้องสมุดมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ หน้าเธอจะบึ้งก้มหน้า ออกอาการบ่นว่าร้อนบ้าง หิวกาแฟเย็นๆหวานๆบ้าง วันใดไม่อยากไปนั่งเฝ้ารถนานๆ พอขึ้นรถจะเปิดฉากโจมตีด้วยอาวุธพิสัยใกล้ทันที อาทิเช่น
“ เหม็นอะไรในรถ ?   กลิ่นเหมือนฉี่คน ?
“ เปิดแอร์เลขอะไรเนี่ย ? ไม่เย็นเลย ไม่เห็นไปเปลี่ยนน้ำยาแอร์เหมือนใครเขาสักที ใช้มากี่ปีแล้ว .”
“ ดูซิ !   ที่วางเท้ามีแต่ขี้ฝุ่น บนนี่ ที่วางของหน้ารถ มีผงฝุ่นจับเต็มไปหมด ไม่เอารถไปดูฝุ่นล้างรถ เหมือนคนอื่นบ้างเลย ?.

ผมชำเลืองมองหน้าเธอ อ้วนขึ้น ผิวพอได้ขาวใกล้เคียงตอนยังวัยสาว การเปลี่ยนแปลงทางร่างกายเป็นเรื่องปรกติ แต่ที่เปลี่ยนไป เธอพูดเก่งในเรื่องจุกจิก อะไรขวางตาต้องบ่นไม่มียั้ง ต่างกับช่วงคบหาดูใจกัน พูดน้อยไม่ขัดคอ ถ้าขัดก็แย้งน้ำเสียงราบเรียบ รูปร่างรึโปร่งเพรียว คิดถึงตัวเอง ส่องกระจกยามเช้า เปลือกตาสองข้างตก หนังใต้ตาหย่อนกว่าเดิม มุมปากสองข้างเช่นกัน ตีนกาไม่มี ทำให้พอยิ้มได้เล็กน้อย  เอียงข้างดูเอวแขม่วท้องช่วยเล็กน้อยก็ยังหลามพอสมควร กาลเวลาไม่ปราณีผู้ใดในใต้หล้าเลยนะ โอ...ฟ้าดินเจ้าเอ๋ย

ดำหัวผู้ว่าฯเชียงใหม่ วันนั้นและวันนี้ (2)

 

ปีนี้ พ.ศ.2554
จะยังมีกิจกรรมดำหัวผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่หรือไม่ ? หนังสือพิมพ์ท้องถิ่น “ไทยนิวส์” ฉบับวันศุกร์ที่ 1 เมษายน 2554 ได้ลงข่าวหน้า 1 ว่า
“ จัดดำหัวผู้ว่าฯสานประเพณี เปลี่ยนชื่องานใหม่ สระเกล้าฯป้อเมือง .”
โดยมีเนื้อหาข่าวบางตอนดังนี้ครับ

“เมื่อ 30 มีนาคม 2554 นายวรการ ยศยิ่ง รองผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่เผยว่า เพื่อให้การจัดกิจกรรมนี้เป็นการแสดงออกถึงความเป็นวัฒนธรรมประเพณีปีใหม่เมืองล้านนาของจังหวัดเชียงใหม่ จึงได้มีการปรับเปลี่ยนชื่อกิจกรรมเป็นงาน สระเกล้าดำหัวป้อเมืองเจียงใหม่ กำหนดจัดขึ้นในวันศุกร์ที่ 15 เมษายน 2554 ตั้งแต่เวลา 13.00 น. เป็นต้นไป ณ จวนผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ โดยจะมีขบวนแห่จากสี่แยกกลางเวียงไปตามถนนราชดำเนิน ผ่านประตูท่าแพจนถึงพุทธสถาน เลี้ยงขวาไปตามถนนเจริญประเทศ แล้วเลี้ยวซ้ายเข้าจวนผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ จะมีขบวนแห่เครื่องดำหัว หมากสุ่ม หมากเบ็ง ผลิตผล ผลิตภัณฑ์ ของหน่วยราชการต่างๆ ในจังหวัดเชียงใหม่ร่วมขบวน”

เสียงซอฤาจะสูญสิ้น (9)

 

เสียงร้องเพลงดังขึ้นพร้อมกับอิเล็กโทน
แต่ยังไม่ปรากฏตัวผู้ร้อง เร้าใจผู้ชมให้อยากเห็นหน้ายิ่งนัก ครู่เดียว   บนเวทีปรากฏร่างผู้ชาย 2 คน หญิง 2 คน เดินออกมาจากหลังเวที คนแรกเดินถือไมค์ร้องนำออกมา แนวเพลง “พรศักดิ์ ส่องแสง” กล่อมผู้ชมด้วยเพลงยอดฮิตในอดีต “เมียเด็ก” เสียงดีพอใช้ได้ทีเดียว เพ่งดูชัดๆเป็นหัวหน้าคณะช่างซอ สิงห์คำนั่นเอง ยังคงสวมชุดเดิม ช่างซออีก 3 คนเต้นเป็นหางเครื่อง สะบัดแข้งขาหมุนตัวพอใช้ได้ ช่างซอหญิงทั้ง 2 คน เปลี่ยนนุ่งกางเกงขาสั้นสีขาว เสื้อแขนกุดสีสดใส ช่างซออีกคนยังอยู่ในชุดเดิม พอหัวหน้าคณะซอร้องครบ 2 เพลง ช่างซอก้าน โชว์น้ำเสียงแนวคุณ “ไมค์ ภิรมย์พร” อ้ายหนุ่มขวัญใจแรงงาน ถือว่าเสียงสอบผ่าน ต่อไปเป็นคิวของแจ่มจันทร์ ปล่อยลีลาน้ำเสียงแนวราชินีลูกทุ่งผู้ล่วงลับ คุณ “พุ่มพวง ดวงจันทร์” ส่วนผ่องพรรณคนสวยนั้น ยังคงร้องเพลงได้ดีเหมือนการขับซอ เธอมาในแนวน้อง “ตั๊กแตน ชลดา” ในเพลงสุดฮิต “ไม่ใช่แฟนทำแทนไม่ได้” ยังไม่พอ เธอยังตอกย้ำหัวใจคนบ้านทุ่งแป้ง ให้จดจำกล่าวขวัญถึง ในเพลงยอดฮิตของ “หญิง ธิติกานต์” เพลงนั้นคือ “จันทร์” เนื้อร้องยังจำกันติดปากได้...” จันทร์คืนแรม วับแวมอยู่บนปลายฟ้า คงล้าอ่อนแรง ทอแสงแหว่งเว้าครึ่งดวง...”

เนาวรัตน์นั่งฟังนักร้องคนต่อไปอีกครู่หนึ่ง  เริ่มง่วงนอนอยากพักผ่อน  อายุมากนั่งนานไม่ไหว  เบื่ออะไรง่าย   ลุกขึ้นเดินผ่านวัยรุ่นชายหญิง 4-5 คน ที่ยืนคุยกันข้างรถจักรยานยนต์ เสียงพูดคุยกัน ทำให้เขาหายง่วงนอน

เสียงซอฤาจะสูญสิ้น (8)

 

 

ผู้ใหญ่บ้านเดินมาหน้าเวที  
ยื่นใบแดงให้ฝ่ายชาย 1 ใบ   ฝ่ายหญิงอีก 1 ใบ   ผู้รับก้มไหว้ในท่าที่คิดว่าสวยที่สุด   ยังไม่พอ   ผู้ขับซอทั้ง 4 คน ประกอบด้วย   สิงห์คำ   แจ่มจันทร์   ก้าน   ผ่องพรรณ   คนหลังนี่เนาวรัตน์จ้องดูเธอมากกว่าใคร   เธอสวยทันสมัยถูกใจมาก   ทุกคนช่วยกันขับซออ้อนรายต่อไป   มีรายชื่อในสมองมากมาย   รวมทั้งในกระดาษและที่มีคนกระซิบบอกอีกหลายชื่อ   เป็นช่วงเวลาเป็นเงินเป็นทองของพวกเขา   สิงห์คำส่งเสียงอ้อนขอเงินภรรยาผู้ใหญ่บ้าน ผู้ใหญ่บ้านรีบตะโกนบอกว่า   กระเป๋าเดียวกัน ได้ยินเสียงเฮชอบใจ   รายต่อไปเป็นพ่อแม่ของสามเณรชุติพงศ์ที่อุปสมบทเป็นพระสงฆ์วันนี้   และที่คณะขับซอหมายตา   บรรดาผู้ที่นั่งดื่มสำราญอารมณ์กับผู้ใหญ่บ้านนั่นเอง ภรรยาผู้ใหญ่บ้านตะโกนบอกผู้ขับซอให้เรียกผู้นั่งดื่มในวงเหล้าไปให้รางวัล
“ต่อไปเป็นแม่เลี้ยงจันทร์สมเน้อ”
                

เพลงสะกดวิญญาณ (1)

 

ใครบ้างไม่ชอบ
ความสวยงาม คนสวยคนหล่อ ดวงอาทิตย์ขึ้น ทะเลหมอกยอดดอย อาหารอร่อย กาแฟรสเข้ม ทะเลกับหาดทราย สวนดอกไม้นานาพันธุ์   เสียงนกร้อง น้ำตกสาดซัดหินผา    สายลมต้องใบไม้ผะแผ่ว ระฆังชายคาโบสถ์วะแว่ว และเสียงมนุษย์ที่ขับขานเป็นท่วงทำนองเสียงเพลง ผมชอบฟังเพลงตั้งแต่เด็ก ร้องเพลงเมื่อเรียนชั้นประถมศึกษา พอโตก็ร้อง เคยร้องกับวงดนตรีครูดอย ชื่อวง “สนเกี๊ยะ” คนร้องกับดนตรีไปคนละทาง เรียกว่าร้องไม่เป็นสรรพรส ทำให้นักดนตรีวุ่นวายทั้งวง เขาคงกลัวจะเสียชื่อ ต่อจากนั้นก็ชักเข็ด พอชักลืมไปบ้าง ก็หันมาร้องในห้องน้ำ ร้องเองฟังเอง ต่อมาเปลี่ยนมาเป็นผู้ฟังดีกว่า
 

Pages

Subscribe to RSS - บล็อกของ thanormrak