หมายเหตุบันนังสตา คืนหนึ่ง

สองทุ่ม   อังคารที่ 16 มีนาคม  2553   นักดนตรีในเชียงใหม่  และคนในแวดวงหนังสือ ศิลปะ  นัดรวมตัวกันที่ร้านสุดสะแนน  ร่วมรำลึกถึงการจากไปของ จ่าเพียร(พ.ต.อ สมเพียร เอกสมญา) วีรบุรุษแห่งเทือกเขาบูโด  ด้วยสายสัมพันธ์กับไวล์ดซี๊ด (ชุมพล  เอกสมญา) ลูกชายจ่าเพียรที่ผ่านมาเล่นดนตรีในเชียงใหม่อยู่เสมอๆ   เยียวยาจิตใจเมล็ดเถื่อนจากบันนังสตา 

ร่วมรำลึก ...   

ฉันก็ยังหวังนะ  ฉันก็ยังหวังดี
ว่าเราจะเป็นน้ำดับไฟ

เป็นน้ำดับไฟ

เป็นน้ำ..ดับไฟ
(เพลง บันนังสตา)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

ความเห็น

Submitted by ป. on

ยังสงสัย
ไม่วายเว้น
ว่า
จ่าเพียรวีรบุรุษแห่งเทือกเขาบูโด
เสียชีวิตเพราะฝีมือ
ใครกันแน่
???

Submitted by น้ำลัด on

ผมก็ยังสงสัย
ไม่วายเว้น
ว่า
ใครกันแน่ "เผาโรงเรียน"

โรงเรียนแล้วโรงเรียนเล่าถูกเผาไป
มันมีแต่ความสูญเสีย...เสียแล้วเสียอีก...จนไม่รู้จะเสียอะไรกันอีก

ท่ามกลางกลุ่มควันตลบอบวนของการสูญเสีย
มันกลับ "มีผู้ได้รับ" ...ใช่เขาได้รับประโยชน์เต็มๆ
ยิ่งเผาโรงเรียนเยอะเขายิ่งได้รับเยอะ
กลุ่มควันหนาทึบผู้คนอาจไม่ได้สังเกตุ

เมื่อโรงเรียนถูกเผาไป โรงเรียนต้องถูกสร้างขึ้นใหม่
โรงเรียนใหม่ไม่ใช่ "ไม้" แต่มันเป็น "ปูน"
ไม่ใช่แค่ปูน...แต่ยังต้องมี...
เหล็กเส้นและสารพัดเหล็ก
แผ่นยิปซั่ม
กระเบื้องมุงหลังคา
ท่อน้ำพีวีซี
สุขภัณฑ์
ฯลฯ

เงินจ่ายไปจากส่วนกลางเพื่อสร้างโรงเรียน
เงินส่วนใหญ่นั้นไหลกลับมาส่วนกลางอีกครั้ง
โรงเรียนแล้วโรงเรียนเล่าถูกสร้างขึ้นใหม่
เงินจำนวนแล้วจำนวนเล่าไหลเวียนกลับมา
ส่วนกลางต้องสร้างเขื่อนกักเก็บเงินเอาไว้

มีอีกเท่าไหร่...เผาไปเถิดเพื่อนเอ๋ย...
ยิ่งเผา...เขายิ่งรวย

Submitted by บ่อน้ำกลางทุ่ง on

เสียงหนึ่ง เสียงร้อย
ที่ดังจากยอดเขาสู่ชายฝั่ง

ขอร่วมอาลัย

Submitted by klairoong on

"จ่านักสู้" ถึงจะไร้ชีวิตอยู่ในโลกนี้แล้ว แต่ความดีจ่าเพียร จะเป็น"นักสู้ผู้ยิ่งใหญ่" อยู่ในหัวใจดวงนี้ตลอดไป

ขอให้ไปสู่สุขคติ ได้เวลาพักผ่อนแล้วสำหรับชีวิตที่เหน็ดเหนื่อยมามาก ถึงแม้จะไม่ใช่สิ่งที่ "จ่าเพียร" หวังเป็นครั้งสุดท้าย

Submitted by ชนกลุ่มน้อย on

ผู้เป็นน้ำดับไฟ หวังจะไม่เงียบหายโดยไม่เกิดการจัดการแม้แต่น้อย
หลบๆเลี่ยงๆซื้อเวลาแล้วหายไป
หวังผู้ดับไฟด้วยน้ำ ดับไฟ ไม่ผ่านตาผ่านใจไปง่ายๆ...
ขอบคุณครับที่เข้ามาร่วมความเห็น

เพลงของลูกชายจ่าเพียร ชุมพล เอกสมญา (2)

ห้องครัวซ้อมดนตรี ถึงเพลงบันนังสตา
บ้านเช่าบ้านไม้เป็นบ้านชาวนาในหมู่บ้านแม่เหียะ ชานเมืองเชียงใหม่  
ห้องครัวคือห้องทำงาน  ห้องนอนบางเวลา  ห้องซ้อมดนตรี   ห้องนั่งเล่นและห้องรับแขก 

หมายเหตุบันนังสตา คืนหนึ่ง

สองทุ่ม   อังคารที่ 16 มีนาคม  2553   นักดนตรีในเชียงใหม่  และคนในแวดวงหนังสือ ศิลปะ  นัดรวมตัวกันที่ร้านสุดสะแนน  ร่วมรำลึกถึงการจากไปของ จ่าเพียร(พ.ต.อ สมเพียร เอกสมญา) วีรบุรุษแห่งเทือกเขาบูโด  ด้วยสายสัมพันธ์กับไวล์ดซี๊ด (ชุมพล  เอกสมญา) ลูกชายจ่าเพียรที่ผ่านมาเล่นดนตรีในเชียงใหม่อยู่เสมอๆ   เยียวยาจิตใจเมล็ดเถื่อนจากบันนังสตา 

ร่วมรำลึก ...   

ดนตรีของใต้สวรรค์ ร็องแง็งเร็กเก้ในกลิ่นอันดามัน (4)


ขอต่อยาวสาวความยืดถึงน้ามาดบางมุมดูหน้าดุ เวลาเดินเหมือนนุ่นลอยอีกหน่อย อย่างที่บอกไว้ บุรุษไร้นาม(และหนาม)ตามใจคนนี้ อย่าให้นั่งหน้าทับหน้าหนังกลองแล้วกัน ความจืดของหน้าจะถูกขับออกมาอย่างเผ็ดร้อน ไม่เรียบเฉยปล่อยวางอีกแล้ว บางด้านดูดุเทียบได้ใบหน้าเสือจ้องขบ กลับเกลี่ยเสียใหม่ เป็นเสียงทะลวงไส้พุงเร้าใจผิดหน้าผิดหูผิดตาไปทันที

ดนตรีของใต้สวรรค์ ร็องแง็งเร็กเก้ในกลิ่นอันดามัน (3)


 


เลสาปหน้าร้อนเปื่อยหมดแล้ว” ประโยคนี้ถ้าเขียนใหม่ตามภาษาบรรพบุรุษของใต้สวรรค์ ต้องบอกว่า เลสาปหน้าร้อนเปื่อยแผล็ดๆ เหตุที่เปื่อยเห็นด้วยตา ถ้าพูดผ่านปากของบ่าวทอง ต้องเริ่มต้นว่า“ที่จริง”เช่นเคย

ที่จริงมันไม่เปื่อยหร็อก ที่มันเปื่อยเพราะเลกลายเป็นโคลน เปื่อยแผล็ดๆไปทั้งเล” …