จดหมายจากผู้ต้องขัง ม.112 "ยุทธภูมิ มาตรนอก" ต่อร่าง พรบ. นิรโทษฯ วรชัยฯ

นับจากที่ผมได้เข้ามอบตัวต่อศาลอาญารัชดา เพื่อต้องการที่จะต่อสู้คดีตั้งแต่วันที่ 19 กันยายน 2555 จนถึงตอนนี้ก็ย่างเข้าเดือนที่ 11 และผมก็ได้ขอยื่นประกันตัวเพื่อสู้คดีตามสิทธิขั้นพื้นฐานรวมแล้วก็ 6 ครั้ง และได้รับการปฏิเสธจากศาลทุกครั้ง หลังจากนั้นผมก็หยุดการยื่นประกันตัว เนื่องจากคิดว่าเสียเวลาเปล่า และผมก็รู้สึกว่าหมดหวังกับกระบวนการยุติธรรม



เนื่องจากผมถูกแจ้งความโดยพี่ชายแท้ ๆ และถูกกล่าวหาว่าพูดจามิบังควรขณะดูทีวีช่องเฉพาะของคนเสื้อแดง และใช้ปากกาเมจิเขียนคำหยาบคายลงบนแผ่นซีดีที่มีข้อความว่า “หยุดก้าวล่วงพระเจ้าอยู่หัว เนวินขอทักษิณ” แต่ผมปฏิเสธ และขอสู้คดี แต่การที่ผมไม่ได้รับการประกันตัว ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยมีพฤติการณ์หลบหนี และมารายงานตัวต่อกระบวนการยุติธรรมไม่เคยขาดตกบกพร่อง ทำให้ผมรู้สึกหมดหวัง หมดสิ้นหนทางการต่อสู้ และรู้สึกท้อแท้ แต่ผมก็มามีความรู้สึก มีความหวังอีกครั้งหนึ่งต่อการที่ สส. วรชัย เหมะ ได้ยื่นกฎหมายนิรโทษกรรมให้กับเหยื่อทางการเมืองที่เป็นผู้บริสุทธิ์ทุกคน ทุกกลุ่ม ทุกสี

ผมขอสนับสนุนร่างกฎหมายนิรโทษกรรมฉบับ สส. วรชัย เหมะ เพียงฉบับเดียวเท่านั้น และก็ขอเป็นกำลังใจให้ สส. วรชัย เหมะ สส. สมคิด เชื้อคง และ นพ. เชิดชัย ตันติศิรินทร์ รวมทั้ง 42 สส. เสื้อแดงทุกท่าน ให้ช่วยผลักดันกฎหมายฉบับนี้อย่างจริงจัง ให้ผ่านสภาโดยเร็ว เพราะเป็นความหวังเดียวที่จะช่วยประชาชนทุกกลุ่ม ทุกสีได้รับอิสรภาพ และคืนความเป็นธรรมให้กับพวกเรา

ส่วนฉบับร่างนิรโทษกรรมฉบับประชาชน ของแม่น้องเกดนั้น ไม่ครอบคลุม และไม่ได้ช่วยประชาชนที่ยังถูกคุมขังอย่างแท้จริง และยังเหลือขบวนการอีกหลายขั้นตอน เราจึงเป็นกำลังใจให้ท่าน สส. วรชัย เหมะ เดินหน้ากฎหมายนิรโทษกรรมอย่างเต็มที่ และมีสมาธิในการผลักดันกฎหมายต่อไป

ยุทธภูมิ มาตรนอก
นักโทษ มาตรา 112
3 สิงหาคม 2556
เรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานคร

หมายเหตุ:
- ยุทธภูมิ มาตรนอก คือผู้ต้องขังคดี ม.112 ที่โดนพี่ชายแท้ๆ แจ้งข้อกล่าวหาว่าไม่จงรักภักดี
- รายละเอียดคดี http://freedom.ilaw.or.th/case/439
- ข้อมูล: หนุ่มเรดนนท์ Fanpage

ตูน - ธเนตร อนันตวงษ์ ที่ผมรู้จัก

ช่วงนี้ ได้เห็นเพื่อนๆ หลายคน ได้โพสต์เรื่องราว เกี่ยวกับ "ตูน - ธเนตร อนันตวงษ์" ผู้ต้องหารายล่าสุด ที่โดน คสช.

หนุ่มเรดนนท์ - 1 ปีกับการหนีภัยเผด็จการในต่างแดน 2/2

หลังจากข้ามพ้นดินแดนบ้านเกิดมาแล้ว พวกเราก็ใช้ชีวิตในแบบนักท่องเที่ยวทั่วไป เราเช่าห้องพักเล็กๆ ราคาถูก อยู่กันชั่วคราว เพื่อตั้งหลักที่จะคิดทำอะไรกันต่อ ตอนนั้น ทุกคนต่างมี

หนุ่มเรดนนท์ - 1 ปีกับการหนีภัยเผด็จการในต่างแดน 1/2

"ก๊อกๆๆ ก๊อกๆๆ" ผมหันหน้ามองไปที่ประตูห้องที่ผมพักอยู่ พลางคิดในใจว่า "อะไรมันจะมาเร็วกันขนาดนั้นนะ" ผมถอนหายใจยาวๆ อีกครั้ง แล้วเดินไปตามเสียงนั้น ค่อยๆ เปิดประตูออก ด้วยจั