เที่ยวกลางโควิด

ช่วงที่พ่อแม่มาอยู่ด้วย ผมจะพาพ่อแม่ไปเที่ยวใกล้บ้าง ไกลบ้าง เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง เพราะการพาคนแก่มาอยู่เมืองที่ไม่มีเพื่อนฝูงที่สนิทกันคงไม่ใช่เรื่องสนุก

อาทิตย์ก่อนก็ขับออกไปพุทธมลฑลแล้วไปพระปฐมเจดีย์ วกออกไปทางบ้านแพ้ว ออกมาพระรามสอง ก็เจอรถติดยาว

 

ในสัปดาห์ก่อนเราพยายามหาซื้อกระถางดินเผา แต่เหมือนโชคไม่เข้าข้างส่วนใหญ่เป็นกระถางซีเมนท์ หรือพลาสติก เลยได้มาแต่มะพร้าวน้ำหอมต้นเดียว

 

อาทิตย์นี้เลยจะพาไปดูตลาดต้นไม้และร้านก๋วยเตี๋ยวเรือที่แม่บอกว่าอร่อยที่ตลาดต้นไม้คลอง 15 นครนายก

หลังจากวนหาร้านไม่เจอ เราตัดสินใจขับย้อนมาซื้อกระถางและดินปลูกต้นไม้ปากทางแล้วขับออกหาร้านใหม่

 

ผมนึกได้ว่านครนายกไม่ห่างจากเมืองศรีมโหสถ ที่ผ่านมาเคยพาพ่อแม่ไปเที่ยวคูบัวมาแล้ว ส่วนตัวผมและพี่ชายเคยไปเมืองศรีเทพ (ยังเหลือเขาคลังนอกอันโด่งดัง) เลยคิดว่าจะเลยไปเมืองศรีมโหสถ ปราจีนบุรี

 

เมื่อกินข้าวเสร็จก็ขับมาตามเส้นทางไปปราจีนบุรี แต่เมื่อถึงทางแยกเข้านครนายก ผมเห็นป้ายเมืองดงละครเลยเลี้ยวเข้าไป คิดว่าจะดูเร็วๆ แต่เมื่อเข้าไปก็หลงทาง ต้องไปถามร้านขายของว่าเมืองโบราณไปทางไหน น้องที่ดูร้านบอกว่าเข้าซอยข้างวัดไปเรื่อยๆ จึงเลี้ยวเข้าไปใหม่

 

เข้าไปถึงจุดแรกเป็นเหมือนศูนย์ข้อมูลเมืองดงละคร มีนิทรรศการแสดงว่าเกี่ยวเนื่องเชื่อมโยงกับที่ไหนบ้าง  กล่าวได้ว่าเมืองดงละครน่าสนใจมาก เพราะเป็นชุมชนยุคทวาราวดีที่เห็นร่องรอยการตั้งถิ่นฐานขนาดใหญ่ โดยเฉพาะกำแพงสูงใหญ่ ถ้าไม่ขับรถเข้าไปก็คงไม่รู้ว่ามีเมืองโบราณอยู่

ดงละครเป็นเมืองร่วมยุคกับคูบัว ราชบุรี พระประโทนเจดีย์ นครปฐม ศรีเทพ เพชรบูรณ์ และเมืองศรีมโหสถ จุดที่เราเข้าไปก็ดูเป็นที่ราบ แต่เมื่อเข้าไปบริเวณเมืองเก่าถึงเข้าใจว่าเป็นเมืองที่สร้างติดแม่น้ำนครนายก แต่เมื่อทางน้ำเปลี่ยนก็น่าจะเสื่อมถอยลง หรืออาจจะไปตั้งถิ่นฐานใหม่ 

วันนี้มีรถขับเข้ามาพร้อมกับเราสองสามคัน มีคันหนึ่งที่ผู้โดยสารหญิงมาคนเดียว แต่แต่งตัวทะมัดทะแมง น่าจะญี่ปุ่น ไม่ก็เกาหลี มาชมเมืองโบราณโดยมีคนขับรถมาส่งรอตามจุด

 

ผมกะว่าจะขับเลยไปปราจีนบุรีต่อ เลยไม่ได้ลงเดินตรงบ่อน้ำศิลาแลง แต่ขับเลยไปบ่อน้ำทิพย์ ซึ่งใกล้กับช่องถนนที่ตัดกำแพงโบราณ ช่องนั้นสูงเกินสี่เมตรแน่ๆ และข้างๆ บ่อน้ำทิพย์มีทางเดินไปดูบนกำแพงโบราณซึ่งชาวบ้านดงละครน่ารักมาก มีป้าขายของแถวบ่อน้ำทิพย์ เตือนว่าระวังยุงเวลาขึ้นไปบนกำแพง พอกำลังเดินขึ้นไปก็เจอยุงจริงๆ มันรุมกัดเอาจริงเอาจังมาก กัดแบบไม่กลัวคนตบมันตายเลย 

 

จริงๆ สำหรับคนชอบขี่จักรยานอาจจะมาเป็นคณะก็น่าจะใช้เวลาชมเมืองราวๆ สองชั่วโมงได้สบายๆ หากมีไกด์ที่นำชมได้ เพราะมีป้ายรูปจักรยานแยู่แล้ว แต่อาจจะต้องจัดจุดพัก และมีกิจกรรมอื่นบ้าง 

 ผมนึกถึงเรื่องเล่าของอาจารย์หมี่ จักรกริช ฉิมนอก แห่งมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงรายที่เคยพายเรือล่องแม่น้ำปิง อาจารย์หมี่ตั้งข้อสังเกตว่าจุดตั้งวัดและชุมชน อาจจะประมาณได้จากการเดินทางโดยการพายเรือได้ในระยะหนึ่งวัน (เช้าถึงเย็น) ผมเลยประเมินว่าถ้าขับต่อไปเมืองศรีมโหสถอาจจะค่ำ ไม่ทันชมเมืองแน่ๆ เลยตัดสินใจไม่ข้ามไปปราจีนบุรี

ที่เล่ามานี้อยากบอกว่าการสร้างเรื่องราวของท้องถิ่นสำคัญต่อการสร้างเศรษฐกิจจากการท่องเที่ยวมากกว่าทำโครงการที่ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย ทั้งๆ ที่เรารู้ว่าเกาหลีสามาถเนรมิตเรื่องเล่าจากซีรี่ย์ให้คนตามไปเที่ยวเกาะนามิ และเมืองอื่นๆ ได้ 

 

คราวไปเกาหลีครั้งแรกเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน คุณแม่ของเพื่อนสนิทก็พาผมนั่งชมเส้นทางสายโรแมนติกของชุนเชินมาแล้ว แน่นอนว่าทั้งรีสอร์ต ร้านกาแฟ ร้านอาหาร กิจกรรมอื่นๆ ตามมาเพียบ

 

 หรือที่ไต้หวันเองก็มีโฆษณาชุดหนึ่งที่ไปถ่ายต้นไม้กลางทุ่งนาที่ชิชาง (หรือ สือจั้ง ซึ่งผมนั่งรถไฟไปขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ากลางทุ่งนามาแล้ว) 

 

การสร้างเศรษฐกิจท้องถิ่นจากเมืองโบราณที่มี "ของ" จึงไม่ยาก แต่ก็นั่นแหละครับ

 

พูดหลายครั้งว่า เศรษฐกิจสร้างสรรค์ไม่มีทางเติบโตไดในกรอบการเมืองแบบเผด็จการ

 

คงต้องรอไปอีกแน่ๆ