งานชุด The Boundary of Solitude ของวัชรานนท์ สินวราวัฒน์ (เกิด 2540) ได้สำรวจปริมณฑลและทิวทัศน์ที่การก่อตัวฉวยชิงของรัฐยังไม่สมบูรณ์
ศิลปินเดินทางไปสู่ห้วงยามแห่งความกระหายใคร่รู้ ผ่านพื้นที่ของการปะทะกันทางอุดมการณ์ตั้งแต่ช่วงสงครามเย็นจนถึงสงครามอุดมการณ์และความคิด
งานชุดนี้ละเอียดอ่อนและทุ่มเท ชวนฝันและคิดถึงความอ้างว้างในการเดินทางทางความคิดไปในดินแดนที่ไม่คุ้นเคย
ส่วนตัวผมจำได้เสมอ เมื่อรถโดยสารเคลื่อนตัวลงมาจากภูพานไปสุดขอบแดนที่ริมโขง
รถบรรทุกผู้โดยสารที่หลับๆ ตื่นๆ ผ่านป่าเต็งรัง ใบไม้เขียวและแห้ง สอดรับกันจากภูลงมาพื้นราบ
ตำนานการต่อสู้ตั้งแต่สนามบินเสรีไทยและลานฝึกพลพรรคเสรีไทย แหล่งพักพิงของนักกู้ชาติในอินโดจีน จนถึงผู้รักชาติทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้าและแลกชีวิตกัน
ป่านั้นสงบจนน่าใจหายว่าเรื่องราวและเลือดเนื้อเหล่านั้นเหือดหายไปไหน
การเดินทางไปในดงพระเจ้า ทั้งชื่อ นามที่สูญหายไปของวีรบุรุษอย่างครอง จันดาวงศ์ จิตร ภูมิศักดิ์ ปรากฏร่องรอยอีกครั้ง จนถึงร่องรอยของภูชนะ และกาสะลอง ผุดพรายขึ้นมาที่ริมฝั่งโขง
การปฏิวัตินั้นชวนฝันจนเกินความจริง และความจริงกลับโหดร้ายกว่าภาพในความฝัน
ดินแดนแห่งความโดดเดี่ยวของวัชรานนท์ ชวนฝันและชวนให้ดื่มด่ำ ส่งผ่านความระทึกใจออกมาในสีสันที่สงบ เยือกเย็น แต่ก็ส่งสัญญาณคุกคามตลอดเวลา
อันตรายที่คืบคลานเข้ามา คือการทวงคืนและจองจำทิวทัศน์เหล่านี้ในนามของชาติ
ติดตามชมงานของวัชรนนท์ได้ที่ SAC Gallery (สุขุมวิท) ระหว่าง 31 มีนาคม,- 28 มิถุนายน 2566
บล็อกของ บัณฑิต จันทร์โรจนกิจ
บัณฑิต จันทร์โรจนกิจ
ถ้าหากจะศึกษาประวัติศาสตร์ว่าด้วยหนังสือวิชาในโลกหนังสือไทยมีนิตยสารวิชาการอยู่สองฉบ
บัณฑิต จันทร์โรจนกิจ
ว่ากันว่าชื่อเมืองชิคาโกได้มาจากการออกเสียงของชาวฝรั่งเศสจากสำเนียงพื้นถิ่น shikaakwa ซึ่งหมายถึงต้นหอมป่า ฉายาเมืองนี้ถูกเรียกว่าเป็น Windy City
บัณฑิต จันทร์โรจนกิจ
รถบัสนำผมมาถึงเมืองชิคาโกในเวลาสองทุ่มครึ่ง รถจอดที่สถานีปลายทาง Union Station แม้จะเคยมาเมืองนี้ แต่คราวนี้มาคนเดียว และนัดเพื่อนที่ไม่เจอกันเกือ
บัณฑิต จันทร์โรจนกิจ
เราตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อจะเดินไปบ้านอาจารย์แคทเธอรีน บาววีเพื่อยืมรถอาจารย์ไปเที่ยว อา
บัณฑิต จันทร์โรจนกิจ
แม้จะเข้าฤดูใบไม้ผลิแล้ว แต่อากาศที่นี่ยังคงเย็นอยู่บ้าง ในคืนที่ผ่านมาอากาศเย็นสบาย เมื่อเราซื้อของจากซุปเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆ ที่พัก เราเดินกลับบ้านได้สบายๆ
บัณฑิต จันทร์โรจนกิจ
อย่างที่เคยเล่ามาในตอนก่อนๆ ว่า หนึ่งในความสุขเล็กๆ ของพวกเราคือการได้ไปกินติ่มซำวันเสาร์ (อาจจะมีคนเติมว่าไม่เอาเผด็
บัณฑิต จันทร์โรจนกิจ
ผมอดคิดไม่ได้ว่าคนรุ่นก่อนช่างกล้าหาญนัก กล้าเดินทางเข้ามาในดินแดนที่ไม่รู้จัก เพื่อแสวงหาโอกาสที่ดีกว่าการเดินทางของมนุษย์เป็นสิ่งที่มหัศจรรย์ ชีวิตยิ่งมหัศจรรย์กว่า ในความผันแปรเปลี่ยนของมนุษย์
บัณฑิต จันทร์โรจนกิจ
ผมเขียนบทความชุดนี้มาหลายเดือน มาถึงตอนนี้ นับว่าเป็นชุดบทความที่ยาวไม่น้อย
บัณฑิต จันทร์โรจนกิจ
เมื่อปี พ.ศ.2532 เดือนมิถุนายน ยังไม่รู้ประสีประสาทางการเมือง ในขณะที่เพื่อนๆ พี่ๆ พากันขึ้นคัทเอาท์สนับสนุนประชาธิปไตยในจีน และมีกิจกรรมต่อเนื่องหลังจากที่นักศึกษา ประชาชนถูกล้อมปราบที่ลานหน้าพระราชวังต้องห้าม
บัณฑิต จันทร์โรจนกิจ
มหาวิทยาลัยเกือบทุกแห่งที่ผมได้มีโอกาสผ่านไปมักมีเรื่องราวให้จดจำ ไม่ว่าจะเป็นความสวยงามของภูมิทัศน์ เอ
