Skip to main content

29_7_01

 

 

แดดสาดลงบนพุ่มบุหงาส่าหรีริมหน้าต่าง
เธอแต่งกระโปรงยาวทอลายดอกไม้สีน้ำเงิน

เดินมาจับมือผมออกมาจากเก้าอี้เขียนหนังสือ

แล้วเพลงเต้นรำก็ดังกังวาน


เพลงของมาร์ค นอฟเลอร์ ชื่อ whoop de doo

แหบเครือเสียงร้องเพลง บอกหนทางแคบทอดไปยังป่าสีดำ

ผมโอบเอวเธอ คล้ายว่าเคยพบเธอที่ไหน

แขนเธอลู่ลงข้างตัว


เส้นผมเธอดำขลับยาวสลวยถึงสะเอว

เส้นผมปลิวตามเสียงเพลง

เธอมีกลิ่นดอกบุหงาส่าหรี

เธอผิวขาว แต่ไม่มีใบหน้า


เธอมีแต่ความเงียบ กับขอเท้ามีเสียงกระพรวนเหล็ก

ผมจับเอวเธอเต้นไปรอบโต๊ะเขียนหนังสือ

บนพื้นปูนเซรามิกรูปดอกไม้เก่าๆเย็นเฉียบ

มือเธอนุ่มนวลแตะสีข้างผม


เนื้อตัวเธอเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง

เธอไม่ส่งเสียงใดๆ

เสียงเพลงมีสไลด์กีตาร์บาดลึก แฮมมอลเสียงต่ำ

ผมจับเอวเธอเต้นไปรอบโต๊ะเขียนหนังสือ


เธอไม่ส่งเสียงใดๆ

เธอไม่มีใบหน้า เธอมากับกลิ่นดอกบุหงาส่าหรี

แล้วกลิ่นผ้าเก่าชื้นๆก็โชยมาจากหน้าต่าง

Whoop de doo ย้อนวนรอบกลับมาอีกครั้ง อีกครั้ง..

ชายกระโปรงยาวไหวไปรอบๆโต๊ะเขียนหนังสือ

 

คำ พอวา

เพลงประกอบ : Whoop de doo โดย Mark Knopfler
ภาพ : http://www.oknation.net/blog/charoenkwan

 

บล็อกของ กวีประชาไท

กวีประชาไท
 
กวีประชาไท
    พฤศจิกาห่าถล่ม เมืองก็จมใต้บาดาล หรือคนมันสามานย์ ที่สั่งฟ้าถล่มเมือง  
กวีประชาไท
    ท้องทุ่งระบัดเขียวขึ้นในบัดดล หลังเม็ดฝนทะลุรอยเมฆรั่วลงมาได้ เด็กน้อยติดปีกถลาลิ่วออกสู่ลาน สวนทางกับฝูงนก… ที่ร่อนคว้างสู่ชายคาดั่งนักรบแตกพ่าย ไม่ใช่สายฝนทำร้ายเจ้าใช่ไหม? เปล่าเลย..สายฝนฉ่ำเย็นอยู่เช่นนั้น กระสุนสังหารต่างหากซุ่มยิงเราหมายครองฟ้า  
กวีประชาไท
  *หัวใจแม่ แหลกสลาย ในวันนั้น วันลูกฉัน ถูกเข่นฆ่า ล่าสังหาร ภาพที่เห็น เป็นที่รู้ กู่ประจาน เมื่อมีการ ยิงสลาย ฝ่ายชุมนุม
กวีประชาไท
ลมผ่าวพัดบ่ายแล้ง            เคลื่อนไหวไม้พุ่มดอกบางใบ              ร่วงแล้วลมแล้งเคลื่อนรอยไหน      เผยผ่านไม้มิ่งฝุ่นเมืองแก้ว             ไม่รู้อยู่ไหน  ฯลฯ
กวีประชาไท
   
กวีประชาไท
โลกทัศน์ของข้ามืดบอดอยู่ในปากท้องและศักดิ์ศรีเหมือนว่าหนักอึ้งในทุก ๆ วลีที่จะเอื้อนเอ่ยถึง...ลมรำเพยก็เคลื่อนห่าง..ไกลออกไปแต่ข้างในนี้สิ – มีรอยรุ่มร้าวลึกก่ายทับซับซ้อน
กวีประชาไท
 
กวีประชาไท
คลี่กระดาษประเทศนี้              เป็นไฉน คนแต่ละคนไย                      ซ่านซ้อน เหมือนล้อเล่นซ่อนไย             จับจ่อ จรดฤๅ โครง เก่า กร่อน ผุ ย้อน          ยิ่งล้ำหยั่งเหลือ ฯลฯ
กวีประชาไท
เธอตายในเดือนกุมภาเวลาตะแบกบานเต็มต้นลมหวนระรานกลีบบางร้าวรนที่สุดร่วงหล่นบนวิถีเดินทาง
กวีประชาไท
แด่...ทรัพย์สินเจ็ดหมื่นหกพันล้านของพณฯ ท่าน