บล็อกของ Pramote Rawin

เรื่องเล่าเช้านั้น

เช้าวันหนึ่ง
ลืมตา
ฝาผนัง เพดาน ห้อง
เปลี่ยนไป
 
นอกหน้าต่าง 
ไม่เห็นแสงแดด 
เปิดประตู ถูกล็อก
ไม่ได้ยินเสียงอื่น
นอกจากเสียงในหัวตัวเอง
 
เช้าวันนั้น

อาการสะลึมสะลือ ความรัก และประชาธิไตย

โลกสะลึมสะลือ
ในบรรยากาศแห้งห่าม
ห้วงขณะตื่นฝัน
 
เรามีโลกต่างใบ
โอฬารสถานที่รโหฐาน
ซอกถนนกับคฤหาสน์
ไม่ต่างกัน
 
ชีวิตเลือกได้
ช่างเป็นถ้อยคำบั่นทอน

ง่ายๆ

 
ผมคิด
คุณคิดไหม?
คิดว่าเขาคิดไหม?
แต่ละวันเราใช้ชีวิตเพื่ออะไร?
ตัวเอง ครอบครัว งาน เงิน 
ความฝัน ความรัก ความสุข 
อะไรนั่นนี่
คุณมีสิทธิ ผมก็มีสิทธิ เขาก็มีสิทธิ

มิติถ้อยคำ

1. ดาด

ถ้อยคำมีปีก
นึกถึงนก
ทั้งที่ผู้มีปีกไม่ใช่แค่นก

นึกถึงนกจากถ้อยคำมีปีก
ก็คิดถึงอิสระเสรี
ทั้งที่อิสระเสรีไม่ใช่นก
นกไม่จำเป็นต้องอิสระเสรี

โลกกว้างใหญ่
ในอาณาเขตคับแคบ
คนมากหน้า
ในวงหน้าจำกัด

เราเพื่อนกัน

แด่ท่านผู้แสวงหาความเป็นธรรมและยุติธรรมทั้งหลาย
เราคือเพื่อนกัน
ในเลือดเนื้อและหัวใจ
ไม่มีใครแบ่งแยกเราได้หรอก
ยามแผ่นดินลุกไหม้อำนาจถ่อยเถื่อนแผดเผา
คนหนึ่งลุกขึ้นยืนเป็นคน
แสนล้านคน
ลุกขึ้นยืนหยัดความเป็นคน

เผด็จการ

1. ข้าพเจ้า (กู)

ก็พยายามจะอยู่ให้มันได้
นะ
ใช้ชีวิตไม่ต้องคิดอะไร
เกิน
พยายามแล้วพยายาม
เล่า
หายใจยากหายใจ
เย็น
แต่ตาหูไม่บอด
หนวก
จึงไม่ใบ้ไม่เพียง
พอ
เผด็จการ

2. คุณ (มึง)

ภาพต่ำนูน ชีวิตนูนต่ำ

1. ต่ำนูน

โธ่เอ๊ย
ตาจับ ไร้แวว
มือคลำ ต่ำนูน
ชีวิตลุ่มดอน
วาสนา ชะตากรรม

คิดซุกตะวันไว้ข้างออก
วางเดือนหลบซอกตก
ฝอยฟุ้งความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย
ทั้งที่ความจริงสิ่งไม่ตายไม่มี

เสียงสะท้อนจากเสียงอดีตแม่ครัว

"ลำบากน่ะ ลำบากมาก"

รับรู้เรื่องของเธอ

เธอเป็นแม่ครัว เธอทำกับข้าว

เธอไม่เคยร่วมชุมนุมการเมือง

เธอถูกคุมขัง

ทั้งที่ไม่มีความผิดแม้แต่น้อย

แม้แต่น้อยเธอก็ไม่ผิด

แต่ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ

อ้อ เธอมีความผิดบ้าง

เธอผิดที่อยู่ผิดที่

Pages

Subscribe to RSS - บล็อกของ Pramote Rawin