เสียงสะท้อนจากเสียงอดีตแม่ครัว

"ลำบากน่ะ ลำบากมาก"

รับรู้เรื่องของเธอ

เธอเป็นแม่ครัว เธอทำกับข้าว

เธอไม่เคยร่วมชุมนุมการเมือง

เธอถูกคุมขัง

ทั้งที่ไม่มีความผิดแม้แต่น้อย

แม้แต่น้อยเธอก็ไม่ผิด

แต่ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ

อ้อ เธอมีความผิดบ้าง

เธอผิดที่อยู่ผิดที่

เธอผิดที่อยู่ในที่มีปืนมีเสื้อสีแดง

เธอผิดที่รับจ้างทำกับข้าวให้คนเสื้อแดงกิน

เธอผิดที่เป็นแม่ครัว

 

หญิงวัย 52 ขี้โรค ค่าแรงต่ำ หนี้ท่วม

กับ 3 ปากท้องที่ต้องเติมทุกวัน

วันนี้ยังลอยคอกลางคำพิพากษาคุมขัง

รับรู้เรื่องของเธอ

กับคำพูดแค่นี้ของเธอ

"ลำบากน่ะ ลำบากมาก"

 

*เขียนจากบทความ ""ลำบากน่ะ ลำบากมาก" : เสียงจากอดีตเม่ครัว จำเลยคดีครอบครองอาวุธในศาลทหาร" โดย กำลังก้าว

 

เรื่องเล่าเช้านั้น

เช้าวันหนึ่ง
ลืมตา
ฝาผนัง เพดาน ห้อง
เปลี่ยนไป
 
นอกหน้าต่าง 
ไม่เห็นแสงแดด 
เปิดประตู ถูกล็อก
ไม่ได้ยินเสียงอื่น
นอกจากเสียงในหัวตัวเอง
 
เช้าวันนั้น

อาการสะลึมสะลือ ความรัก และประชาธิไตย

โลกสะลึมสะลือ
ในบรรยากาศแห้งห่าม
ห้วงขณะตื่นฝัน
 
เรามีโลกต่างใบ
โอฬารสถานที่รโหฐาน
ซอกถนนกับคฤหาสน์
ไม่ต่างกัน
 
ชีวิตเลือกได้
ช่างเป็นถ้อยคำบั่นทอน

ง่ายๆ

 
ผมคิด
คุณคิดไหม?
คิดว่าเขาคิดไหม?
แต่ละวันเราใช้ชีวิตเพื่ออะไร?
ตัวเอง ครอบครัว งาน เงิน 
ความฝัน ความรัก ความสุข 
อะไรนั่นนี่
คุณมีสิทธิ ผมก็มีสิทธิ เขาก็มีสิทธิ

มิติถ้อยคำ

1. ดาด

ถ้อยคำมีปีก
นึกถึงนก
ทั้งที่ผู้มีปีกไม่ใช่แค่นก

นึกถึงนกจากถ้อยคำมีปีก
ก็คิดถึงอิสระเสรี
ทั้งที่อิสระเสรีไม่ใช่นก
นกไม่จำเป็นต้องอิสระเสรี

โลกกว้างใหญ่
ในอาณาเขตคับแคบ
คนมากหน้า
ในวงหน้าจำกัด

เราเพื่อนกัน

แด่ท่านผู้แสวงหาความเป็นธรรมและยุติธรรมทั้งหลาย
เราคือเพื่อนกัน
ในเลือดเนื้อและหัวใจ
ไม่มีใครแบ่งแยกเราได้หรอก
ยามแผ่นดินลุกไหม้อำนาจถ่อยเถื่อนแผดเผา
คนหนึ่งลุกขึ้นยืนเป็นคน
แสนล้านคน
ลุกขึ้นยืนหยัดความเป็นคน