ภาพต่ำนูน ชีวิตนูนต่ำ

1. ต่ำนูน

โธ่เอ๊ย
ตาจับ ไร้แวว
มือคลำ ต่ำนูน
ชีวิตลุ่มดอน
วาสนา ชะตากรรม

คิดซุกตะวันไว้ข้างออก
วางเดือนหลบซอกตก
ฝอยฟุ้งความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย
ทั้งที่ความจริงสิ่งไม่ตายไม่มี

ต่ำนูนไม่ใช่ทุ่งนาภูเขา
อันคอยมือคลำข้าวปลาป่าน้ำ
ต่ำนูนต้องตาจับมือจดใจ
ว่ายต่ำวาดนูน

"นูนต่ำ" คือมือวาดว่าย
อันดวงตาจำเป็นต้องวาดวาว
ฉายกว้างแลลึกกว่ามือคลำ

2. นูนต่ำ

เรื่องต่ำนูนเพราะนูนต่ำ
อาจล่องลอยเกินไป
ล่องลอยจนหลงเลิศลอย

บทกวีมีชีวิต จึงมีราก
มีรากก็ต้องมีดิน

ชีวิตรากดินไม่ใช่เรื่องธรรมชาติ
คือลมหายใจปากท้องเสียงร้องผู้คน

ผู้คนมีชีวิต จึงมีเสียง
มีเสียงก็ต้องมีปากและต้องมีหู

ชีวิตเสียงปากหูไม่ใช่เรื่องธรรมชาติ
คือมือปิดเปิดกดชูกำจัดสืบพันธุ์

คนปากท้อง

เรื่องเล่าเช้านั้น

เช้าวันหนึ่ง
ลืมตา
ฝาผนัง เพดาน ห้อง
เปลี่ยนไป
 
นอกหน้าต่าง 
ไม่เห็นแสงแดด 
เปิดประตู ถูกล็อก
ไม่ได้ยินเสียงอื่น
นอกจากเสียงในหัวตัวเอง
 
เช้าวันนั้น

อาการสะลึมสะลือ ความรัก และประชาธิไตย

โลกสะลึมสะลือ
ในบรรยากาศแห้งห่าม
ห้วงขณะตื่นฝัน
 
เรามีโลกต่างใบ
โอฬารสถานที่รโหฐาน
ซอกถนนกับคฤหาสน์
ไม่ต่างกัน
 
ชีวิตเลือกได้
ช่างเป็นถ้อยคำบั่นทอน

ง่ายๆ

 
ผมคิด
คุณคิดไหม?
คิดว่าเขาคิดไหม?
แต่ละวันเราใช้ชีวิตเพื่ออะไร?
ตัวเอง ครอบครัว งาน เงิน 
ความฝัน ความรัก ความสุข 
อะไรนั่นนี่
คุณมีสิทธิ ผมก็มีสิทธิ เขาก็มีสิทธิ

มิติถ้อยคำ

1. ดาด

ถ้อยคำมีปีก
นึกถึงนก
ทั้งที่ผู้มีปีกไม่ใช่แค่นก

นึกถึงนกจากถ้อยคำมีปีก
ก็คิดถึงอิสระเสรี
ทั้งที่อิสระเสรีไม่ใช่นก
นกไม่จำเป็นต้องอิสระเสรี

โลกกว้างใหญ่
ในอาณาเขตคับแคบ
คนมากหน้า
ในวงหน้าจำกัด

เราเพื่อนกัน

แด่ท่านผู้แสวงหาความเป็นธรรมและยุติธรรมทั้งหลาย
เราคือเพื่อนกัน
ในเลือดเนื้อและหัวใจ
ไม่มีใครแบ่งแยกเราได้หรอก
ยามแผ่นดินลุกไหม้อำนาจถ่อยเถื่อนแผดเผา
คนหนึ่งลุกขึ้นยืนเป็นคน
แสนล้านคน
ลุกขึ้นยืนหยัดความเป็นคน