เรื่องเล่าเช้านั้น

เช้าวันหนึ่ง
ลืมตา
ฝาผนัง เพดาน ห้อง
เปลี่ยนไป
 
นอกหน้าต่าง 
ไม่เห็นแสงแดด 
เปิดประตู ถูกล็อก
ไม่ได้ยินเสียงอื่น
นอกจากเสียงในหัวตัวเอง
 
เช้าวันนั้น
จะไม่มีวันรู้เลยว่า
ทำไมห้องเปลี่ยนไป
ทำไมโลกโดดเดี่ยวตัวเอง
 
อาจในห้วงสำนึกสุดท้าย
ลมหายใจกระท่อนกระแท่น
 
ชีวิตไม่เคยลิ้มรสคำว่าประชาธิปไตย
ไม่เคยแม้แต่รับรู้ความหมายของมัน
 
ชีวิตอัดแน่นด้วยถ้อยคำเยินยอรัฐประหาร
ไม่มีที่ว่างให้กับโลกนอกหน้าต่าง
ไม่มีความกล้ายื่นมือแง้มโลกพ้นประตู
 
ลมหายใจที่ตัวเองสูดเข้าปอด
จะไม่มีวันรู้เลยว่า
ประชาธิปไตยมอบให้
ประชาธิปไตยที่ไม่มีวันอยู่ร่วมโลกรัฐประหาร
 
เช้าวันนั้น
อาจจำต้องสิ้นลมลำพัง
ในห้องเน่าๆ 
กับความเศร้าที่ตัวเองไม่เคยรู้
 
ดึก
ก่อนเช้าวันนั้น
เสียงหยาดน้ำกระทบใบไม้
สนั่น
เขย่าน้ำตาหยดกระชากดวงตา
กระจุยห้อง
 
ทั้งที่มุมปากฉีกกว้าง
ระเบิดเสียงหัวเราะต่อเนื่อง
พร้อมหัวอกอัดล้นปลื้มปลาบวาบทะลัก
วีรกรรมวีรบุรุษชายชาติทหาร
ผู้ฉีกกระดาษด้วยปืนยืนเหยียบพานรัฐธรรมนูญ
 
ไม่หรอก
"ชีวิตเพื่อชาติหัวใจเพื่อเธอ"
ยังคงกระหึ่มหอมห้อมห้อง
แม้ตอนนี้ยังมืดมิด
แต่มันคือกลางคืน กลางคืนย่อมมืดมิด
เป็นธรรมดา เป็นธรรมชาติ
เฝ้ากล่อมตัวเองอย่างนั้น
 
พ้นประตู นอกหน้าต่าง เหนือเพดาน
อาจพบมนุษย์กำลังนั่งร้อยห่วงโซ่
จากข้อเท้าขึ้นคล้องคอตัวเองและคนรัก
ท่ามกลางใบหน้าท่วมน้ำตา
กับปากคั่งเสียงหัวเราะ
 
"สร้อยคอคล้องใจจ้าที่รัก"
ในเช้าวันนั้นที่สายแล้ว
 

เรื่องเล่าเช้านั้น

เช้าวันหนึ่ง
ลืมตา
ฝาผนัง เพดาน ห้อง
เปลี่ยนไป
 
นอกหน้าต่าง 
ไม่เห็นแสงแดด 
เปิดประตู ถูกล็อก
ไม่ได้ยินเสียงอื่น
นอกจากเสียงในหัวตัวเอง
 
เช้าวันนั้น

อาการสะลึมสะลือ ความรัก และประชาธิไตย

โลกสะลึมสะลือ
ในบรรยากาศแห้งห่าม
ห้วงขณะตื่นฝัน
 
เรามีโลกต่างใบ
โอฬารสถานที่รโหฐาน
ซอกถนนกับคฤหาสน์
ไม่ต่างกัน
 
ชีวิตเลือกได้
ช่างเป็นถ้อยคำบั่นทอน

ง่ายๆ

 
ผมคิด
คุณคิดไหม?
คิดว่าเขาคิดไหม?
แต่ละวันเราใช้ชีวิตเพื่ออะไร?
ตัวเอง ครอบครัว งาน เงิน 
ความฝัน ความรัก ความสุข 
อะไรนั่นนี่
คุณมีสิทธิ ผมก็มีสิทธิ เขาก็มีสิทธิ

มิติถ้อยคำ

1. ดาด

ถ้อยคำมีปีก
นึกถึงนก
ทั้งที่ผู้มีปีกไม่ใช่แค่นก

นึกถึงนกจากถ้อยคำมีปีก
ก็คิดถึงอิสระเสรี
ทั้งที่อิสระเสรีไม่ใช่นก
นกไม่จำเป็นต้องอิสระเสรี

โลกกว้างใหญ่
ในอาณาเขตคับแคบ
คนมากหน้า
ในวงหน้าจำกัด

เราเพื่อนกัน

แด่ท่านผู้แสวงหาความเป็นธรรมและยุติธรรมทั้งหลาย
เราคือเพื่อนกัน
ในเลือดเนื้อและหัวใจ
ไม่มีใครแบ่งแยกเราได้หรอก
ยามแผ่นดินลุกไหม้อำนาจถ่อยเถื่อนแผดเผา
คนหนึ่งลุกขึ้นยืนเป็นคน
แสนล้านคน
ลุกขึ้นยืนหยัดความเป็นคน