เรื่องเล่าจากโจ๊ะมาโลลือหล่า โดย สุรชาติ สมณา

ศูนย์การเรียนที่ผมเรียนชื่อ ศูนย์การเรียนโจ๊ะมาโลลือหล่า ชื่อโรงเรียนของผมนั้นเป็นภาษาปกาเกอญอแปลเป็นภาษาไทยว่า“โรงเรียนวิถีชีวิต” โรงเรียนขอผมนั้นตั้งอยู่บนดอยที่หมู่บ้านสบลานซึ่งศูนย์การเรียนนั้นก็มีสิทธิเหมือนโรงเรียนสามารถออกวุฒิการศึกษาได้แต่มันมีสิ่งที่ไม่เหมือนโรงเรียนอยู่นั้นก็คือการจัดการศึกษา

การศึกษาของศูนย์การเรียนนั้นเป็นการศึกษาทางเลือกทำใหเ้ราสามารถเลือกเรื่องที่เราอยากจะเรียนได้ศูนย์การเรียนที่ผมเรียนนั้นก็จะมีฐานการเรียนรู้อยู่สามฐานฐานที่หนึ่งคือการทำโครงการซึ่งโครงการที่เราทำนั้นก็จะเลือกเรื่องตามที่เราสนใจได้เลยทำให้ ผู้เรียนนั้นได้เรียนในเรื่องที่อยากเรียนฐานที่สองคือการเรียนผ่านปัญหาและสถานการณ์จริง ฐานที่สามคือการเรียนรู้บนฐานชุมชนในฐานนี้คือเราก็จะเรียนเกี่ยวกับวิถีชีวิตและวัฒนธรรมบนชุมชนของเราเองและสังคมเพื่อที่จะได้ใช้ชีวิตในชุมชนหรือสังคมอื่นได้อย่างมีความสุข

ในสามฐานนี้ที่ผมเรียนอยู่ผมชอบเรื่องฐานโครงการที่สุดเพราะมันทำให้เราได้ทำในสิ่งที่สนใจและมีความสุขกับการเรียนของเรา

 

 

 

ชื่อ -สกุลนาย สุรชาติ สมณา     อายุ 16  ปี

กำลังศึกษาที่ ศูนย์การเรียนโจ๊ะมาโลลือหล่า ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5   

FB. สุรชาติ สมณา

 

 

 

ภาพจาก:

https://web.facebook.com/photo.php?fbid=322803411112106&set=a.2010554566...

 

ชีวิต มีชีวา เมื่อฉันมาสะเนพ่อง ตอนที่ 3 เจอกาญอีกละ โดย ณฐาภพ สังเกตุ

          เสียงนาฬิกาปลุกปลุกผมให้ลุกจากที่นอนรีบไปอาบน้ำ ผมสะพายเป้ ออกจากบ้านด้วยอารมณ์เรียบเฉยต่างจากวันก่อนที่อยากไปมากอย่างสิ้นเชิง คงเป็นเพราะบรรยายกาศที่มีฝนตกปรอยๆ และข้อมูลการเดินทางที่มีน้อยมาก มันเลยทำให้ผมไม่ได้คาดหวังอะไรมากจากการเดินทางครั้งนี้ผมนัดเจอกับชาติที่สายใต้ใหม่ ผมใช้เวลาป

ชีวิต มีชีวา เมื่อฉันมาสะเนพ่อง ตอนที่ 2 เอาฉันออกไปจากห้องสี่เหลี่ยม โดย ณฐาภพ สังเกตุ

หลังจากจบกิจกรรมในวันแรกเราทุกคนต้องนอนค้างด้วยกันและเช้าวันรุ่งขึ้นผมต้องรีบแหกขี้ตาขับรถกลับบ้านเพื่อแต่งตัวไปทำงาน ในขณะที่เพื่อนๆคนอื่นเตรียมตัวออกเดินทางโดยตลอดการเดินทางเราจะใช้ “APP C –Site”เพื่อติดตามเรื่องราวของกันและกัน ความรู้สึกที่เราต้องนั่งหงอยๆทำงานอยู่หน้าคอมทั้งที่เพื่อนคนอื่นออก

ชีวิต มีชีวา เมื่อฉันมาสะเนพ่อง ตอนที่ 1 Story teller โดย ณฐาภพ สังเกตุ

          ชีวิตในเมืองเต็มไปด้วยความวุ่นวายเร่งรีบของใครคนหนึ่ง โดยไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้วเขาต้องการอะไรจากเมืองกรุงแห่งนี้จนเลื่อนมือถือไปๆมาๆเจอโพสหนึ่ง “เปิดรับเยาวชนนักเล่าเรื่องที่สนใจจะไปเที่ยว!

คิดเยอะไปนิด โดย สุรชาติ สมณา

ก่อนได้ไปลงพื้นที่ที่สะเนพ่องเราได้ไปค่ายนักเล่าเรื่องในที่อื่น(Storytellers in Journey) ที่มูลนิธฺเสฐียรโกเศศ-นาคะประทีปซึ่งทำให้เราได้เจอกับพี่ๆหลายๆคนและทุกๆคนน่ารักมาก แต่ในระยะเวลาที่เราได้อยู่ค่ายนั้นมันมีแค่ 2 วันคือวันที่7-8 พฤศจิกายน พ.ศ.2561 แล้วในตอนนั้นผมก็ยังมีโครงการของผมที่ยังต้องไ