การลงทุนในงานข่าวของหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นในอินโดนีเซีย

ในบ้านเราเรียกหนังสือพิมพ์ออกเป็น 2 ชนิด หนึ่ง คือหนังสือพิมพ์กระแสหลัก สอง หนังสือพิมพ์ท้องถิ่น หนังสือพิมพ์กระแสหลักก็หมายถึงหนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่เช่น เดลินิวส์ ไทยรัฐ มติชน ฯลฯ ซึ่งจัดพิมพ์อยู่ในกรุงเทพฯ และส่งออกไปยังจังหวัดต่างๆ ทั่วประเทศไทย นำเสนอข่าวในประเทศและข่าวรอบโลก พิมพ์จำหน่ายเป็นรายวัน ส่วนหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นคือ หนังสือพิมพ์ทิ่ผลิตขึ้นในต่างจังหวัด ขายในจังหวัดนั้นๆ ส่วนใหญ่เป็นหนังสือพิมพ์แทปลอยด์ ข่าวส่วนใหญ่นำเสนอข่าวในท้องถิ่น พิมพ์ไม่กี่ฉบับและไม่เป็นหนังสือพิมพ์รายวัน อย่างมากก็รายสัปดาห์ หรือรายเดือน ฉะนั้นสื่อประเภทสิ่งพิมพ์ในไทย ผู้บริโภคจึงจำกัดการรับรู้อยู่ที่หนังสือพิมพ์กระแสหลักไม่กี่ฉบับ

ที่อินโดนีเซีย หนังสือพิมพ์รายวันที่พิมพ์ในกรุงจาการ์ตาและมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันทั่วอินโดนีเซียมีหลายสิบฉบับ แต่ที่ส่งกระจายไปทุกหัวระแหงมี kompas, republika, suana pembaruan, sinar harapan, media Indonesia, Koran tempo, seputar Indonesia. ออกจะเป็นเรื่องธรรมดาของหนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่ทุนหนา คนพร้อมที่เป็นอยู่ทั่วไปในโลกนี้ แต่ที่จะพูดและเป็นสิ่งที่ต่างไปจากสิ่งที่เป็นอยู่ในประเทศไทยโดยสิ้นเชิง คือ หนังสือพิมพ์ท้องถิ่น (หรือหนังสือพิมพ์ต่างจังหวัด) กับการลงทุนในข่าวและบุคลากรในประเทศอินโดนีเซีย

 

สำนักงานหนังสือพิมพ์วาสปาดาในเมืองเมดาน เกาะสุมาตราตอนเหนือ

สำนักพิมพ์มาลัง โพสต์ในเมืองมาลัง จังหวัดชวาตะวันออก เกาะชวา

 

ในอินโดนีเซียมีหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นทุกจังหวัดและในแต่ละจังหวัดมีหนังสือพิมพ์หลายหัว หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นของเขาไม่เหมือนบ้านเรา ตรงที่ หนึ่ง หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นมีอายุตั้งแต่ 60 - 100 ปีมาแล้ว เช่น การ์ดอราตัน รัคยัคของเมืองยอกยาการ์ตา มีอายุร่วม 100 ปี ปิริกันรัคยัคของเมืองบันดุง อายุร่วม 60 ปี วาสปาดาของเมืองเมดาน ตอนเหนือของเกาะสุมาตรา อายุร่วม 60 ปี บาหลี โพสต์เมืองบาหลีอายุร่วม 100 ปี เป็นต้น ไม่เพียงแต่หนังสือพิมพ์ที่ยกตัวอย่างมา ในจังหวัดอื่นๆที่อยู่เกาะสุมาตรา เกาะสุราเวสี เกาะกาลิมันตัน เกาะบาหลีต่างก็มีอายุของหนังสือพิมพ์เกินแซยิดกันทั้งนั้น แต่ไม่อาจกล่าวถึงได้หมด สอง สำนักงานของหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นในอินโดนีเซียเป็นอาคารใหญ่ที่แสดงถึงการลงทุนที่มั่นคงถาวร และมีเจ้าหน้าที่รวมทั้งนักข่าวตั้งแต่ 50-100 ชีวิต สาม การทำงานของหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น มีระบบการบริหารเหมือนกับหนังสือพิมพ์กระแสหลัก สี่ หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นบางฉบับ ส่งมาให้คนเมืองกรุงจาการ์ตาได้อ่านด้วย เช่น จาวา โพสต์ และซาเรมบี อินโดนีเซีย เป็นต้น ห้า มีการลงทุนการทำข่าวไม่ว่าจะเป็นข่าวในประเทศหรือข่าวในประเทศ หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นมีการส่งนักข่าวลงทำข่าวในสถานการณ์นั้นๆ ด้วยตนเองไม่ลอกเนื้อข่าวจากสำนักงานข่างต่างประเทศ เช่น ข่าวสึนามิ ข่าวเครื่องบินตก ข่าวสถานการณ์ความขัดแย้งของชนกลุ่มน้อย ที่อาเจะห์ ปาปัว ฯลฯ เป็นต้น แม้แต่ข่าวเล็กๆ อย่างวันฉลองวันชาติอินโดนีเซีย หนังสือพิมพ์การ์ดอราตัน รัคยัคส่งนักข่าวมาทำข่าวนี้ด้วยตนเอง เป็นต้น เพราะฉะนั้น งานข่าวของหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นของอินโดนีเซีย จึงพูดได้เต็มปากว่า เป็นระบบมืออาชีพ ไม่ใช่มือสมัครเล่น

 

นักข่าวของหนังสือพิมพ์การ์ดอราตัน รัคยัค เมืองยอกยาการ์ตา ถูกส่งมาทำ cover story
วันชาติอินโดนีเซียที่กรุงจาการ์ตา

 

การฉลองวันชาติของอินโดนีเซีย

 

การลงทุนในข่าวของหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นในอินโดนีเซีย จึงมีคุณภาพมากกว่าที่จะลอกเนื้อหาข่าวจากสำนักข่าวอื่นๆ จะเห็นว่าเขาให้ความสำคัญ "กับการทำข่าว" เป็นอย่างยิ่ง ซึ่งผิดกับคุณภาพชีวิตของนักข่าวท้องถิ่นในอินโดนีเซีย อัตราเงินเดือนของพวกเขาไม่เกิน 4000-5000 บาทไทย มีไม่กี่สำนักพิมพ์ที่ได้เงินเดือนระดับเดียวกันกับหนังสือพิมพ์ในกรุงจาการ์ตา อย่างเช่น หนังสือพิมพ์ในเครือจาวา โพสต์ ที่อัตราเงินเดือนแพงกว่าสำนักพิมพ์อื่นๆ

 

 

 

The girl from the coast นวนิยายต่อต้านอาณานิคม และกระแสชาตินิยมในอินโดนีเซีย

 

ได้หนังสือเล่มนี้มาเกือบสี่ปีจากร้านขายหนังสือ a different bookstore ในแหล่งช้อปปิ้งชื่ออิสต์วูด เมืองลิบิส ฟิลิปปินส์ ซึ่งเป็นที่รู้จักว่าหากอยากได้หนังสือแปลของนักเขียนเอเชียก็มาที่นี่ได้ เพราะเป็นแหล่งรวมงานเขียนชาวเอเชีย ประเภทประวัติศาสตร์ การเมือง วัฒนธรรมหาได้ง่ายที่สุดแห่งหนึ่งในมนิลา (หวังว่าร้านหนังสือยังไม่เจ๊งไปเสียก่อน)

ความยินดีในการเซนเซอร์ตัวเองของสื่อไทย

ผู้เขียนเคยเข้าพบสัมภาษณ์ผู้บริหารของหนังสือพิมพ์เดอะจาการ์ตาโพสต์ เกี่ยวกับการบริหารงานหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษหนึ่งเดียวในประเทศอินโดนีเซีย ความยากลำบากต่อการอยู่รอด การบริหารงานข่าว ฯลฯ เมื่อห้าปีที่แล้ว จึงขอนำตอนหนึ่งที่น่าสนใจในการพูดคุยกันมาเล่า ผู้ก่อตั้งหนังสือพิมพ์จาการ์ตา โพสต์ต้องการให้โครงสร้างของบริษัทหรือธุรกิจหนังสือพิมพ์ไม่เป็นที่ผูกขาด หากเป็นของตระกูลใดตระกูลหนึ่ง แน่นอนว่า หนังสือพิมพ์อาจเอนเอียงไปทางใดทางหนึ่งได้ ด้วยวิธีการหลากหลายตั้งแต่การล้อบบี้ การซื้อตัว (เจ้าของสื่อ) การขู่เข็ญ คุกคาม จากบรรดาอำนาจมืดทั้งหลายทั้งปวง

ความรักของนักข่าว


หลบเรื่องร้อนทางการเมือง ที่ทำให้หัวใจรุ่มร้อน สับสนอลหม่าน วันนี้เลยเปลือยหัวใจ แบบไร้สี เขียนเรื่องความรักของเพื่อนนักข่าวดีกว่า เป็นความรักข้ามพรมแดนและข้ามศาสนาในดินแดนสวรรค์ "บาหลี" อินโดนีเซีย 

การเซนเซอร์ตัวเองและวัฒนธรรมความกลัว

เด็กสาวแนะนำตนเองว่าเป็นนักศึกษาฝึกงานกำลังเรียนอยู่คณะนิเทศศาสตร์วิชาเอกหนังสือพิมพ์ จากมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ เธอมักจะหาโอกาสฝึกงานทุกครั้งที่มหาวิทยาลัยปิดภาคเรียน เพื่อทดลองสนามจริงแทนที่จะเรียนแต่ในห้องเรียนเท่านั้น ผู้เขียนเห็นวิญญาณของความเป็นสื่อของเธอแล้ว เธอน่าจะเป็นสื่อมวลชนคุณภาพดาวเด่นดวงหนึ่งในแวดวงสื่อสารมวลชน หากเธอไม่ติดกรอบและถูกครอบงำจากความกลัวบางอย่างที่เธอเองก็มองไม่เห็นในโครงสร้างของสังคมไทย

การลงทุนในงานข่าวของหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นในอินโดนีเซีย

ในบ้านเราเรียกหนังสือพิมพ์ออกเป็น 2 ชนิด หนึ่ง คือหนังสือพิมพ์กระแสหลัก สอง หนังสือพิมพ์ท้องถิ่น หนังสือพิมพ์กระแสหลักก็หมายถึงหนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่เช่น เดลินิวส์ ไทยรัฐ มติชน ฯลฯ ซึ่งจัดพิมพ์อยู่ในกรุงเทพฯ และส่งออกไปยังจังหวัดต่างๆ ทั่วประเทศไทย นำเสนอข่าวในประเทศและข่าวรอบโลก พิมพ์จำหน่ายเป็นรายวัน ส่วนหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นคือ หนังสือพิมพ์ทิ่ผลิตขึ้นในต่างจังหวัด ขายในจังหวัดนั้นๆ ส่วนใหญ่เป็นหนังสือพิมพ์แทปลอยด์ ข่าวส่วนใหญ่นำเสนอข่าวในท้องถิ่น พิมพ์ไม่กี่ฉบับและไม่เป็นหนังสือพิมพ์รายวัน อย่างมากก็รายสัปดาห์ หรือรายเดือน ฉะนั้นสื่อประเภทสิ่งพิมพ์ในไทย ผู้บริโภคจึงจำกัดการรับรู้อยู่ที่หนังสือพิมพ์กระแสหลักไม่กี่ฉบับ