เรือไม้ ความจำนรรจ์ ดอกฝัน โรฮิงยา


หรือโรฮิงยาไม่ใช่คน
...” เป็นคำถามที่เจ็บปวดของชาวโรฮิงญาในไทยเอ่ยออกมาให้สื่อรับรู้ หลังจากพี่น้องของเขาต้องตากแดดลมฝนในเรือไม้ อาศัยลำเรือและคลื่นลมว่าจะพัดไปทางใด ชีวิตพวกเขาหนีมาจากรัฐอาระกันหนีจากความลำบาก อดอยากและถูกกลั่นแกล้งจากรัฐบาลทหารพม่ามาสารพัด ล่าสุด,กลสุลพม่าในฮ่องกง ได้แสดงความกักฬขะออกมาอย่างหน้าชื่นตาบานว่า“โรฮิงญาไม่ใช่คนพม่า คนเหล่านี้น่าเกลียดเหมือน ผีปอบ”

เรือไม้ ความจำนรรจ์ ดอกฝันโรฮิงยา’ ของ ‘วลัญชัย ทูนเปลว’ จึงถ่ายทอดออกมาเป็นบทกวีสะท้อนความรู้สึกเหล่านั้นออกมา ให้ชวนคิดต่อว่า ในท้ายสุด ชีวิตของโรฮิงญาจะล่องลอยไปสู่หนใด!?

 

ภาพ : www.marine.police.go.th


1.

ลอยมากับคลื่นลมโถมถะถั่ง

มุ่งสู่ฝั่งศิวิไลซ์ในความฝัน

เรือไม้-ไร้เครื่องยนต์ บนอันดามัน

หลายสิบร้อยความจำนรรจ์อดกลั้นมา

ผ่านเปลวแดดไหวระยิบกระพริบน้ำ

แผดเผาตามแผ่นหลังแขนขา

เรือไม้-ไร้เครื่องยนต์ ไร้หลังคา

เปลวฟ้าก็ไหม้ให้ซ้ำเติม

ผ่านปรอยฝน ผ่านลมหนาว-

ฟ้าหว่านดาวทุ่งฟ้าก็ค่อยเพิ่ม

แสงขาวสกาวฝันมาพลันเติม

เรือไม้เริ่มผ่านพ้นอนธการ

ขอบฝั่งเรืองอยู่ทิศตะวันออก

ใต้กลีบดอก 'ตะวัน' ที่ผันผ่าน

ลมทะเลเห่เรือมาหลายกาล

ก็เกยด้านหาดทราย ณ สาย นั้น

กรูกันลงเรือไม้คล้ายเป็นไท

คุกเข่าให้แผ่นดินถิ่นความฝัน

เดินสู่ความแปลกใหม่-ปัจจุบัน

ก้าวห่างจากอันดามัน-ดอกฝันแย้ม...

ภาพ : กรพ.

 

2.

แย้มอยู่ตามไซด์งานก่อฉาบโบก

เหงื่อโชกโทรมกายคล้ายแต่งแต้ม

จึงเห็นเพ็ญจันทร์-นั่นจันทร์แรม

ดาวก็มิได้แซม-แต่แรมร้าง

บางคำถามมิอยากให้ใครมาถาม

เพราะไม่มีนิยามมาเอ่ยอ้าง

ไม่มีแม้นผืนดินเป็นถิ่นทาง

แผนที่กางก็ไร้ในโลกา

เป็นมนุษย์เสมือน-มิใช่มนุษย์

อยู่ในจุดด่างดำที่คร่ำคร่า

ในอกข้างซ้ายเสมอมา

หรือ 'โรฮิงยา' มิใช่คน

เป็นเพียงละอองลอยละล่อง

ที่มิอาจปกป้องตัว-จากฝน

กระทบมากเข้าก็จำนน

ลอยคออยู่บนทะเลใจ

 ภาพ : AP Photo/Taufik Kurahman

3.

ความชั่วร้ายทั้งหมดนั้น...

ภาพคืนและวันที่โหยไห้

ข่าวการปล้นสะดมทุกที่ไป

เป็นความจริงแค่ไหน-ใครบ้างรู้?

ทุกวันนี้มีอะไรที่ใสชัด?

ไม่เติมปัดแต่งแต้มให้สวยหรู

ในเนื้อข่าวควรพิศพินิจดู

จากปากกาศัตรูหรืออื่นใด?

เพราะ 'โรฮิงยา' ไร้กระบอกเสียง

แม้เพียงสักหนึ่ง-พึ่งใครได้

ควรจะเป็น 'ผู้เสียหาย' หรืออื่นใด

แต่ก็ไม่น่าจะเป็นเช่น 'จำเลย'

4.

เรือฝัน 'โรฮิงยา' เกยท่าเก่า

อับเฉาเงาชื้นระเหิดระเหย

ไม้ผุแล้วหนอเจ้าเรือเอย

คงจะเกยมานานผ่านคืนวัน

ผ่านปรอยฝน ผ่านลมหนาว

ฟ้าหว่านดาว 'โรฮิงยา' โปรยหว่านฝัน

ว่าจะงอกเงยแล้ว-ปัจจุบัน

กลับจมใต้อันดามัน-ดอกฝันโรย...

แด่...ชาวโรฮิงยาทุกคน

วลัญชัย ทูนเปลว

ความเห็น

Submitted by พนาไพร ภูคีรี on

อ่านบทกวีของคุณวลัญชัยแล้วเศร้านะ
เห็นภาพสุดท้ายแล้วความรู้สึกบรรยายไม่ถูก
มันมากกว่าความเห็นใจ ความสงสาร และความรู้สึกอื่น ๆ มากมายนัก

Submitted by แสงดาว ศรัทธามั่น on

โอ้... " โรฮิงยา "

โ อ้ ... " โ ร ฮิ งยา "

ชีวาท่าน เจ็บปวดร้าว

เผด็จการกดขี่ทุกครั้งคราว

เหน็บหนาว ทนทุกข์ นิรันดร์ไป

เถิด ท่าน "โรฮิงยา"

น้อมวันทา คารวะจิตวิญญาณ์งามมอบให้

เคารพจิตวิญญาณไท

โ อ ขอให้ แม่พระธรรมชาติไซร้ ได้คุ้มครอง

ขอบพระคุณ "วลัญชัย ทูนเปลว " ที่มี จิตวิญญาณ in และ

ให้กำลังใจพีน้องเพื่อนมนุษยชาติ "โรฮิงยา" ผู้ทุกข์ทน ไร้ที่พึ่งพึง ทั้งๆที่พี่น้องเราเป็น แรงงานสร้างสรรค์โล

Submitted by ai on

เป็นกวีจากใจในแง่คิด
จุดใจจิต วิญญาณ ผ่านความฝัน
หากคลื่นซัดสาแหรกแยกเผ่าพันธุ์
หาดสามัญชนบนฝั่งหวังเธอพัก
เคยอยู่ไหนเคยกินไหมไม่ได้ไห้
แค่ขอได้ใครใดให้ความรัก
หากแผ่นดินไม่ได้ใคร่รู้จัก
แค่ขอปักหลักลอยรอยเกยใจ

Submitted by ยืนยง on

กวีบทนี้ของ คุณวลัญชัย น่าชื่นชมเหลือเกิน
เขียนได้หมดจด งดงาม มากกว่าภาพชีวิตดาษดื่นทั่วไปตามข่าวทีวี
นี่ล่ะ สิ่งที่มนุษย์ถวิลหา มากกว่ามิตรภาพและความเห็นอกเห็นใจรายวัน

Submitted by T.walunchai on

....ขอบคุณทุกทายสำหรับข้อคิดเห็น
โรฮิงยา จะเป็นเช่นไร ต่อไป

คงต้องติดตามกัน อย่าปล่อยให้พวกเขาหายไป
พร้อมกับเกลียวคลื่นที่ม้วนตัวลงสู่อันดามัน....

Submitted by นิรนารี on

ดิฉันดูข่าว CNN มีเจ้าหน้าที่ทำงานเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชนให้ความสนใจ*
เรื่องราวของคนไร้แผ่นดิน เขาตั้งเป็นคำถามสัมภาษณ์นายกรัฐมนตรีฯคนใหม่ของไทย

นึกไม่ถึงว่านักกวีท้องถิ่นจะสื่อได้ลึกซึ้ง ซึ่งไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
อ่านบทกวีแล้วนึกถึงเพื่อนร่วมโลก และ มนุษยธรรม

อีกอย่าง
ภาพประกอบดีเยี่ยมด้วย*

Submitted by ai on

มีความคิดเห็นค่ะ อยากให้ประเทศที่สร้างเรือรบเยอะๆ เรือดำน้ำเยอะๆ หรือประเทศที่มีไม้เยอะๆ ช่วยสร้างเรือให้พวกเขาหน่อย ให้เขาหาปลามาแลกข้าว หรือแลกสิ่งของจำเป็นต่างๆ แล้วยกระดับเขาไม่ให้เป็น refugee แต่เป็น tourist or traveller เขาอาจคุ้นชินกับการเดินทางและการแสวงหา เขาอาจไม่อยากเป็นคนที่ถูกรังเกียจหรือถูกขับไล่ อยากให้หลายๆ ประเทศที่มีศักยภาพ หรือดาราฮอลลีวู้ด เศรษฐีทั้งหลายที่มีเงินพอจะทำได้ให้ช่วยสร้างเรือให้เขาหน่อย เขามีหลักลอยก็จริงแต่ไม่ต้องเลื่อนลอยอีกต่อไป ให้สิทธิ์เขาในเรื่องสิทธิมนุษยชนด้วยได้โปรด ให้เขามีบัตรนักท่องเที่ยว ทะเลมีเยอะกว่าแผ่นดิน อีกหน่อย (สมมุติ) ถ้าน้ำแข็งละลายมากๆ เราอาจต้องเป็นทัวริสต์ นักเดินทาง อย่างเขา และจะได้รับความสำคัญเหมือนกัน ถือสัญชาติไหนก็ได้แล้วแต่ใครปรานี เขาได้เป็นคนบนเรือ (ดีๆ) เขาคงซาบซึ้ง และไม่ทำร้ายทำลายใครหรอก ให้เขาได้ทำมาหากิน และอย่าลืมรักษ์โลก รักษ์ธรรมชาติ รักษ์ทะเล เพื่อทุกๆ คนที่ควรได้รับโอกาส อย่างเห็นได้จากเอ็นจีโอที่พยายามรักษ์ชาวเผ่าต่างๆ ในป่า ชาวเรือหาปลาในแม่น้ำ ได้โปรดๆๆๆๆ

หมู่บ้านในฝัน

 
 
ท้องทุ่งระบัดเขียวขึ้นในบัดดล
หลังเม็ดฝนทะลุรอยเมฆรั่วลงมาได้
เด็กน้อยติดปีกถลาลิ่วออกสู่ลาน
สวนทางกับฝูงนก
ที่ร่อนคว้างสู่ชายคาดั่งนักรบแตกพ่าย
ไม่ใช่สายฝนทำร้ายเจ้าใช่ไหม?
เปล่าเลย..สายฝนฉ่ำเย็นอยู่เช่นนั้น
กระสุนสังหารต่างหากซุ่มยิงเราหมายครองฟ้า
 

*หัวใจแม่ แหลกสลาย

 

*หัวใจแม่ แหลกสลาย ในวันนั้น
วันลูกฉัน ถูกเข่นฆ่า ล่าสังหาร
ภาพที่เห็น เป็นที่รู้ กู่ประจาน
เมื่อมีการ ยิงสลาย ฝ่ายชุมนุม

บ่ายแล้ง ฯ

ลมผ่าวพัดบ่ายแล้ง            เคลื่อนไหว
ไม้พุ่มดอกบางใบ              ร่วงแล้ว

ลมแล้งเคลื่อนรอยไหน      เผยผ่าน

ไม้มิ่งฝุ่นเมืองแก้ว             ไม่รู้อยู่ไหน  ฯลฯ